ทำงาน เครียด เล่นเกม...(ไม่ใช่แล้ว) เอ่อ เนื่องจาก อยากระบายเครียดก็เลยมาอัพบลอกค่า แต่ทำไปทำมา ก็เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ค่อยต่างจากงานที่กำลังทำอยู่เล้ยแล้วมันก็...แหะๆ
เพราะว่ามีบลอก shoujo romance เอาแสกนของสวีทพูลมาลงแบบใหญ่พอสมควรมาลง ก็เลยเซฟมาอ่านแล้วคิดว่าน่าจะมาสรุปคร่าวๆ ให้ทุกคนได้อ่านด้วย สรุปว่าบลอกนี้เมนคือ nitro+chiral ไปแล้วใช่มั้ยเนี่ย แสกนแรก(ที่ตอนนี้รู้สึกลิงค์หาย<<<ตอนนี้รู้แล้วว่าไปแฮ้บมาจากบลอกคุณรอนสัน) เลยก็คือบทสัมภาษณ์คุณอุโรบุจิ เกน (โปรดิวเซอร์) อ.ฟุจิอิ คาบุระ (คนเขียนเนื้อเรื่อง) และอ. โอนิสึกะ เซจิ (คนวาดภาพ) ค่ะ
คุณอุโบโรจิเนี่ยตอนลาเมนโต้เขาไปรับผิดชอบส่วนโปรแกรม แต่มาคราวนี้ได้ขึ้นแท่นเป็นโปรดิวเซอร์เลยทีเดียว นับว่าน่าจับตาดูมากว่าจะเกมนี้จะออกมายังไง
ส่วนอ.ฟุจิอิ รายนี้แค่เห็นชื่อก็กรีดร้อง เพราะเป็นคนเขียนเนื้อเรื่องโทไกนุ และลาเมนโต้ ข้าพเจ้าเลยตัดสินไปแล้วอ่ะว่ามันต้องสนุก เหอๆ รายนี้เขาเป็นคนเขียนเรื่องประจำค่ายนี้อยู่แล้วด้วย
พูดถึงเรื่องเนื้อเรื่อง เมื่อวันก่อนหน้านี้ได้ลิงค์นิยายโทไกนุฉบับบีบลอสมาจากคุณหมีเคียว มีเรอะที่จะไม่โหลดมาอ่าน สรุปว่ามันเป็นเนื้อเรื่องหลังตอนจบของทั้ง 5 คน เพราะฉะนั้น เราจึงมุ่งหน้าไปที่เนื้อเรื่องของชิกิอย่างด่วน มันคาใจๆๆๆๆๆๆ ชิกิกับอากิระจะเป็นยังไงต่อไป จะเอ๋อ อยู่อย่างงั้นหรืออย่างไร เปิดอ่านด้วยความหวังแล้วก็..... มันเป็นเนื้อเรื่องหลังจบแบบสามมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม กรีดร้อง นี่ฉันจะดีใจหรือเสียใจดี
แต่เอาเป็นว่าอ่านแล้ว โต๊ะหักไปหนึ่งตัว (พลังทำลายสูงค่อด) แบบว่า แหม มันก็อ่านไปกรี๊ดไปนะ แต่ไม่รู้ว่าเพราะคนเขียนคนละคนกันรึเปล่า ถึงได้รู้สึกเหมือนอ่านฟิคชั่นของโทไกนุมากกว่า แต่สิ่งที่พูดได้คือสครีมได้แค่หลังไมค์เท่านั้น ไม่งั้นไม่มันส์ ถ้าสครีมลงบลอคนี้ อาจจะโดนปิดได้.... ความยึดติด ความบ้าคลั่ง ความโหด ความปี๊ด รวมอยู่ในบทนี้
อ๊ะ ไม่ใช่สิ กลับมาที่สวีทพูลได้แล้ว ไปซะโน่น ส่วนคนวาดภาพนี่ไม่รู้จักล่ะค่า ฮ่าๆๆๆๆๆ แต่เท่าที่ดูแล้วแซ่บค่ะ แซ่บ เป็นแนวที่เห็นแล้วรู้สึกว่าไนโตร๊ไนโตร (แนวไหนเนี่ย) รู้สึกว่าเกมนี้จะเป็นผลงานเปิดตัว จะขอเอาใจช่วยนะค้า
ธีมของเกมใหม่ล่าสุดนี้คือ ไม่ใช่ทั้งความรัก แล้วก็ไม่ใช่ความชอบ ไม่ใช่ทั้ง good ที่ผูกพันไว้ด้วยความสุข และ bad ที่จบลงด้วยความเศร้า แถมจะเรียกว่าเป็นเกม boy's love ได้รึเปล่าก็ยังน่าสงสัย พออ่านแล้วก็ อ๋อ ไอ้ที่เติม ? ไว้หลังคำว่า boy's love game มันหมายถึงแบบนี้เองเรอะ รู้สึกว่าจะทำออกมาเพื่อปฏิวัติวงการ boys love แต่อยากจะบอกว่าที่ทำออกมาสองเกมนี่ก็ค่อนข้างปฏิวัติในหลายๆ ความหมายแล้วล่ะค่า แถมเกมนี้ยังแฝงแนวเฮอเรอร์ในโลกที่มืดมนอีกต่างหาก
จากคำให้สัมภาษณ์ของอ.ฟุจิอิ ได้ความว่า งานคราวนี้อ.จะเขียนเรื่องอย่างอิสระโดยไม่มีอะไรมาผูกมัด เพราะตอนเขียน "โทไกนุ" ก็เขียนตามรสนิยมตามใจชอบไปแล้ว ดังนั้น ในบางความหมาย "ลาเมนโต้" จึงเป็นผลงานที่มีจุดประสงค์ตรงที่ให้ความสำคัญต่อความชอบของผู้เล่น ทีนี้พอมาถึงผลงานที่ 3 นี้ ก็ควรจะแสดงตัวตนของตนเองออกมาอีกครั้งหนึ่ง และ sweet pool ก็คือผลงานที่ท้าทายการแสดงออกใหม่ๆ ในโลกของ bl น่ะเอง
แต่เดิมทั้งโทไกนุและลาเมนโต้ก็มีแนวโน้มที่ค่อนข้างแตกต่างจากสิ่งที่ทำให้นึกถึงคำว่าบอยเลิฟนิดหน่อยอยู่แล้ว
แต่คราวนี้มันจะยิ่งเพิ่มขึ้นอีก ถึงจะมีฉากแต่ว่านั่นไม่ใช่ความรัก และความชอบ ถ้าโดนถามว่านี่เป็นบอยเลิฟรึเปล่า ก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกัน แต่ก่อนอื่น ตั้งใจว่าจะลองทำสิ่งที่อยากทำดูก่อน
ผลงานในคราวนี้ก็จะมีสิ่งโหดร้ายต่อจิตใจออกมามากมาย ในบางความหมายคือ เป็นการกระทำที่ออกแนวเฮอเรอร์ว่าจะกินหรือถูกกิน เหล่าตัวละครจะเกี่ยวข้องกันโดยความหมายที่แตกต่างจากขั้นตอนการเติบโตของความรัก เพราะฉะนั้น ในส่วนของฉากเลยจะกลายเป็นการกระทำที่จำเป็นต้องทำซึ่งเกิดขึ้นจากความอยากในระดับเดียวกับความอยากอาหาร อารมณ์แบบถลำลึกไปตามสัญชาติญาณ เรื่องที่ถูกห้ามในสังคมทั่วไป อาจะเป็นเรื่องธรรมดา หรือเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอนสำหรับบางคน และได้มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นมาจากช่องว่างของสิ่งที่ต่างฝ่ายต่างคิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา วันเวลาในชีวิตประจำวันที่น่าปกติธรรมดาได้ผิดเพี้ยนไปทีละน้อยโดยที่แม้แต่พวกเจ้าตัวก็ยังไม่รู้สึกตัว
ตรงนี้อ่านไปๆ ก็ยังไม่อะไรเท่าไหร่นะคะ แค่ยังแสยะยิ้มในใจว่า โอ้ว แม่เจ้า ดูท่าจะแซ่บเหมือนกันนะเนี่ย แต่ที่ไหนได้ เมื่อเจอคำสัมภาษณ์ต่อไปนี่สิ
คนสัมภาษณ์ - อ๋อ การกระทำของพวกเขาไม่ได้เป็นแรงจูงใจแบบบอยเลิฟที่ว่า ต่างฝ่ายต่างถูกดึงดูดเข้าหากัน แล้วฉันชอบนาย ฉันก็ชอบนาย ใช่มั้ยคะ ?
ฟุจิอิ - ค่ะ เแรงจูงใจในตอนแรกจะไม่ใช่แบบนั้น กลับจะเป็นความรู้สึกแบบ ร่างกายขยับไปพลางมาคิดว่า "ทำไมถึงมาทำเรื่องแบบนี้กับผู้ชายด้วยกันนะ" เสียมากกว่าด้วยซ้ำค่ะ
คนสัมภาษณ์ - ว่า ทั้งที่ฉันไม่ได้อยากทำแบบนี้ ?
ฟุจิอิ - เหมือนกับว่าทำไมต้อมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยน่ะค่ะ
กร๊อซซซซซ แค่ฟังพล็อตก็แซ่บหลายแล้วค่า แถมแต่ละคนจะเป็นแค่นักเรียนธรรมดาที่ไม่ได้มีความสามารถพิเศษยอดเยี่ยมอะไร และจะเขียนเนื้อเรื่องออกมาโดยแสดงให้เห็นถึงนิสัยและวิธีการใช้ชีวิตของพวกตัวละคร และสิ่งที่จะพาพวกเขาเข้าไปในวันที่ผิดไปจากชีวิตประจำวันก็จะเป็นสิ่งที่ทุกคนรู้จักกันดี
แล้วพอมาพูดถึงเรื่องภาพกับคาแรคเตอร์บ้าง โฮ่ๆๆๆ แบบว่าตัวละครคราวนี้จะว่าไงดี โดนใจเข้าไปซะครึ่งนึง ออร่าเซ็กซี่เปล่งประกายกันซะ
ดูเหมือนว่าจะเป็นภาพที่เตรียมมาตั้งแต่แรกแล้ว ตอนที่อ.ทั้งสองคนเอาแผนเกมนี้ให้โปรดิวเซอร์ดูก็มีภาพร่างอยู่ด้วย อิมเมจที่นึกขึ้นมาได้แรกสุดก็คือละเอียดและปนกันมั่ว? เหอ.....คนอ่านงงนะคะ แต่ตอนอ่านประโยคต่อไปขณะที่กำลังงง...
อ. โอนิสึกะ "จู่ๆ ก็นึกฉากออกมาก่อนเลย"
กร๊ากกกกก ไม่ต้องอธิบายว่าฉากแบบไหน แจ๋วมากค่ะ อ. โอนิสึกะ ทีนี้ก็มาเรื่องคุยว่าตัวเอกเป็นคนแบบไหน มาแล้ววววว โยจี่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตั้งแต่วันแรกที่เห็นเธอ ฉันก็ตกหลุมสามสิบเมตรในบันดล โอ้วเย้ ถ้าให้คุณมิโดริคาว่ามาพากษ์ด้วย หลุมคงยิ่งลึกอีกหลายร้อยเมตร...... เอ โยจิก็คือคนที่คล้ายชิกิตี้ที่สุด....(เล่นงี้เรอะ)
"โยจิเป็นคาแรคเตอร์ที่จิตใจแห้งแล้ง เหมือนคนที่มีอาการปฏิเสธอาหาร แต่นี่พอดีเป็นกับโลก ภายนอกดูปกติ แต่ความจริงแล้วค่อนข้างไร้อารมณ์ แล้วขาดความคิดที่มีต่อผู้อื่น"
เห โห แต่ดีนะที่มีภาพตอนยิ้มเตรียมไว้ด้วย ไม่รู้ทำไมคนแบบนี้พอยิ้มแล้วจะดูน่ารักสิ้นดี หรือเพราะเป็นของหายาก ? แต่ไม่มีภาพที่หัวเราะอ้าปากหรอก
บอกแบบนี้แต่โยจิก็ไม่ใช่พวกเย็นชาหรือคบยาก แค่เป็นพวกอารมณ์ไม่ค่อยเปลี่ยนแปลง หรือไม่ก็เกือบจะไร้อารมณ์เท่านั้นเอง และมีสิ่งสำคัญกับเขาด้วยเหมือนกันนั่นคือ พี่สาวกับปลาเขตร้อนที่เลี้ยงไว้ ที่เผลอๆ เฮียก็ชอบไปเหม่อมองปลาบ่อยๆ
คนต่อไปคือเทตสึโอะ ที่สตาฟบอกกันโต้งๆ ว่าเป็นคีย์เพอร์ซั่น โอ้ว แซ่บ เทตสึโอะคือคนผมน้ำตาล ตัวสูงๆ หน้าหล่อๆ แล้วผูกเนคไทอยู่คนเดียว (บอกว่าผูกเนคไทไปซะตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่องแล้ว) เพื่อนร่วมชั้นที่เต็มไปด้วยปริศนา และเปล่งออร่ากดดันชาวบ้าน ไม่ใครอ่านออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ อ.โอนิสึกะบอกว่าเจ้าหมอนี้วาดยากตรงที่หน้าเหมือนหน้ากากเหล็กนี่แหละ
แต่ที่บอกว่า (พอจะ) มีฉากเลิฟซีนปกติ แต่ฉากแบบนั้นไม่ค่อยปกติในบางความหมายนี่มันหมายความว่าไงค้าๆๆๆ แบบนี้มันคาใจนะตัวเอง
จากคำบอกเล่าของสตาฟ เกมนี้เป็นผลงานที่ประเคนความยั่วกันสุดฤทธิ์..... เย้ๆๆๆๆๆๆๆ ความยั่วคือสมบัติของจักรวาล (จักรวาลไหนยะ)
หลังจากนี้ก็ไม่มีอะไรมากแล้ว และเมื่อเห็นสแกนของ b's log ...โห คำบรรยาย "สิ่งที่ทำให้พวกเขาแปดเปื้อน คือคนที่ถูกพระเจ้าทอดทิ้ง" แต่ว่าไม่แน่ใจเพราะ จารย์เขาใช้คำยากอีกแล้ว คืออ่านแล้วไม่แน่ใจว่า แปดเปื้อนแล้วตกต่ำลง หรือชำระล้างสิ่งแปดเปื้อนออกไป แต่ไม่ว่าจะอันไหนก็โมเอ้ทั้งนั้นแหละ
อยากบอกว่าทุกคนดีหมด ยกเว้นตาลุงคุนิฮิโตะที่เป็นพวกคลั่งลัทธิ ม่ายๆๆๆๆๆ ถึงความจริงแล้วดูท่าจะบิ๊กก็เหอะ แต่ไม่เอาลุงลงพุง โน่ว ถึงเซนยะที่เป็นลูกชาย
คำพูดของโยจิสุดยอดมาก "ไม่ได้เกลียด แค่ไม่คิดอยากรับเท่านั้นเอง" แถมด้วยคำบรรยายว่า "ผู้ชายที่ไม่สามารถยึดติดกับชีวิตได้" เป็นคนเงียบๆ คบกับคนอื่นแค่ผิวเผิน แทบไม่มีเพื่อนที่สนิทด้วยเป็นพิเศษ ยกเว้นมาโคโตะที่เป็นขวัญใจของห้อง ที่ดูแล้วน่าจะเพราะมาโคโตะเข้าไปคุยชวนทำโน่นนี่น่ะแหละมั้ง
มาโคโตะเป็นตัวละครที่สมกับเป็นเด็กม.ปลายที่สุดในเรื่งแล้ว นิสัยร่าเริง หน้าตาออกแนวน่ารักเป็นมิตร ชอบกินลูกอมหรือไม่ก็ไอติมประจำ แถมยังซ่าหน่อยๆ ทำให้รู้สึกว่า น่าสนใจที่สุดแล้ว ว่าเรื่องราวในเกมของมาโคโตะจะเปลี่ยนแปลงไปเป็นแบบไหน แหม อะไรที่ดูธรรมด๊าธรรมดาแล้วเปลี่ยนไปเป็นธรรมดาน้อยกว่าเดิมมันก็น่าสนใจอยู่แล้วนี่นา ชอบหรือไม่ชอบเป็นอีกเรื่อง รู้สึกเหมือนการสังเกตการณ์ชีวิตมนุษย์มากกว่า
มาถึงตาหัวทองเซนยะอยู่โรงเรียนเดียวกับโยจิเหมือนกัน แต่ดูแล้วเห็นออร่าเอาแต่ใจ และเถื่อนออกมาอย่างชัดเจน เห็นแล้ว....นี่มันกุนจิ(ภายใน)ผสมไร(ภายนอก) ! กุนจิ(ภายใน)ผสมไร(ภายนอก)ชัดๆ ! (บรรยายได้แค่นี้) กร๊อซซซซ และพ่วงท้ายมาด้วย โคเฮคนที่ดูเหมือนยากุซ่า สวมสูทสามชิ้น ตาลุง สูบบุหรี่ หล่อ เข้ม และเซ็กซี่แบบผู้ใหญ่.....แต่ แต่ แต่เป็นอะไรกับเซนยะกันแน่คะ ถามจริงงงงงง ช่างดูเหมือนหัวกน้ากลุ่มคนหนุ่มในแก๊งกับนายน้อยสิ้นดี เพียงแต่ทางหัวหน้ากลุ่มดูจะมีซัมติ้งชอบกล ก๊อด จิ้น "อย่าฝืนทำอะไรเกินตัวเลยครับ" กร๊อซซซซ
และแล้วก็มาถึงตัวจริง (เป็นตัวจริงไปเรียบร้อยแล้วเรอะ?) อย่างเทตสึโอะ และได้รู้เพิ่มว่า เทตสึโอะกับโยจิมีจุดเชื่อมโยงกันแค่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันเท่านั้น อย่าว่าแต่มีความสัมพันธ์เป็นเพื่อนกันเลย สองคนนี้ไม่สนใจ แยแสกันด้วยซ้ำ ทั้งสองคนต่างทิ้งระยะห่างกับคนอื่นอยู่เสมอ แต่แล้วเหตุการณ์ในวันหนึ่งก็กลับกลายสาเหตุให้เทตสึโอะใกล้ชิดกับโยจิ ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ แต่ว่าความสัมพันธ์นั้นของโยจิกับเทตสึโอะ ไม่มีทั้งความชื่นชมหรือความรัก มีเพียงแค่ความสงสัยต่อตนเองและอีกฝ่ายเท่านั้น แต่ว่าพวกเขาก็เกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ......
บรรยายมาซะขนาดนี้ แล้วจะไม่ให้คิดว่าเป็นตัวจริงได้ยังง้ายยยยยยยยยยยย ถามจริงเหอะค่ะ ลุ้นๆ เมื่อไหร่จะออก เต้นระบำฮาวายเชียร์
ส่วนเรื่องมินิดราม่าคงต้องรอช่วงงานซา หรือไม่ก็เครียดกับงานจนไม่อยากทำงานแล้วมั้งคะ มันถึงจะโผล่ ฮะๆ
