อะแหะ เนื่องจากในเจอความผิดพลาดทางเทคนิคในตอนแรกนิดหน่อย (พอมาแปลตอนสามถึงได้รู้ อ๊ายอาย) ก็เลยไปแก้ไขมาเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่มีผลกับเนื้อเรื่องเลยค่ะ เพราะฉะนั้น คนที่ไม่สนใจก็อ่านตอนสามนี่ต่อได้เลยนะคะ
นอกจากนั้นก็พบว่าตอนที่สอง เกิดอาการข้อมูลขาดหายอีกแล้ว ทำไม๊ มันต้องมาเป็นกับบลอคเราด้วย แต่แก้ไขเรียบร้อยแล้วค่ะ คนที่ไม่ได้อ่านตอนที่สองทั้งหมด ก็กลับไปอ่านได้นะคะ
จะว่าไปช่วงนี้เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเป็นบ้าเลยค่ะ เข้าโรงบาลตอนงานยุ่งๆ และที่จริงตอนนี้ก็ยังยุ่งขนาดไฟเผาก้นได้กลิ่นหอมๆ เหมือนก้นหมูย่างเลย แต่มันอยู่ในช่วงอยากหนีความจริงเหลือเกิ๊น แต่ไม่รู้จะอัพอะไร เลยเอาของที่ทำค้างไว้มาอัพเลยแล้วกัน
จะว่าไปตอนสามนี่เป็นตอนที่ไม่ได้อัพลงสักทีเพราะหาจังหวะตัดดีๆ ไม่ได้ แถมตั้งแต่ตอนต่อไปจะเปลี่ยนวิธีรีวิวลาเมนโต้แล้ว เพราะพอลองมาดูอะไรหลายๆ อย่างแล้ว ถ้าเกิดแปลทุกตัวอักษรมันใช้เวลาเยอะเหลือเกิน แถมเนื้อเรื่องก็ยาวพอๆ กับเกม rpg เพลย์สองซะอีก พิมพ์สักยี่สิบตอนก็คงไม่จบ เพราะฉะนั้น เลยจะรีวิวเป็นเล่าเนื้อเรื่องย่อสลับกับแปลส่วนที่สำคัญและส่วนที่ข้าเจ้าอยากแปล (ขออภัยค่ะที่เป็นคนกวนประสาทเช่นนี้) อย่างที่เคยทำมา คนไหนที่ชอบแบบแปลออกมาหมดเลยก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ และมั่นใจได้เลยว่ามันต้องมีช่วงสครีมที่เอาความรู้สึกส่วนตัวมาปะปนแหงๆ เหอๆๆๆๆ
พอตัดสินใจได้ว่าจะเปลี่ยนวิธี มันก็ตัดใจหาช่วงตัดได้ง่ายและรวดเร็วอย่างกะติดเขาสีแดงไว้บนหัว (มุขโอตาคุไปแล้วหล่อน) เพราะงั้น ตอนนี้เลยน่าจะสั้นกว่าตอนอื่นๆ น่าจะนะ.....(ทำเองไม่แน่ใจเองเรอะ)
เกริ่นตั้งนาน ในที่สุดก็มาถึงช่วงตอนเมนท์
ตอบคุณ ma_ki
เหอๆๆ ช่วงที่มันยากๆ อ้อมโลกไม่ต้องสนใจก็ได้ค่ะ เพราะไม่ค่อยมีผลกับเนื้อเรื่องเท่าไหร่ มันเหมือนจะเป็นการอธิบายความรู้สึกของตัวละครตอนนั้น แต่มันจะนามธรรมไปหน่อยมั้ยเพ่ อะไรทำนองนั้นน่ะค่ะ แต่ตัวละครนี่รับประกันค่ะ ตัวละครสุดยอดมาก เกมนี้เล่นจนครบเพราะตัวละครแท้ๆ
ส่วน starry sky เรายังไม่ได้เล่นฤดูร้อนกับใบไม้ร่วงเลยค่ะ ไม่มีแผ่น โฮมีใครสนแลกเกมมั้ยเนี่ย ตอนนี้จนแกลบค่ะ แต่คนที่เราเล็งไว้ก็มีคามิยันกับคุณอิชิดะ แล้วก็คุณยูสะค่ะ (รายนี้เล็งเพราะเสียงชัดๆ) ไม่รู้คุณมากิจะทำมั้ย แต่เรารอรีวิวของอาจารย์แว่นยูสะอยู่นะค้า
ตอบคุณ อมาดาริ[\[@ผัดหมี่
เย้ เจอพวกแล้ว เดี๋ยวอีกไม่นานคงได้มีเมาท์แน่ค่ะ รอได้เล่นสตีลก่อน ฮะๆ
อาบิสเป็นเกมแนวอาร์พีจีค่ะ แต่จะต่างกับเกมอื่นตรงที่ตอนสู้เราจะบังคับตัวละครไปสู้เองเหมือน action rpg ซีรีย์สเทลส์เราจะขอแนะนำตรงเนื้อเรื่องค่ะ เนื้อเรื่องดีมาก นักพากษ์ก็ดีมาก แต่แน่นอนว่าเป็นพากษ์ญี่ปุ่นค่ะ ถ้าเป็นเสียงจี้จังเราจะแนะนำให้เล่นเกมนี้ก่อนเป็นอันดับแรกเลยค่ะ หรือถ้าเป็นเกมวายจะแนะนำ angel 's feather แบบว่าเกมนั้นไม่ไหวแล้วค่ะจี้จัง จะเท่ จะน่ารัก จะเซ็กซี่ฟีโรโมนกระจายไปไหน อะไรประมาณเนี้ย
อ้อ เราไม่ใช่คนเหนือหรอกค่ะ แต่ติดวิธีเรียกตัวเองแบบนี้มาจากเพื่อน (ซึ่งเพื่อนก็ไม่ใช่คนเหนืออีกนั่นแหละ)
ตอบคุณ wanako_chan
หึหึ เราเล่นเกมนี้ก็ทำย่างที่คุณวานาโกะพูดเกือบหมดเลยค่ะ สกิ๊ปแหลก อ.ยูกิทำอันนี้สิบแปดเกมแรกมั้งคะ ที่จริงอ.เค้าก็เคยมีโครงการทำเกมสิบแปดอัพเหมือนกันนะคะ แต่มันหยุดนิ่งอยู่กับที่นี่สิ เกมนี้พอมาได้เล่นจริงๆ นี่พูดตามตรงคือเส้นอ.ยูกิไม่เหมาะกับสิบแปดอัพเลยแฮะ เรื่องเสื้อผ้านี่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรสนิยมหรือใจไม่ด้านพอหรือเผื่อคนเล่นใจไม่ด้านพอไม่รู้เนอะ
ปล. ช่วงนี้เรื่องงานกะความเจ็บป่วยรุมเร้าค่ะ เข้าโหมดหมดแรง งานยากจิ๊บๆ จนไม่ค่อยมีเวลาได้ล่นเกมเป็นเรื่องเป็นราวกะเขาเลย
ตอบคุณ ๐~*yoshi*~๐
เชียร์ค่ะ หาลัคกี้ด็อกมาเล่นให้ได้นะคะ เกมนี้สนุกมากจริงๆ ถึงจะไม่ค่อยเหมาะกับมือใหม่ที่ยังไม่ฮาร์ดคอก็เถอะ แต่เนื้อเรื่องนี่กินขาดเกือบทุกเกม (ยกเว้นสวีทพูลสำหรับเรา)
พริตตี้วิชนี่เชียร์ให้จีบทุกตัวค่ะ โฮะๆๆๆ แต่อาคิโตะเชียร์ให้จีบคนสุดท้ายแล้วจะรู้สึกโล่งมาก เพราะเนื้อเรื่องและอะไรหลายๆ อย่าง
หึหึหึหึ ได้แนวร่วมช่วยระเบิดแล้ว ไม่เคยล่นเกมโอโตเมะเกมไหนแล้วอยากระเบิดบริษัทเท่าเกมนี้มาก่อนเลยค่ะ จริงๆ ตอนเล่นโฮชิโนะโจะโอสี่ก็คิดนะว่า อ๊อกห่วยเสียดายตังค์ แต่ยังไม่ได้อยากระเบิดบริษัท ฮ่าๆๆๆ
ตอบคุณ เป็ดเน่า!!
ขอบคุณค่าที่เมนต์ เป็นกำลังใจเหลือหลายค่ะ ส่วนสตีลนี่รับรองค่ะว่าสครีมแน่ สครีมมิโดรินคนเดียว โฮ่ๆๆๆๆ (นี่หล่อน)
ดีใจค่าที่ชอบ รีวิวสวีทพูลนี่กะว่าถ้ามีช่วงไหนว่างมากๆ ก็จะเล่นลูทต่อไปสักที แบบว่าอกหักจากลูทที่รีวิวไปจนไม่กล้าเล่นอ่ะ ฮะๆๆๆ แต่ตอนนี้ทำใจได้แล้ว แล้วเพราะอยากรู้เนื้อเรื่องแกรนด์ลูทที่เป็นตอนจบจริงๆ ด้วยว่าจะเป็นไง แต่ยังไงโยจจังก็ซวยกว่าชาวบ้านอยู่ดีแหงๆ เราคิดนะคะ
เอาล่ะๆ ต่อไปนี้จะเป็นเรื่องลาเมนโต้ตอนสามแล้วค่ะ
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ในช่วงกลางดึกที่กลับมาถึงบ้านแล้ว
แม้จะลองเข้านอนแล้วแต่ก็ไม่รู้สึกง่วงเลย โคโนเอะจึงคิดเรื่องต่างๆ อยู่พักหนึ่ง
แล้วในระหว่างที่ทำแบบนั้น ก็หลับฝันไปโดยไม่รู้ตัว
โคโนเอะกำลังอยู่ในพื้นที่ว่างอันแปลกประหลาด
แสงสีต่างๆ กำลังตัดไขว้กัน มีความรู้สึกล่องลอยเหมือนอยู่ในน้ำ และเห็นว่าร่างกายของตนเองก็โปร่งแสงด้วยเช่นกัน
หางกำลังแกว่งไกวอย่างล่องลอยเชื่องช้า
ได้ยินเสียงดนตรีใกล้ไกลจากทั่วทุกทิศ
โคโนเอะล่องลอยไปอย่างเหม่อลอย ขณะถูกครอบคลุมไปด้วยความรู้สึกสบายใจคล้ายกับการงีบหลับ
เป็นช่วงเวลาที่ไร้การป้องกัน และตนเองก็ไร้การป้องการตัวอย่างสิ้นเชิง
พอคิดว่าตัวเองอาจจะหลอมละลายกลายเป็นอากาศไปทั้งๆ แบบนี้เลยก็ได้ ก็เริ่มได้ยินเสียงชีพจรปะปนกับเสียงดนตรีซึ่งได้ยินอยู่ไกลๆ
เสียงชีพจรเต้นดังตึ่กๆ นั้นชวนให้นึกถึงการเคลื่อนไหวของทารกในครรภ์
ตัวเรากำลังอยู่ที่ไหนกันแน่นะ
กำลังล่องลอยอยู่ที่ไหนกันนะ
ทันใดนั้นเอง วิสัยทัศน์ก็ถูกละเลงทับด้วยสีเขียว
โคโนเอะ 「......!?」
โคโนเอะดิ้นรนอยู่ภายในพื้นที่สีเขียว
มีอะไรบางอย่างลื่นไหลเข้ามาเกี่ยวพันข้อเท้า
สิ่งนั้นเรียวเล็ก เรียบลื่น และเย็นเฉียบ
พอคิดจะตรวจดูให้รู้แน่ มันก็คืบคลานขึ้นไปตามร่างกายอย่างรวดเร็วและรุนแรง
โคโนเอะ 「......!!」
โคโนเอะคิดจะใช้มือปัดป้องอย่างฉันพลัน เพราะรู้สึกรังเกียจความรวดเร็วจนเกินพอดีนั้น แต่ก็ไม่สามารถทำได้
สิ่งนั้นลื่นไถลไปตามหน้าอก ก่อนจะเกี่ยวพันและรัดลำคอเอาไว้ แล้วค่อยบีบแน่นขึ้นทีละน้อยๆ ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับสัมผัสของเนื้อที่บดขยี้อยู่
โคโนเอะ 「......อั่ก......!」
อึดอัด หายใจไม่ออก
โคโนเอะใช้เล็บข่วนพื้นผิวของสิ่งที่กำลังบีบรัดลำคอนั้นอย่างบ้าระห่ำ
มีอะไรบางอย่างหลุดร่วงตกลงไป
โคโนเอะพยายามหันสายตาอย่างสุดชีวิต สิ่งที่ตกลงบนพื้นกึ่งโปร่งแสงนั้นคือเกล็ดสีเขียว
ตรงนั้นเอง ที่เขาเห็นส่วนปลายสุดของวัตถุที่กำลังเกี่ยวพันร่างกาย
เจ้านี่คือ----งู ?
?? 「รู้สึกหรือไม่」
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดังก้องขึ้นภายในหัว
ตรงแก้มรู้สึกได้ถึงสัมผัสเปียกชื้นเย็นเฉียบ
ใบหน้าของงูอยู่ใกล้ๆ นี้เอง
ดวงตาอันแหลมคมกำลังจ้องมองโคโนเอะ ลิ้นที่แลบเข้าออกตลอดเวลาสีแดงเข้มราวกับเลือด
มีเสียงดังสะท้อนภายในหัวขึ้นอีกครั้ง
?? 「รู้สึกหรือไม่ ?
ถึงสิ่งที่เอ่อล้นออกมาจากเกล็ด จากลิ้น จากดวงตา และจากชีพจรของข้า รู้สึกถึงตัวตนของข้าหรือไม่ ?」
โคโนเอะ 「.....ตัวตน ?」
?? 「ใช่แล้ว ตัวตน จงตอบมา สำหรับเจ้า ข้าคืออะไร ?」
ถึงจะถูกเอ่ยถาม แต่เพราะความที่หายใจอึดอัดจึงไม่สามารถคิดอะไรได้เลย
มือที่กระเสือกกระสนกำลังจิกทึ้งเกล็ด ส่วนเท้าก็แกว่งไกวในอากาศอย่างเปล่าประโยชน์
โคโนเอะ 「......ฮึ่ก อ่ะ......」
?? 「จงตอบมา」
ถึงอย่างนั้น งูก็ยังคงเรียกร้องคำตอบโดยที่ไม่คลายการบีบรัด
โคโนเอะพยายามไขว่คว้าสติที่แตกกระจายขาวโพลนอย่างสุดชีวิต และคิดว่า
【จิตใจอันโหดร้ายทารุณที่งูบีบคั้นเข้ามา】
เขาไม่ได้ส่งเสียงออกไป แต่เพียงแค่นึกคำขึ้นในหัวอย่างเลือนรางเท่านั้น
แต่ทว่า งูอาจจะอ่านความคิดของโคโนเอะออกก็ได้ จึงผละจากลำคออย่างรวดเร็ว
โคโนเอะไอติดต่อกันอย่างหนัก ก่อนจะล้มลง
โคโนเอะ 「อุ่ก.......แค่กๆ......!」
อึดอัดทรมาน
ทั้งที่น่าจะได้รับการปลดปล่อยแล้ว แต่สัมผัสที่บีบรัดลำคอกลับไม่จางหายไป
อย่าว่าแต่จะหายไปเลย สัมผัสนั้นกลับกดลึกผิวลำคออย่างรุนแรง ราวกับกำลังจะรุกล้ำเข้าไปเองโดยอัตโนมัติ
งูสีเขียวเลื้อยลงจากตัวโคโนเอะซึ่งกลิ้งหงายไปด้านบน
ท่าทางขณะชูคอที่งอเหมือนเคียวแล้วยื่นลงมาข้างล่าง ดูราวกับกำลังแย้มยิ้ม
?? 「อึดอัดเหรอ ? ทรมานใช่มั้ยล่ะ กลัวจนแทบทนไม่ไหวเลยสิ」
งูอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวอันโหดเหี้ยม แล้วยิ้มพลางรุกคืบเข้ามา
โคโนเอะใช้ปลายเล็บเตะพื้นเพื่อหลบหนี แต่ร่างกายกลับไม่ขยับเขยื้อนเลย
มองเห็นน้ำลายที่หยดลงจากเขี้ยว
เสียงหัวเราะของใครบางคนดังก้องอยู่ในส่วนลึกของศีรษะ
สัมผัสที่บีบรัดคอไม่ยอมจางหาย จนในที่สุด ลมหายใจก็หยุดลง รู้สึกคลื่นไส้จะอาเจียน
ทัศนวิสัยพร่ามัวไปหมด
ไม่ไหวแล้ว......!
โคโนเอะ 「.............!!」
โคโนเอะลุกพรวดเหมือนกระเด้งขึ้นมา
หัวใจเต้นแรงราวกับรัวกลอง
เหงื่อไหลท่วมตัวราวกับอาบน้ำมา ลมหายใจปั่นป่วนจนแม้แต่ตัวเองยังตกใจ
เมื่อกี๊ เราเห็นอะไร ?
เป็นอะไรไป......?
โคโนเอะส่ายหางอย่างแรงด้วยความสับสนหลายต่อหลายครั้ง
-----งั้นเหรอ เมื่อกี๊คือ ความฝัน ?
คำคำเดียวนั้นผุดขึ้นในหัวที่ขาวโพลน
โคโนเอะ 「......ฝัน......」
เมื่อพูดออกมาจากปากแล้ว ถึงได้เข้าใจความหมายของคำนั้น
แล้วในตอนนั้นเอง ร่างกายก็ผ่อนคลายลง เขาถอนหายใจยาว
ฝัน ฝันเหรอ
แน่ล่ะสิ เดิมที พื้นที่ว่างเปล่าแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นได้ในความเป็นจริงอยู่แล้ว
แต่ว่า-----
โคโนเอะค่อยๆ กลืนน้ำลายอย่างช้าๆ แล้วเอามมือข้างหนึ่งแนบลำคอ
เกล็ดที่ส่องแสงสีเขียว ดวงตาแหลมคม เขี้ยวและปากที่อ้าออกกว้าง
ภาพติดตายังคงหลงเหลืออยู่อย่างแจ่มชัดจนไม่อาจคิดได้ว่าเป็นความฝัน
เจ้ารู้สึกถึงอะไร ? จงตอบมา-----
เสียงที่สะท้อนภายในหัวโดยตรง
เมื่อนึกถึง ชีพจรที่สงบลงแล้วก็เริ่มเต้นเร็วขึ้นอีกครั้ง
และเผลอค้นหาวี่แววไปโดยไม่รู้ตัวว่า-----เจ้างูนั่นยังอยู่ใกล้ๆ แถวนี้หรือเปล่า
สิ่งที่ได้ยินมีเพียงความเงียบสงบในยามค่ำคืนเท่านั้น
โคโนเอะแหงนมองออกไปนอกหน้าต่าง
จันทร์ข้างคืนกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้า
เพราะตั้งใจว่าจะเปลี่ยนอารมณ์ โคโนเอะจึงยืนขึ้นแล้วเดินไปใกล้โถน้ำ
เขาเปิดฝาขึ้น และยื่นหน้าไปยังผิวน้ำอันมืดมิด
ทันใดนั้นเอง น้ำก็กระเด็นขึ้นอย่างไม่คาดคิด
โคโนเอะ 「......!」
โคโนเอะกระโดดถอยอย่างฉับพลันโดยไม่ทันคิด
งูสีเขียวได้แว่บผ่านซอกมุมหนึ่งภายในสมองไป
-----เราจะประสาทไวเกินเหตุอะไรขนาดนั้น ก็แค่น้ำกระเด็นขึ้นมาเท่านั้นเอง
เขาพูดให้ตัวเองฟังแบบนั้น แล้วเข้าใกล้โถอีกครั้ง
ขณะจ้องมองผิวน้ำ ก็ใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ แล้วลองรอดูครู่หนึ่ง
ลายคลื่นอันอ่อนช้อยแผ่ขยายออกกว้าง แต่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรนอกจากนั้น
บ้าบอคอแตก
เพราะฝันแปลกๆ แบบนั้น ถึงได้เพี้ยนไปนิดหน่อย
หลังจากปรับอารมณ์ใหม่ได้แล้ว โคโนเอะจึงใช้ลิ้นตวัดน้ำ
เพราะรู้สึกหวาน ถึงได้รู้ตัวว่าตนเองกระหายน้ำกว่าที่คิดไว้เสียอีก
โคโนเอะใช้มือเช็ดปาก แล้วนั่งลงตรงนั้นโดยเอาหางพันร่างกายเอาไว้
ก่อนจะจ้องมองจุดๆ หนึ่งบนพื้น เพราะความง่วงได้บินหายไปเสียสิ้นแล้ว
สุดท้ายแล้ว คืนนั้นก็หลับไม่ลงเลยสักนิด โคโนเอะจึงต้องรับแสงสว่างยามเช้าขณะเลียขนผ่อนคลายอารมณ์
ระหว่างฉุดดึงร่างกายอันหนักอึ้งเพราะนอนไม่พอ วันนี้ โคโนเอะก็ยังออกไปตรวจอาณาเขตเหมือนเช่นเคย
ความจริงแล้วก็ไม่ได้มีความยึดติดในอาณาเขตถึงขนาดนั้น
แต่ถ้าจะบอกว่าไม่จำเป็น ก็ไม่ใช่แบบนั้นอีก
เพราะอาณาเขตก็เป็นสถานที่ล่าแห่งสำคัญด้วย
แล้วยังมีกรณีที่จะเกิดความขัดแย้งกับแมวตัวอื่นอีก หากปล่อยเอาไว้หลายวัน กลิ่นที่เป็นสัญลักษณ์จะจางลงจนโดนแมวตัวอื่นแย่งชิงไปได้
พวกริบิก้า หลักๆ แล้วจะทำสัญลักษณ์ไว้โดนทิ้งร่องรอยฝนเล็บเอาไว้บนลำต้นของต้นไม้
แล้วกลิ่นที่มีแค่ริบิก้าเท่านั้นที่ดมแยกแยะได้ก็จะติดไปในตอนนั้นเอง แมวตัวอื่นจะตรวจสอบเจ้าของอาณาเขตได้ด้วยกลิ่นนั้น
เพราะฉะนั้น แม้จะมีรอยเล็บติดอยู่บนต้นไม้สักเท่าไหร่ แต่ด้วยความชัดจางของกลิ่นก็จะทำให้โดนล่วงรู้ได้ว่าทิ้งอาณาเขตไว้
แต่ถึงอย่างนั้น เพราะเมื่อคืนไม่ได้นอน แสงของจันทร์ข้างวันในเช้านี้จึงแสบตาเหลือเกิน
ในหัวเหมือนมีหมอกบดบัง จะขยับลูกตาก็เมื่อยล้าไปหมด
เมื่อเดินมุ่งหน้าไปยังอาณาเขต ก็ได้พบกับทิวทัศน์แปลกตาโดยบังเอิญ
พวกแมวหลายตัวกำลังรวมกลุ่มกันหน้าบ้านหลังหนึ่ง
ดูท่าทางจะไม่ใช่บรรยากาศเงียบสงบเท่าไร
โคโนเอะจึงเดินเข้าไปใกล้ทางบ้านหลังนั้นเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น และชะเง้อมองเข้าไปด้านในจากทางเข้า
ตรงกลางของห้องที่มืดสลัว แมวสองตัวกำลังนั่งโดยมีโต๊ะกลมคั่นกลาง
หนึ่งในนั้นกำลังถือสิ่งที่คล้ายกระบวยซึ่งมีก้อนสีดำวางซ้อนอยู่
คงจะกำลังทนายอนาคตกันอยู่
เมื่อตักโคลนร้อนๆ ขึ้นมาแล้ว ก็จะทำนายด้วยลวดลายการไหลของโคลนซึ่งปรากฏขึ้นตรงนั้น
มันเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมาตั้งแต่โบราณของริบิก้า และยังมีแมวที่พึ่งพาสิ่งนี้อยู่มากมายอีกด้วย
?? 「เป็นลางร้ายอะไรอย่างนี้......」
แมวที่ถือกระบวยพึมพำอย่างไม่สบายใจเหลือเกิน
แมวที่ถือกระบวย 「ไม่ว่าจะทำนายอะไร ก็มีลางร้ายออกมาเสียทุกครั้ง ที่ผ่านมาไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเลย อาจเป็นลางบอกเหตุว่าจะมีเรื่องไม่ดีบางอย่างเกิดขึ้น」
พวกแมวที่ชะเง้อเข้าไปมองด้านในอย่างกังวลตรงทางเข้า ต่างสูญเสียความเยือกเย็นกันหมด
เดิมที โคโนเอะก็ไม่สนใจการทำนายอยู่แล้ว
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด วันนี้จึงรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย
อาจจะเป็นเพราะความฝันเมื่อคืนก่อนก็ได้
ตั้งแต่ตอนนั้นมา ความว้าวุ่นใจก็ยังไม่ยอมหยุดลงเลย
โคโนเอะเพ่งมองด้านในกระบวย
ลวดลายสีขาวซึ่งผุดลอยขึ้นมาบนพื้นผิวโคลนสีดำขุ่น
แมวที่ถือกระบวยเหลือบมองโคโนเอะ และหรี่ตาลงเหมือนมองทะลุเห็นอะไรสักอย่างพลางส่งเสียงครางในลำคอ
แมวที่ถือกระบวย 「เจ้า โคโนเอะ มีลางไม่ดีปรากฏขึ้นนะ ระวังตัวด้วย」
แมวที่อยู่ตรงนั้นต่างเหลียวกลับมามองโคโนเอะเป็นตาเดียว
โคโนเอะเป็นที่รู้จักในฐานะเด็กที่ไม่มีพ่อแม่ในคะโร
และเพราะตัวโคโนเอะเองก็ไม่มีมนุษย์สัมพันธ์ด้วย จึงถูกรอบข้างทิ้งระยะห่างอย่างไม่แสดงออก
เขารู้สึกขุ่นเคืองต่อสายตาซึ่งแสดงความเกลียดชังและอยากรู้อยากเห็นอย่างโจ่งแจ้ง
ใช่แกจริงๆ ด้วยหรือ รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงพูดแบบนั้นด้วย
โคโนเอะไปจากที่นั่นโดยไม่พูดอะไร
มีลางไม่ดีปรากฏ----แล้วจะบอกว่ามันเป็นยังไงล่ะ
การทำนายอะไรนั่นเชื่อถือไม่ได้หรอก
เมื่อมาถึงอาณาเขตของตนเอง โคโนเอะก็จดจ่ออยู่กับการล่าและตรวจตรา
อาณาเขตยังไม่ถูก 『อุซึโระ』 เข้ากัดกิน
พอย่ำลงไปบนพื้นหญ้าอันอ่อนนุ่ม สิ่งที่สื่อผ่านพื้นรองเท้ามาก็คือสัมผัสที่คุ้นเคย
ทำให้รู้สึกโล่งใจนิดหน่อย
โคโนเอะเดินพลางใช้เล็บข่วนลำต้นของต้นไม้เพื่อทำรอยประทับอีกครั้ง และสูดดมกลิ่นอากาศ
ดูเหมือนจะไม่มีผู้บุกรุก
อาจจะเพราะ 『อุซึโระ』 ช่วงนี้อาณาเขตจึงถูกบุกรุกทำลายบ่อยขึ้น
หลังตรวจตราอาณาเขตเสร็จแล้ว โคโนเอะก็เอาลูกไม้และสมุนไพรที่เก็บรวบรวมมาได้ใส่ถุงแล้วไปยังทางกลับ
วันหนึ่งวันที่เป็นเหมือนเช่นเคยได้ผ่านไป
โคโนเอะหยุดยืนตรงระหว่างทางกลับไปบ้าน
มีแมวหลายตัวออกมาจากบ้านที่จุดคบเพลิงเมื่อคืนก่อน
แมวตัวผอมบางซึ่งเดินก้มหน้าโดยมีแมวผู้ติดตามของผู้อาวุโสขนาบข้าง----เขา คงจะเป็นเครื่องสังเวย
บริเวณแขนมีสิ่่งคล้ายผ้าพันแผลพันอยู่
ไม่มีร่างของแมวที่อยู่ด้วยกันเมื่อคืนนี้
คิดว่าก็คงจะเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว
ความรู้สึกของทั้งสองตัวที่หลั่งไหลเข้ามามันแสนจะหนักอึ้งและทรมานใจเหลือเกิน
คงจะไม่สามารถมองส่งอย่างเงียบๆ ได้สินะ
หลังจากนี้ แมวที่เป็นเครื่องสังเวยจะไปที่บ้านของผู้อาวุโส แล้วเข้าพิธีชำระล้างร่างกาย ทำจิตใจให้สงบ หลังจากนั้นก็----
โคโนเอะ 「............」
ความรู้สึกที่ไม่อาจทนไหวถาโถมเข้ามาจนโคโนเอะต้องหลบสายตา
แมวที่เป็นเครื่องสังเวยไม่เงยหน้าขึ้นมาเลยสักครั้ง แต่มีเพียงหูเท่านั้นที่หันไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
พิธีจะจัดขึ้นตอนกลางดึก
ผู้ที่ต้องการกินจะมารวมตัวกันที่บ้านของผู้อาวุโสอย่างเงียบเชียบ
แต่ไม่ว่าจะหิวโหยสักแค่ไหน ตนเองก็ไม่มีทางต้องการแบบนั้นเด็ดขาด โคโนเอะคิด
คู่ของแมวที่เป็นเครื่องสังเวยจะใช้เวลาในตอนนี้ด้วยความคิดคำนึงแบบไหนกันนะ
หน้าอกเจ็บแปลบราวกับตอนที่เกิดการร่วมรับรู้ความรู้สึก
เครื่องสังเวย
ในเมื่อเป็นแมวของคะโรแล้ว หากมีการแจ้งให้ทราบก็เป็นกฏที่ไม่อาจหลีกหนีได้
......กฏเหรอ
โคโนเอะรู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างฉับพลัน
กฏนี้มีอะไรบางอย่างผิดเพี้ยนจริงๆ
เครื่องสังเวยจะกำหนดโดยความเห็นของผู้อาวุโส
มันจะไม่สมเหตุผลเกินไปแล้ว
ก็ให้พวกที่กินโดนกินเป็นรายต่อไปสิ
โคโนเอะนึกต่อว่าอยู่ในใจ
แม้แต่ตัวเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้โมโหถึงขนาดนี้
อาจจะเพราะเมื่อคืนเห็นภาพแบบนั้นก็ได้
เป็นเรื่องช่วยไม่ได้เพราะทุกคนกำลังหิวโหย เป็นเรื่องจำเป็นเพื่อมีชีวิตอยู่
เข้าใจ......ก็เข้าใจเรื่องนั้นอยู่แล้ว
โคโนเอะกำมือแน่นจนเล็กจิกเข้าไปในฝ่ามือ ก่อนจะออกเดินอย่างเชื่องช้า
เมื่อมาถึงหน้าที่อยู่แล้ว โคโนเอะก็เอียงหู เพ่งตามองเขม็ง
ไม่มีตรงไหนเปลี่ยนไปเป็นพิเศษ
แต่ถึงกระนั้น ก็ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาคิดทบทวนอีกครั้ง
ตนเองอาจจะประสาทไวเกินไปหน่อยก็ได้ เพราะไม่เห็นจะมีอะไรแปลกตรงไหน
นี่เป็นที่อยู่ของตนเองตามปกติ
โคโนเอะคิดแบบนั้น ก่อนออกเดินเพื่อจะเข้าไปข้างใน
ตอนยื่นมือไปยังประตูก็ดูสภาพข้างในเพื่อความแน่ใจ ไม่มีเสียงหรือวี่แววที่น่าสงสัย ไม่มีอะไรเลย
โคโนเอะถอนหายใจเบาๆ
แค่เหนื่อยมากเกินไปจริงๆ ด้วย
เมื่อความตึงเครียดผ่อนคลายลง เขาพลันก้มสายตาลงไปมองที่เท้าโดยบังเอิญ แล้ว----ก็ยืนตัวแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น
โคโนเอะ 「...........」
-------งู
ไม่สิ ที่ถูกคือมีรอยงูเลื้อยผ่านไปอยู่ตรงนั้น
ขนทั่วร่างโคโนเอะลุกเกรียว
ดวงตาที่เบิกกว้างสะท้อนรอยที่โอนเอนไปมาซ้ายขวาตัดผ่านพื้นทราย
ทัศนวิสัยถูกย้อมไปด้วยสีเขียวชั่วพริบตาหนึ่ง
ความฝันที่เห็นเมื่อวานหวนกลับคืนมาอีกครั้ง
เขาเอามือแตะคอเพราะรู้สึกถึงความอึดอัดที่บีบรัดลำคอ
ฝันนั่น----เป็นความจริงงั้นหรือ ?
โคโนเอะ 「......อึ่ก !」
โคโนเอะเหยียบย่ำรอยงูเลื้อยด้วยพื้นรองเท้าเต็มแรงทันทีหลายต่อหลายครั้งจนกระทั่งมันหายไป
นี่เป็นแค่ความบังเอิญ
แค่เห็นรอยอะไรสักอย่างเป็นแบบนั้นเท่านั้น
แล้วถึงจะมีงูผ่านไปจริงๆ ก็ไม่เกี่ยวกับความฝัน ไม่มีทางเกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว
และพอกลับมาได้สติกลางคัน โคโนเอะก็ค่อยๆ หลับตาลงอย่างช้าๆ แล้วสูดลมหายใจลึก
เขาแปลกๆ ไปนิดหน่อย......มาตั้งแต่เมื่อวาน
โคโนเอะ 「เรากำลังเหนื่อย」
เขาลองพูดพึมพำออกมา แล้วลืมตามองที่เท้าอีกครั้ง
ร่องรอยเมื่อครู่นี้ได้กระจัดกระจายหายไปจากพื้นดินถูกย่ำขยี้อย่างสิ้นเชิง
โคโนเอะตัดสินใจว่าจะเข้านอนทันทีที่เข้าไปในบ้าน และวางกับดักไว้ตรงทางเข้าออกกับหน้าต่างเพื่อความแน่ใจด้วย
พอขว้างถุงเสร็จ โคโนเอะก็เอาผ้าคลุมตัว แล้วเลียขนเพื่อบรรเทาความรู้สึกกระวนกระวายใจ ก่อนจะห่อตัวหลับไหลไป
แล้วคืนนั้นฝันร้ายก็มาเยือนอีกเช่นเคย
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
แหม่ ตอนนี้ไม่รู้จะสครีมอะไรดี รู้สึกแต่อยากจะดรอปคิกพวกชาวบ้านเรียงตัว อ่านแล้วรู้สึกได้จริงๆ ว่าไม่ว่าที่ไหนก็มีการแบ่งแยกเสมอ ที่โคโนเอะเป็นเด็กกำพร้าไม่ใช่เพราะความผิดของโคโนเอะสักหน่อย ดันไปมองแมวน้อยน่ารักขนาดนี้เป็นตัวซวยได้ยังไงหา ถ้าไม่ได้โทษชาวบ้านแล้วนอนไม่หลับรึไง อะไรประมาณนี้ค่ะ
แต่มาเล่นเกมของไนโตรแล้ว รู้สึกอ.ฟุจิอินี่จะชอบแคนิบัลลิซึ่มจริงๆ เลยนะคะ มีเกือบทุกเกมเลย พอมาสังเกตดู เหมือนในลาเมนโต้นี่แค่เซิรฟๆ แล้วไปเอาจริงตอนสวีทพูล
ช่วงนี้เหมือนจะเป็นการบิ๊วอารมณ์คนเล่นเน้นหนักให้เห็นว่าตลอดมาโคโนเอะโดดเดี่ยวในคะโรแค่ไหน ถึงจะมีโทคิโนะเป็นเพื่อนแต่โทคิโนะก็นานๆ มาทีเป็นบ้างครั้ง คงเพราะแบบนี้ ตอนที่โคโนเอะเจอพวกไร เฮาถึงแทบอยากร้องไห้ดีใจกับโคโนเอะ ว่าอีหนูไม่ได้โดดเดียวอยู่ตัวคนเดียวอีกแล้วนะ เกมนี้เล่นไปเล่นมา เผลอๆ จะออกอารมณ์คุณแม่ดีใจกับลูก (โคโนเอะ) มากกว่า
คำแซวประจำตอน : เอ่อ ฝันว่าโดนงูรัดนี่มันหมายถึง.....ไม่ใช่เหรอจ๊ะ แหม โคโนเอะนี่ก็ฝันแม่นเหมือนกันนะเนี่ย
)
