สวัสดีค่ะ เย้ งานเสร็จแล้วค่าดีใจเหลือหลาย ดีใจที่ได้เล่นเน็ต ดีใจที่งานน้อยลง แต่ที่ดีใจที่สุด ตรูจะได้แปลเกมลงบลอคแล้วเย้ๆๆๆๆๆๆ ฮืออออออ คลายเครียดๆ 

หึหึ เอนทรี่ที่สามแล้วสินะ ก่อนอ่านมาทายกันดีมั้ยคะ ? ว่าจะจบในรอบนี้รึเปล่า หึหึหึหึหึหึ.......แหมแบบว่ามันมีเหตุการณ์ที่น่าเขียนลงเยอะกว่าที่คิดนี่นา.....(อ้างเข้าไป)

ก่อนอื่นก็มาตอบเมนท์ก่อน เป็นรวมของกระทู้โย 2 กับกระทู้ก่อนค่า.....คิดว่าคงยาวค่ะ สำหรับของบางคนที่เมนท์กันประจำอย่าเพิ่งงงนะค้า เพราะเราพิมพ์ตอบเมนทก่อนไว้นานแล้วล่ะ คนที่อยากอ่านรีวิวก่อนก็ลากลงไปเลยนะค้า

...............................................................................................................................................

ตอบคุณ Aijou~

น่ารักใช่มั้ยล่ะค้า ในบรรดาสามคนโยจะหวานที่สุดแล้วค่ะ เพราะความตรงไปตรงมาแบบคนฝรั่งเศษที่พ่อคุณชอบพูดน่ะแหละ แนะนำให้หามาเล่นสุดๆ ค่ะ ถ้าฟังเสียงด้วย ความหวานจะเพิ่มเป็น 200% จนบางทีก็เขินจนไม่รู้จะทำไงดีเลยล่ะค่ะ

ตอบคุณ wanako_chan

ดีใจมากเลยค่ะที่ชอบ หัวจะติดเพดานอยู่แล้วนี่ กร๊าก ที่มันละเอียด ส่วนหนึ่งก็คงเพราะความบ้าของข้าเจ้าด้วยนั่นแหละค่ะ....แบบว่า อยากบรรยายหรืออยากให้บางคนที่เขาอ่านไม่ออกได้รู้จักโยให้ได้มากที่สุดน่ะค่ะ มันเลยออกมา.....ยาวแบบเกินพอดียังไงบอกไม่ถูก ฮ่าๆๆๆๆ

คำพูดของโยก็มีหลายอันที่เราชอบมากเลยค่ะ เกี่ยวกับทางด้านความคิด ความอ่านเราจะชอบของโยมาก (นอกจากความคิดเรื่องความเกี่ยวข้องกับคนอื่นก่อนที่จะรู้จักกับพวกคานาตะ) ถึงโดยรวมจะชอบของสุซุยะมากกว่า แต่ถ้าเกิดแบ่งเฉพาะเป็นเรื่องๆ บางเรื่องเราจะชอบของโยที่สุด

แต่ตอนที่บอกว่าเป็นผู้ชายเต็มตัวนี่.....ไม่รู้ทำไม เรารู้สึกเหมือนเกิดอารมณ์พี่สาวค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ

ความสัมพันธ์ของสามหนุ่มก็เกือบทำให้ข้าเจ้าไขว้เขวไปหลายรอบเหมือนกันค่ะ ที่จริงน่ะ เนื้อเรื่องหลักๆ ของเกมนี้ เราว่ามันเหมือนมิตรภาพของสามหนุ่มมากกว่า เรื่องราวความรักของนางเอกกับคนใดคนหนึ่งมากกว่าอีก เป็นเกมที่เล่นแล้วให้ความรู้สึกดีมากเลยค่ะ ในด้านมิตรภาพของตัวละคร

ถ้ามีอะไรสงสัยก็ถามาได้เลยนะคะ ถ้าเราตอบได้ก็จะตอบให้หมดเปลือกเลยค่ะ

ส่วนอันนี้คือตอบเมนท์ของลาเมนโต้ 3

เหม่ๆๆๆๆๆ คุณวานะโกะชมซะเราเขินกลิ้งไปกลิ้งมา ขอบคุณค่า รู้สึกใจชื้นขึ้นเยอะเลย ตอนนี้อาการก็ดีขึ้นมากแล้วล่ะค่ะ แค่ยังต้องไปหาหมอเป็นระยะๆ อยู่

ส่วนเรื่องหนังสือออกจะน่าขายหน้าไปหน่อย แต่มันออกไม่ทันงานหนังสือน่ะค่า เพราะเราเพิ่งส่งไปเอง ป่านนี้ บก.คงแทบอยากเขกกะโหลกเราแย่แล้วมั้งเนี่ย แต่ยังไงก็ส่งไปแล้วคิดว่ายังเดี๋ยวก็คงได้ออกค่ะ ส่วนที่เพิ่งแปลไปเสร็จนี่คือ 12 อาณาจักรเล่ม 5 ของสยามน่ะค่ะ คนที่รออ่านอยู่อย่าเพิ่งเอาสากปาเค้านะคะ ขอโทษค่า เป็นเล่มที่แปลไปกรี๊ดไปกลิ้งไปกรีดร้องไปค่ะ ถ้าคุณวานาโกะได้อ่านก็จะเข้าใจค่ะว่าทำไม

กรี๊ด เราจะรออ่านรีวิวสตีลของคุณวานาโกะนะคะ เพราะเราคงไม่ได้สครีมของใครนอกจากมิโดรินค่ะ เนื่องจากคนอื่นไม่เข้าตากรรมการ (เพื่อนบอกไม่เข้าหูกรรมการมากกว่าม้าง) ส่วนเรื่องแผ่น ฮือออออ เนื่องจากปัญหาด้านทุนทรัพย์เราเลยยังไม่ได้สั่งน่ะค่ะ ไม่งั้นซัมเมอร์คงเสร็จเค้าไปนานแล้วกระซิกๆ ต้องรอให้เล่มที่แปลไปนี่ขายดีก่อน ฮ่าๆๆๆๆๆๆ (โฆษณาทางอ้อมเรอะ)

ปล. เราเข้าใจความรู้สึกค่ะ เข้าใจมากๆ เลย ตอนก่อนหน้านี้ที่แปลการ์ตูนซามุไรแล้วเราต้องแปลภาษาเอโดะนะคะ แบบว่าแทบอยากเตะปากตัวที่พูดสำเนียงเอโดะจริงๆ เล้ย  การ์ตูนตาหวานกับแนวอย่าง Ilegenes ก็คงยากกันคนละแบบน่ะค่ะ ต้องดูว่าใครเป็นคนเขียน กำลังคิดว่าถึงจะเป็นริบบ้อนที่สาวน้อยๆ มาก แต่ถ้าคนแต่งเป็นอ.อารินะขึ้นมาก็กระอักเลือดล่ะค่ะงานนี้ เพราะของเค้าแปลออกมาเป็นไทยยากจริงๆ สำหรับเราแนวที่ว่าแปลง่ายคงเป็นแนวแบบ.....พวกการ์ตูนผู้หญิงที่พระเอกมันหื่นๆ เอะอะ แต๊ะอั๋งๆ เรื่องราวไม่ค่อยมีอะไรนอกจากความรักน่ะค่ะ เพราะแนวศัพท์มันซ้ำๆ กัน ถ้าแปลไปครั้งนึงหรือเล่มนึงแล้ว เล่มอื่นก็เสร็จหมูล่ะค่ะ

เรื่องแสลงกับภาษาถิ่นเนี่ย เราก็ปวดหัวกับมันมาเยอะมากๆ แต่ก็ได้พระเจ้า google ช่วยน่ะค่ะ มีปัญหาอะไร google ช่วยท่านได้ กับเทพวิกิยุ่น โดยเฉพาะสำเนียงคันไซมีอธิบายหลักไว้ละเอียดมากค่ะ

ตอบคุณ ๐~*yoshi*~๐

ยินดีค่า ลองใช้ดูนะคะ

เกมนี้สนุกมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องก็ไม่หนักไม่เบา เราว่าออกแนวหวานๆ ปนอบอุ่นน่ะค่ะ เพราะฉะนั้น หามาเล่นให้ได้เลยนะคะ แล้วมาเมาท์กัน!!

ขอบคุณค่ะที่แอดบลอคเรา ของเราก็อัพไม่เป็นเวลาเหมือนกันค่ะ ว่างๆ ก็เชิญเข้ามาอ่านนะคะ

ต่อไปของลาเมนโต้

จะพยายามรักษาค่ะ ตอนนี้กำลังโดนแม่จับฝึกใหม่ยังกะฝึกหมาเลย ให้กินนอนเป็นเวลาเด๊ะๆ แต่กลับรู้สึกเหนื่อยกว่าเดิมซะงั้น -_-"

พอมีคนบอกว่าชอบที่สครีมเราค่อยกล้าสครีมหน่อยค่ะ เพราะบางทีกลับมาอ่านเองยังรู้สึกเลยว่าตัวเองนี่บ้าจริงๆ สครีมซะ......

ตอนนี้เราก็อยากเล่นสตีลเหมือนกันค่า อยากจีบมิโดริน......เอ๊ย เค เร็วๆ

ตอบคุณ ma_ki

เครปซิโดร่าสนุกมากเลยล่ะค่ะ คำแนะนำก่อนเล่นคือ ตอนเล่นสายบาโรหรือสายดิส กรุณาอย่ากินหรือดื่มอะไรเด็ดขาด เพราะคอมอาจจะเป็นอันตรายได้...(แล้วคนเล่นล่ะเฟ้ย)

โอ้ จะว่าไปคานาตะก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ด้วยเนอะ จะว่าไปคานาตะก็เป็นคนที่แสดงความรู้สึกออกมาอย่างเร่าร้อนมากในความหมายที่ต่างจากโยคุงนะคะ เพราะคานาตะจะหวงนางเอกอย่างเห็นได้ชัดต่างจากสุซุยะ

ส่วนสุซุยะ สงสัยเพราะทนเก็บกดมานาน พอได้เป็นแฟนกันทีไม่ต้องทนเก็บเอาไว้ก็....กร๊าก แบบว่า อ๊าก สุซุยะนี่ขี้หวงขนาดนี้เลยเรอะ ทำไงดี ชอบจังเลย น่ารักไปอีกแบบ เหมือนลิมิตเตอร์หลุดแล้ว เอาอะไรมาฉุดก็ไม่อยู่...

ฮ่าๆๆ ไปๆมาๆ เริ่มนอกเรื่อง ตอนปฏิเสธจม.รักนี่ของโยทำให้เราอึ้งที่สุดจริงๆ น่ะแหละค่ะ ของคานาตะตอนเห็นนี่แบบว่า เฮ้ยๆ มันจะไม่แย่เอาเรอะ?

ข้าเจ้าไม่มีดราม่าให้ฟังค่ะ กระซิกๆ ไม่รู้จะไปหาที่ไหน ส่วนเรื่อง apploc มันจะยุ่งยากตอนลงเพราะต้องซิกแซกนิดหน่อยน่ะค่ะ ต้องใช้โปรมแกรม command prompt รันแบบ administrator จากเมนู start ถึงจะลงโปรแกรมนี้ในวิสต้าได้น่ะค่ะ .......กว่าจะรู้เรื่องนี้ ข้าเจ้าก็ต้องล้างเครื่องไปที กระซิก.....

ตอบของตอนลาเมนโต้ โธ่ เสียดายค่า ที่คุณมากิไม่รีวิวอาจาร์ แต่ได้ยินมาว่าเนื้อเรื่องอาจารย์ทรมานใจในหลายๆ ความหมายเหมือนกันะคะ ไม่ลองดูเหรอคะ บางทีอ.อิคุอาจจะไม่เหมือนกับตอนเจอในลูทคนอื่นก็ได้น้า (พยายามเกลี้ยกล่อมสุดชีวิต)

แต่เรื่องเกมนี่ เกมจีบหนุ่มที่ขนาดคุณมากิยังไม่มีแล้วเค้าจะมีมั้ยเนี่ย คาดว่าจะไม่มีนะค้า 

ตอบคุณ  kurai

ว้าว คุณคุไรก็ชอบสุกิโชเหมือนกันเหรอคะ โดยส่วนตัวแล้วเราไม่ดูอนิเมเรื่องนี้เพราะมันเปลี่ยนต้นฉบับเยอะมากค่ะ พอดีเราชอบต้นฉบับมากไปหน่อย พอมันเปลี่ยนไปเลยไม่ค่อยอยากดู

พูดถึงเสียง ตอนที่โซระอยู่กะโยรุเราจะมีความสุขมากเลยล่ะค่า คอมโบมิโดรินโคยัตตันสุดแสนจะพาราไดซ์ เสียดายที่คุณโคยาสึไม่ค่อยพากษ์เกมวายเลย ทำไมฟระ  

ตอบคุณ  Midchii

ขอบคุณค่าที่ชอบเหม่ชมกันแบบนี้เค้าตัวลอยไปติดเพดานแล้ว เชิญแอดตามสบายเลยค่า

ตอบคุณ  Kube

เอ่อ ไม่หรอกค่า เพราะว่าเราก็กะจะทำเกมนี้จนจบอยู่แล้วล่ะค่า เพียงแต่อาจดองไม่มากก็น้อยแล้วแต่งานช่วงนั้น แต่เรื่องยาวเนี่ย มันจริงๆ เลยค่ะ แปลมาสามตอนโคโนเอะกับไรยังไม่ได้เจอกันเล้ย คราวนี้แหละ เราจะรีวิวแบบสปีดดี้ (ที่ไม่ใช่สปีดการอัพ) ต้องให้สองคนนี้มาเจอกันตอนหน้าให้ได้ ฮึ่ย !

ตอบคุณ  shrtcake

หึหึหึหึหึหึหึหึหึหึ ลองนับจำนวนตัวที่จีบได้สิคะ (นี่หล่อน)

ตอบ  เป็ดเน่า!!

อ๊าก เชียร์ให้เล่นสุดชีวิตค่ะ งั้นเราก็จะพยายามแปลนะค้า เล่นแล้วอย่าลืมเอามาเมาท์กันนะคะ ส่วนสวีทพูลต้องของเวลาหน่อยค่ะ เพราะต้องเริ่มเล่นใหม่หมดเลย เอิ๊ก แต่ตอนนี้เริ่มทำใจได้แล้ว เดี๋ยวเล่นลูทเหตุผลจบอีกรอบแล้วจะต่อด้วยลูทสัญชาติญาณค่ะ ถึงจะไม่เท่าลาเมนโต้ แต่ไปๆมาๆ สวีทพูลก็ยาวกว่าโทไกนุอีกนะคะเนี่ยที่จริง ถ้ารีวิวที่เป็นสครีมความบ้าซะส่วนใหญ่มีประโยชน์กับการเล่นเกมจริงก็ดีใจมากค่ะ ที่จริงถ้าทำแล้วจะมีคนเล่นเกมนั้นเยอะขึ้น แล้วมาเมาท์กันจะยิ่งน่าดีใจใหญ่ อุฮิอุฮิ

ตอบคุณอั้ม  

หึหึหึ ขอต้อนรับสู่ดินแดนอาบิสค่ะ ไหนๆ เล่นอาบิสแล้วขอล่อลวงให้ไปบลอกหลักเราค่ะ ฮ่าๆๆๆ เพราะมีบ้าอาบิสอยู่ช่วงนึงเหมือนกัน

เรื่องลูคเนี่ย ตอนผมยาวให้ความรู้สึกน่าจับมาสั่งสอนตบตีด้วยความเอ็นดู แต่พอผมสั้นแล้วน่าลักพาตัวไปด้วยความเอ็นดูมากเลยค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ (ยิ่งพูดยิ่งใกล้อาชญากรรมนะหล่อน)

จะว่าไปภาคนี้เป็นภาคที่อยากขู่วางระเบิดแหนมโกะให้ทำภาคสมบูณณ์ออกมามากเลยค่ะ เพราะภาคอังกฤษมันเล่นเล่นใส่โน่นเติมนี่ไปเยอะแยะไม่เกรงใจคนเล่นภาคญี่ปุ่นมั่งเลย เราก็ลองเล่นภาคอังกฤษอยู่พักนึงแต่ทนเสียงพากษ์และคำแปลอังกฤษมันไม่ได้เลยเลิกไป

เรื่องเล่นนานไม่ต้องห่วงค่ะ เพราะเราก็เล่นเกมนี้รอบแรกไปประมาณ 120 ชั่วโมง ไปถึงแอบซอร์บเกทตอนเลเวล 80 โน่น เอาแบบว่าเพื่อนไล่ให้ไปสอยบอสใหญ่ได้แล้วนั่นแหละค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ

....................................................................................................................................... 

หึหึหึ ความจริงคือแบบว่า มีเหตุการณ์ให้เราโมเอ้สามหนุ่มอีกแล้วค่ะ มันเป็นกับดักๆ ท่องไว้พวก มิตรภาพนี่ดีจังเลยน้า.....(เริ่มไปซะแล้ว)

แต่นี่มันรีวิวเกมโอโตเมะ !! เพราะฉะนั้น เราต้องเน้นพระเอกนางเอกเข้าไว้ !! อื้ม พระเอกนางเอก !! เพราะปกติข้าเจ้ารีวิวแต่พระเอกนายเอก....(เฮ้ย)....สมาธิเลยหันเหไปทางหนุ่มๆ อยู่เรื่อย......

เอ ก่อนอื่น มันเป็นเหตุการณ์ย่อยอีกแล้ว แต่อยากลงฮ่าๆๆๆๆ (เดี๋ยวได้มีรอบสี่) เรื่องของเรื่องก็คือ ตอนไปเข้าค่าย คืนวันที่สองหลังจากกินมื้อเย็นเสร็จแล้ว พวกเราสี่คนก็คุยกัน ประมาณว่ากับข้าวอร่อยจัง นานๆ ทีกินข้าวของที่ไม่ใช่ของโรงเรียนก็ดีเหมือนกันนะ คานาตะนี่อิ่มแปร้ แต่โยบอกว่ายังไม่พอ......ยังกระเพาะหลุมดำเหมือนเคย.....แล้วโยกับคานาตะก็เริ่มเถียงกันตามสไตล์ แน่นอนว่าคานาตะไม่มีทางตีฝีปากชนะโยได้เลยหันไปขอความช่วยเหลือจากซุสุยะ

ซุสุยะ - อย่าหันมาทางนี้สิ นะ สึกิโกะ ? พวกเราจะคุยกันตรงนี้ พวกนายไปเล่นกันสองคนเถอะ
สึกิโกะ- ฮะๆๆๆ ซุสุยะ เหมือนเป็นคุณพ่อเลย
ซุสุยะ - งั้น สึกิโกะก็เป็นคุณแม่สินะ (โอ้ก ขอแต่งงานทางอ้อมใช่มั้ยคะ  ? <<< คิดไปโน่น)
สึกิโกะ - เอ๊ะ ? อะฮะๆๆ ! นั่นสินะ

นางเอกก็คิดว่าทั้งที่มันเป็นคำพูดที่ไม่น่าจะมีความหมายลึกอะไรแท้ๆ แต่กลับหัวเราะเหมือนกลบเกลื่อนซะงั้น

โย - ถ้าสึกิโกะเป็นคุณแม่ ผมขอเป็นพ่อดีกว่า แถมกำหนดให้เป็นพี่น้องกับคานาตะ...... ไม่เอาน้า----
คานาตะ - ฉันเองก็ไม่ได้อยากเป็นพี่น้องกับโยหรอกน่า ! หนำซ้ำยังทำเหมือนฉันเป็นเด็กอีกแล้วเรอะ...... จะว่าไป สึกิโกะหน้าแดงอยู่รึเปล่าเนี่ย ?
สึกิโกะ - เอ๊ะ....ไม่หรอก

แล้วหลังจากนั้น พวกอาจารย์มาเรียก 4 คนนั้นให้ไปรวมกลุ่มกับคนอื่นเร็วๆ

อ๊าก แบบว่า ไม่ไหวแล้วค่า น่ารักจริงๆ เลยพวกนี้ แต่ท่าทางนางเอกเรื่องนี้ก็ไม่ได้ความรู้สึกช้าซะทีเดียวนะ หึหึหึ แต่ก็ทึ่มอยู่ดีน่ะแหละ ตรูล่ะสงสารหนุ่มๆ พวกนี้จริงๆ เล้ย ที่จริง จะว่าไปเราพาลจะจีบหนุ่มๆ ฤดูอื่นไม่ได้เพราะเห็นใจหนุ่มๆ ฤดูใบไม้ผลินี่แหละค่า เล่นตั้งกำหนดมาว่าให้ทุกคนแอบชอบนางเอกอยู่ตั้งแต่แรกเนี่ย......อ่อก แบบว่า ถ้าเกิดไปฤดูอื่นแล้วมีเปลี่ยนเซทเทย์อะไรนิดหน่อยยังไม่เป็นไร แต่นี่สามพระหน่อยังอยู่ครบ หนูไม่กล้าไปจีบคนอื่นทั้งที่ยังมีโยอยู่ในที่เดียวกันหรอกค่า กร๊าก เค้าจะทำยังไงดี จะว่าอยากเล่นก็อยากเล่น

กลับเข้าเรื่องดีกว่าต่อๆ พวกอาจารย์จะจัดงานทดสอบความกล้าโดยจับฉลากแบ่งคู่ ซึ่งงานนี้โยคุงกระตืนรือร้น สดใสร่าเริงมาก เพราะที่ฝรั่งเศสไม่มีทำอะไรแบบนี้ ก็เลยตื่นเต้นกับประสบการณ์ครั้งแรกนี่เป็นพิเศษ (ดูหล่อนใช้คำ) แล้วตอนนี้เราจะได้รู้ว่านางเอกเริ่มรู้สึกว่าท่าทีของทุกคนเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย ก็เลยเริ่มรู้สึกแปลกๆ ไม่สามารถเล่นหัวเอะอะกันหนุกกับทุกคนได้เหมือนเคย คานาตะกับโยจะแย่งกันจะจับคู่กับนางเอก แต่พอรู้ว่าต้องจับฉลากเอา

คานาตะก็กลับจะโดดซะงั้นมาบอกว่าน่าเบื่อ .....แบบว่าเฮ้ย แก.....
ส่วนโยก็บอกว่าเราต้องได้คู่กันแน่ๆ ....พ่อคุณคะ ไปเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหนกัน น่ารักจริงจริ๊ง (ค่อดลำเอียงอย่างเห็นได้ชัด) 
ส่วนซุสุยะก็พูดว่า ถ้าได้คู่กันจะปกป้องเราเอง และไม่ลืมหันไปเตือนคานาตะว่าห้ามโดดนะ (อ่อก ขอโทษค่ะ แบบว่า นายแน่มากที่ทำฉันหวั่นไหวได้เกือบทุกฉาก แบบว่านิสัยสเปคมากค่ะขอร้อง)

แล้วเราจะได้คู่กับโย เดินๆ ไปโยก็จะพูดขึ้นว่าไม่เห็นมีอะไรเลย......นี่คือการทดสอบความกล้างั้นเหรอ นางเอกก็จะบอกว่าบรรยากาศที่เหมือนจะมีอะไรโผล่ออกมานี่ไม่น่ากลัวเหรอ โยก็ดูท่าทางจะเฉยๆ แถมบ่นว่าหิวอีกต่างหาก แล้วตอนนั้นเองที่อาจารย์ที่ปลอมเป็นผีจะออกมาหลอก 

สึกิโกะ - โยคุง ! ดะ ได้ยินเสียงอะไรจากข้างหลังหรือเปล่า ?
โย - อืม อ๊ะ จริงด้วย คิดอะไรดีๆ ออกแล้ว
สึกิโกะ - เอ๊ะ ?
โย - ห้ามหันไปข้างหลังเด็ดขาดเลยนะ ?

อาจารย์ก็จะหลอกต่อ แต่ว่าโยจะหันกลับไปหลอกให้ผีตกใจซะเอง

โย - เป็นผีแล้วกลัวซะเองได้ยังไงกันล่ะเนี่ย ?
สึกิโกะ - โยคุง ?
โย - นี่ไง ? ผีไม่น่ากลัวเลยเนอะ ? แล้วยังมีผมอยู่ด้วยไม่เป็นไรหรอกนะ
สึกิโกะ - หรือว่า.....รู้ด้วยเหรอว่าฉันกลัว ?
โย - แน่นอน ดูหน้าสึกิโกะก็รู้แล้วว่ากำลังคิดอะไรอยู่
สึกิโกะ - โยคุง.....ยอดไปเลยนะ
โย - เพราะถ้าแค่นี้ยังไม่รู้ก็ไม่มีคุณสมบัติจะคิดถึงสึกิโกะหรอก

ใบหน้าของโยจริงจังมากจนนางเอกไม่รู้จะพูดยังไงดี แล้วตอนนั้นเองก็มีอาจารย์ออกมาหลอกผีอีก

สึกิโกะ - ว้าย.....
โย - เอ่อ......นั่นคือตั้งใจเป็นผีแล้วเหรอครับ ? แล้วตอนนี้พวกผมกำลังคุยกันอยู่นะครับ

น้ำเสียงแบบว่าอย่ามาขัดจังหวะได้มั้ย ทำเอาอาจารย์ขอโทษเลย กร๊าก เฮ้อ จะว่าไงดีเนี่ย

โย - อาจารย์ ถ้าจะปลอมเป็นผีก็ไปเรียนรู้มาให้มากกว่านี้ดีกว่านะครับ ? คิดพลิกแพลงวิธีหลอกให้ดีกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอครับ ? ถ้าจะทำอย่างเต็มที่ก็ต้องทิ้งความเป็นตัวเองไปด้วย พวกผมไม่กลัวเลยนะครับ ?
ผี - คะ ครับ ......แต่ทุกคนกลัวกันน่าดูเลยนะ.....
สึกิโกะ - ......ฮึฮึ ! เพิ่งเคยเห็นคนที่สั่งสอนผีเป็นครั้งแรกเลย
โย - เหรอ ? เท่านี้ก็ไม่กลัวแล้วใช่มั้ย ? เพราะผีทุกตัวคืออาจารย์
สึกิโกะ - โยคุง......อืม กลัวน้อยกว่าเมื่อกี๊แล้ว
โย - สึกิโกะเนี่ย......น่ารักจริงๆ เลยนะ

อ๊าก ถึงไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ว่าทำไมโยถึงชม มีอะไรน่ารักตรงไหนเนี่ย แต่โดนลูบหัวแบบนี้ก็หยวนๆ ค่ะ หยวนๆ แต่นางเอกพอโดนลูบหัวก็สะดุ้งค่ะ ว่าจะทำยังไดี โยก็จะทักว่าเมื่อกี๊สะดุ้งเหรอ แถมหน้าแดงด้วย ทำไมถึงเงียบไปล่ะ พอตอบกลับไปว่าเพราะจู่ๆ โยก็ลูบหัว จะโดนตอบกลับมาว่า เพราะเราน่ารักมือเลยเผลอลูบหัวไปเอง เราก็บอกว่าไม่ใช่เด็กๆ สักหน่อยแล้วก็ไม่กลัวแล้วด้วย

โย - สึกิโกะแสร้งทำเป็นเข้มแข็งแบบนั้นอีกแล้ว เวลาอยู่ต่อหน้าผมก็พูดตามตรงเถอะ
สึกิโกะ - เอ๊ะ ?

หลังจากนี้เป็นประโยคเด็ดค่ะ แบบว่าเล่นแล้วคนฟังกลิ้งไปกลิ้งมาหลายตลบ โยคุงนี่แบบว่าแต่ละประโยค....

โย - ผมน่ะนะ อยากปกป้องสึกิโกะจากสิ่งที่สึกิโกะกลัวและกังวล เพราะฉะนั้นถึงได้ฝึกฝนร่างกายจนเก่งขึ้นแล้วกลับมาหาสึกิโกะ
สึกิโกะ - เพื่อ...ฉัน ?
โย - ใช่ เพราะฉะนั้น ตอนอยู่ต่อหน้าผมก็อย่าแสร้งทำเป็นเข้มแข็งเลยนะ ? เอ้า
สึกิโกะ - เอ้า ที่ว่า...
โย - ถ้าจูงมือกันก็ไม่น่ากลัวแล้ว รู้รึเปล่า ?

แล้วนางเอกกับโยก็จะจูงมือเดินกันไป นางเอกจะใจเต้นกับคำพูดและการกระทำของโยมาก แล้วในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าความสัมพันธ์ที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้จะเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย...แต่ก็ยังคิดอยากอยู่ด้วยกันสี่คนแบบนี้อยู่ดี อื้ม อันนี้เข้าใจมากเลยว่าทำไมใจเต้น โฮะๆๆๆ อยากเข้าไปเสียบแทนนางเอกจังวุ้ย

หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย คานาตะก็ยายามเผชิญหน้ากับอาการป่วยของตัวเองมากขึ้น แต่นางก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเหมือนเดิม แล้วก็สับสนกับความเปลี่ยนแปลงของทุกคนด้วย แต่ก็ยังคิดว่าทุกอย่างจะดีขึ้น

แต่ตอนที่โยยังไม่มาห้องเรียนซะที แล้วสึกิโกะกับซุสุยะพากันเป็นห่วงแล้วคานาตะพูดขึ้นมาว่า โยต้องมาอยู่แล้วเพราะเป็นคนที่อุตส่าห์มาจากฝรั่งเศสเพื่อพบสึกิโกะ  คนที่ทำถึงขนาดนั้นจะหยุดเพราะแค่เป็นหวัดได้ยังไง ถ้าเพื่อเห็นหน้าเธอแล้วต่อให้ต้องคลานก็คงมาอยู่แล้ว ไม่เป็นไรหรอกน่า

แบบว่า เกิดอากรคิดว่าคานาตะน่ารักขึ้นมาอย่างกะทันหันค่ะ ทำเป็นพูดท่าโน้นท่านี้แต่แบบว่า หึหึหึหึ น่ารักจริงๆ ไอ้หนูเอ๊ย ซุสุยะเองก็หัวเราะบอกว่าทั้งที่แต่ก่อนอยู่กันแค่สามคน แต่มาตอนนี้ไม่มีโยอยู่ด้วยก็รู้สึกกระวนกระวายกันซะแล้ว ตอนที่คุยๆ กันอยู่โยก็เข้ามาในห้องเรียน และเริ่มหยอกล้อตามธรรมเนียมกับคานาตะ (กลายเป็นธรรมเนียมแล้วเรอะ) โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ทำไมมันน่ารักกันอย่างนี้เนี่ย มิโดรินพากษ์โยได้น่ารักเหลือเกิ๊น ซุสุยะก็คุณแม่เหลือเกิ๊น ส่วนนางเอก.......โทษค่ะลืมตัวตนของคุณเธอไปเลย

นางเอกจะสงสัยท่าทางของโยที่แปลกไปเหมือนมีเรื่องปิดบังแต่ก็ถามมากไปกว่านั้นไม่ได้ เลยได้แต่สงสัย จนตอนพักกลางวันที่กินข้าวกันอยู่ จู่ๆ โยก็โพล่งขึ้นมาว่าทุกคนที่คนที่ชอบอยู่รึเปล่า หนุ่มๆ อีกสองคนตกใจจนทำช้อนตกเลยเจ้าค่า ก็แหม แบบว่า.....นะ ทุกคนจะตกใจกันมาก เพราะมันกะทันหัน คานาตะก็จะถามว่าแล้วโยล่ะ มีคนที่ชอบแล้วรึไง โยจะตอบทันทีว่าพูดอะไรน่ะ แล้วจับมือนางเอกก่อนจะยิ้มพูดว่า ไม่เห็นต้องถามเลยนี่ ? คนที่ผมชอบต้องเป็นสึกิโกะอยู่แล้ว แต่พอเห็นว่านางเอกทำอะไรไม่ถูกก็ปล่อยมือแล้วหันไปถามคนอื่น ซึ่งอีกสองหนุ่มพากันอ้ำอึ้ง.....นั่นสินะ แบบว่าสองคนนี้ไม่ใช่โย คงพูดออกไปต่อหน้าเจ้าตัวไม่ได้หรอก ทีนี้ก็หันไปถามนางเอก สึกิโกะก็จะถามว่ามีอะไรเหรอโยแปลกไปจากเดิมนะ

โย - งั้นเหรอ ? แค่คิดว่าความรู้สึกชอบ ถ้ามันสื่อไปไม่ถึงก็ไม่มีความหมายน่ะ
ซุสุยะ - .....ไม่มี ความหมาย.....
โย - เพราะฉะนั้น เลยแค่คิดว่าทุกคนเป็นยังไงกันบ้าง ขอโทษนะ อย่าใส่ใจเลย

โยคู๊ง ดูท่าทางซุสุยะจะใส่ใจไปเรียบร้อยแล้วล่ะน้า เดี๊ยนล่ะสงสารซุสุยะจริงๆ เพราะคนที่ดูท่าจะกลุ้มเรื่องนี้ที่สุดคงไม่พ้นนายคนนี้หรอก เข้าทำนองรักแต่ไม่กล้าบอกเพราะกลัวจะอยู่กับนางเอกไม่ได้อีกนี่นา นางเอกก็มาคิดถึงเรื่องที่โยถาม ว่ามีคนที่ชอบรึเปล่า

เย้ ต่อไปนี้จะเป็นฉากสำคัญแล้วเจ้าค่า เพราะนางเอกจะไปบังเอิญเห็นโยคุยกับอาจารย์เรื่องกลับประเทศพอดี คานาตะที่มาตอนหลังก็จะถามใหญ่เลยว่า ที่ว่าจะกลับประเทศมันเรื่องอะไรกัน โยเลยขอคุยด้วยเพราะมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง

สรุปคือโยต้องกลับฝรั่งเศส ส่วนเหตุผลคือการเตรียมตัวเพื่อความฝันของตัวเขา พ่อแม่ของโยกำลังค้นคว้าเรื่องดาราศาสตร์อยู่ที่ฝรั่งเศส แล้วเมื่อเร็วๆ นี้บทความที่พ่อของโยเขียนก็ได้รับการยอมรับ เลยได้ไปค้นคว้าที่อเมริการอย่างที่ฝันไว้ เพราะงั้นพ่อของโยเลยมาบอกว่าถือโอกาสนี้มาทำการค้นคว้าด้วยกันไหม เพราะการค้นคว้าดาราศาสตร์ด้วยกันสามคนเป็นความฝันของครอบครัวเขา แต่โยก็ไม่นึกว่ามันจะกลายเป็นจริงเร็วขนาดนี้ เพราะฉะนั้นเลยต้องกลับฝรั่งเศสเพื่อเตรียมตัวไปอเมริกา ถึงจะเหงาที่ต้องแยกจากนางเอกและพวกซุสุยะ คานาตะ แต่ว่านี่เป็นความฝันของเขาและพ่อแม่

นางเอกจะรู้สึกเหมือนโยกำลังฝืนยิ้ม แต่ตัวเองก็ตกใจเพราะตั้งตัวไม่ทันเลยทำอะไรไม่ถูก คนที่เป็นเดือดเป็นร้อนที่สุดก็ไม่พ้นคานาตะ ถามโยประมาณว่าความรู้สึกของโยมันแค่นั้นเองเหรอ ทั้งที่พูดว่าชอบนางเอกขนาดนั้น แต่กลับตัดสินใจกลับไปง่ายๆ โยก็จะเถียงว่าไม่ได้ตัดสินใจง่ายๆ นะ เขากลุ้มใจเรื่องกลับประเทศมาตลอด แล้วความรู้สึกที่มีต่อนางเอกก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยด้วย ตั้งแต่มาที่นี่กลับจะรุนแรงขึ้นด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยกเลิกการกลับประเทศไม่ได้ เพราะเป็นเรื่องที่กำหนดด้วยความตั้งใจของตัวเอง เพราะฉะนั้นจึงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงง่ายๆ ได้

ซุสุยะจะบอกคานาตะว่าอย่าไปตำหนิโยเขาเลย เพราะโยเองก็ทุกข์ใจเหมือนกัน คานาตะก็บอกว่ารู้อยู่แล้วน่าเรื่องแบบนั้น จะทำอะไรก็ทำไปเลยก่อนจะวิ่งหนีไป .........ข้าเจ้าไม่อยากซึกโคมิเลยว่าปกตินี่เป็นเรื่องที่นางเอกต้องทำไม่ใช่หรือฟระ ทั้งเรื่องโวยวายจี้ถามโน่นนี่ตบท้ายด้วยวิ่งหนีไป โอ้โห แม่เจ้าครบสูตรเลยฟ่ะ...... แต่ดีแล้วล่ะที่นางเอกไม่ได้ทำแบบนี้ ดีที่นางเอกคนนี้อยู่ในประเภท.....ไม่ใช่แบบนี้อ่ะนะ ไม่งั้นข้าเจ้าคงอยากจับมัดส่งคุณเธอไปฝรั่งเศสกะโยด้วยซะเลยหมดเรื่อง (......เฮ้ย) แต่รายนี้ประมาณว่า เธอไม่รู้จะพูดว่าไงดี เพราะใบหน้าเหงาหงอยของโยเสียดแทงใจเหลือเกิน อืมๆ ยังมีใจนึกถึงคนอื่นเป็นเรื่องที่ดี

ซุสุยะบอกว่าถ้าเกิดเป็นเรื่องที่โยตัดสินใจด้วยตัวเองเขาก็จะคอยเชียร์ คานาตะเองความจริงแล้วก็อยากเชียร์โยแต่ว่าเขาเหงาที่ต้องแยกจากโย โยเองก็เข้าใจเรื่องนั้นเลยรู้สึกตกใจ แล้วก็ดีใจนิดหน่อยที่คานาตะคิดแบบนั้นก่อนจะยิ้มอย่างลำบากใจ ส่วนซุสุยะเองก็ยิ้มน้อยๆ อย่างอ่อนโยน แต่นางเอกยิ้มไม่ออก พอซุสุยะทัก นางเอกก็จะบอกว่าขอโทษเพราะตกใจเกินไปหน่อย เพราะคิดว่าต่อไปก็จะได้อยู่กันสี่คนแบบนี้ โยเองก็คิดแบบเดียวกัน

สึกิโกะ - โยคุง ฉันเหงานะ.....
โย - อืม ผมก็เหมือนกัน ขอโทษนะ....

โยพูดแล้วยิ้มเหมือนจะร้องไห้ ส่วนนางเอกก็จัดการความรู้สึกของตัวเองไม่ถูก จนเผลอพูดความรู้สึกจริงๆ ของตัวเองออกไปแบบนั้น

สำหรับเราคิดว่า อืม การที่โยมีความตั้งใจแน่วแน่แบบนี้ถือเป็นเรื่องดี เรียกว่าทำให้ชอบมากขึ้นรึเปล่า ที่จริงถ้าโยเลือกที่จะอยู่กับนางเอกมากกว่าความฝันที่จะได้ค้นคว้าดาราศาสตร์กับครอบครัว ก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่คงไม่ได้ทำให้ชอบมากขึ้น น่าจะเรียกได้ว่านี่คือส่วนที่แสดงถึงความเป็นชายชาตรีของโย โยไม่ใช่แค่ผู้ชายที่มาชอบนางเอกตั้งแต่เด็ก แต่ยังมีความฝันและมีความตั้งใจมุ่งมั่นที่จะทำให้ความฝันของตัวเองเป็นจริงด้วย ทั้งที่ไม่อยากแยกจากเพื่อนๆ และนางเอก แต่ก็ตัดสินใจไปเพราะมันเป็นเรื่องที่เขาตั้งใจไว้แล้ว ทำให้เราประทับใจตรงส่วนนี้ของโยมากเลย

ต่อจากนี้มีเรื่องที่ทำให้ประทับใจมิตรภาพของเพื่อนผู้ชายอีกแล้ว บอกว่าก่อนนะว่ามิตรภาพค่ะ ข้าเจ้ายังไม่ได้คิดอะไรแอบแฝงทั้งนั้น (มีคำว่า.....ยัง.....นะ) เพราะตอนหลังคานาตะจะมาขอโทษโยที่เมื่อวานซืนพูดออกไปแบบนั้น หลังจากนั้นคานาตะก็ไปพยายามคิดในแบบของตัวเองแล้วก็คิดได้ว่า โยเองก็มีชีวิตของโย ถ้าเป็นเพื่อนกันเขาก็ต้องคอยเชียร์ แล้วขอโทษด้วยหน้าตางอนนิดหน่อย แต่ยังประทับใจได้ไม่ทันไร......

คานาตะ - โอะ โอ้......บะ แบบว่านั่นไง ! พอคนที่คอยให้แกล้งไม่อยู่แล้วมันก็เหงาน่ะ
โย - ผมเอง .......ก็ชินกับการมีตัวหนวกหูมาโหวกเหวกโวยวายแล้ว พอคิดว่าจะเงียบสงบลงแล้วก็เหงาเหมือนกันนะ
คานาตะ - ......นายนี่ นิสัยดีจริงๆ เลยนะ
โย - ขอบคุณ
คานาตะ - ไม่ได้ชมเว้ย

อ๊าย น่าร๊ากกกกกกกกกกกเว้ย พวกนายยยยยยยเนี่ยยยยยยย นางเอกก็บอกว่าดีจังที่กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว เพราะกลัวว่าโยกับคานาตะจะกลับกลายเป็นเหมือนอย่างก่อนอีก

คานาตะ - ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง ก็ฉันทำตัวเหมือนเด็กเลยนี่นะ
โย - เพิ่งจะมารู้ตัวเอาป่านนี้เหรอ ? ดีจังเลยนะ เท่านี้คานาตะเองก็คงเป็นผู้ใหญ่ขึ้นหน่อยแล้วล่ะนะ
คานาตะ - นายนี่น้า
ซุสุยะ - แต่นิสัยซื่อตรงแบบนั้นก็เป็นจุดดีของคานาตะด้วยล่ะนะ ?
โย - ซุสุยะใจดีจังนะ แต่เอาเถอะ ก็ไม่ปฏิเสธหรอก

อ่อกกกก เรากำลังโดนลากไปฝั่งนั้น ไม่น้า เค้าไม่อยากโดนลากไปฝั่งนั้นทั้งที่ยังเล่นเกมโอโตเมะอยู่ ถ้าเกิดเป็นอีกแนวจะลากไปไหนก็ไปเหอะ แต่แบบนี้มันกับดักชัดๆ บ้าเอ๊ย

เพราะว่าใกล้จะต้องกลับไปแล้ว โยเลยอยากให้ความสำคัญกับวันเวลาธรรมดาๆ แบบนี้ ซุสุยะกับคานาตะเองก็เห็นด้วย แล้วหันไปถามนางเอก สึกิโกะเองก็ยิ้มเห็นด้วย แต่ในใจกำลังคิดว่าตัวเองยิ้มออกไปได้ดีแล้วรึเปล่านะ ถึงจะดีใจที่คานาตะกับโยมาคืนดีกันได้ แต่ว่าเธอก็รับความจริงเรื่องที่โยจะต้องกลับไปอย่างซุสุยะหรือคานาตะไม่ได้

วันต่อมาหลังเลิกเรียน นางเอกจะเจอกับโยในห้องเรียนโดยบังเอิญ สึกิโกะก็จะถามโยว่าต้องกลับไปจริงๆ เหรอ โยจะพูดว่าดีใจจังที่สึกิโกะพูดแบบนี้ แต่ว่ามีแค่เรื่องนี้เท่านั้นที่ต่อให้เป็นคำขอร้องของสึกิโกะก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้ พอนางเอกขอโทษที่ถามอะไรแปลกๆ โยก็จะตอบว่าเขาต่างหากที่ต้องขอโทษ สึกิโกะอย่างขอโทษเลย บอกแล้วใช่มั้ย ? ว่าดีใจน่ะ อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นเลยนะ ? เดี๋ยวผมความมุ่งมั่นของผมอาจจะสั่นคลอนได้......ว่าเข้าไปนั่น ถึงโยจะพูดล้อเล่นแบบนั้น นางเอกก็หัวเราะไม่ออก เพราะสายตาของโยจริงจังมาก ความจริงโยลังเลมากว่าจะกลับดีมั้ย ถึงขนาดเคยเกือบคิดว่าจะไม่กลับเลยด้วย เพราะเวลาทุกวันที่อยู่ที่นี่กลายเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเขาไปแล้ว ถึงเมื่อวันก่อนจะดูเหมือนไม่เป็นไรมาก แต่ถ้าไม่ทำแบบนั้นโยอาจแพ้ใจตัวเองก็ได้ ตอนนี้เขาจะอ่อนแอไม่ได้

แล้วตอนนั้นเองที่นางเอกคิดได้เป็นครั้งแรกว่าคนที่ทรมานกับเรื่องนี้ที่สุดคือโยต่างหาก โยบอกว่า หลังจากมาที่นี่ได้เจอกับเราอีกครั้ง ได้อยู่ด้วยกัน ทุกวันๆ เขารู้สึกสนุกมาก  ตอนแรก ขอแค่ได้เจอเราเพียงแค่แว่บเดียวก็พอแล้ว แต่เขากลับโลภมากขึ้นเรื่อยๆ คิดอยากได้เวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันกับเราให้มากกว่านี้ แต่น่าเสียดายที่ทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะว่าความฝันเองก็เป็นสิ่งสำคัญสำหรับเขาเหมือนกัน ตอนนี้เขาคิดจากใจเลยว่าตัวเองเป็นคนที่มีความสุขจริงๆ แล้วเขาก็ชอบเรา มีแต่เรื่องนี้เท่านั้นที่อยากให้เข้าใจไว้

โยพูดแบบนี้กับนางเอกเสมอ แต่ว่า คำว่าชอบที่พูดในคราวนี้อาจจะมีความหมายแตกต่างกับที่พูดประจำก็ได้ คำว่าชอบที่พูดไปเมื่อกี๊จะตีความหมายกว้างๆ ก็ได้ คำว่าชอบนี้ใช้กับซุสุยะแล้วก็คานาตะได้เหมือนกัน เพราะว่าชอบถึงได้อยากให้หัวเราะ อยากให้มีความสุข ให้เราได้หัวเราะกับคนที่ชอบนั้นดีที่สุด แต่ถ้าอีกฝ่ายเป็นตัวเขาเองจะดีใจมากเลย พูดเสร็จโยก็จะหัวเราะแล้วบอกว่าขอโทษที่พูดอะไรไม่เข้าท่า นางเอกจะก็คิดในใจว่า อย่าหัวเราะแบบนั้นเลย เพราะตัวเองในตอนนี้ไม่เข้าใจว่าจะตอบกลับไปยังไงดี

โย - ผมคิดว่าสึกิโกะเป็นคนที่รู้ค่าของความสุขของตัวเองดี เพราะฉะนั้น อย่ามองไม่เห็นความรู้สึกของตัวเองเลยนะ
สึกิโกะ - มองไม่เห็น......
โย - ผมชอบสึกิโกะนะ .......ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ว่านั่นเป็นความรู้สึกของผม ไม่ใช่ความรู้สึกของสึกิโกะ นี่ ตอนนี้ ความรู้สึกของสึกิโกะอยู่ที่ไหนกันเหรอ.....?
สึกิโกะ - ความรู้สึกของฉัน.....?
โย - .......พูดเรื่องไม่เข้าท่าออกไปอีกแล้วสินะ แต่ผมอยากให้สึกิโกะเข้าใจถึงความรู้สึกนั้นด้วยตัวเอง เพราะฉะนั้น ตอนนี้จะยังไม่พูดอย่างเป็นทางการหรอก

คำพูดนั้นทำให้นางเอกรู้ตัวว่า ถึงโยจะบอกว่าชอบ แต่ไม่เคยพูดสักครั้งว่าอยากให้มาคบกัน เพราะฉะนั้นสิ่งที่ตัวเองทำได้ในตอนนี้จึงไม่ใช่การร่ำร้องว่าอย่าไป แต่เป็นให้กำลังใจโยซึ่งกำลังจะเดินหน้าไปตามทางของตัวเองด้วยรอยยิ้ม แล้วก็จะคิดว่าจะทำพยายามทำทุกวันให้ดีที่สุด เพื่อที่เวลานึกถึงวันเวลาเหล่านี้ได้ด้วยรอยยิ้ม

อ๊าก เพิ่งมารู้ตัวทำไมยาวขนาดนี้ฟระ พิมพ์เกือบจะทุกเหตุการณ์ในเกมแล้วมั้งเนี่ย ทำไมเราเป็นคนแบบนี้ แต่เค้าชอบคำพูดกับความคิดของโยนี่นา อ๊าก แบบว่าไม่ไหวแล้วค่ะ ยิ่งพิมพ์ยิ่งประทับใจความรักของโยมากเลย ยิ่งบวกเสียงและการแสดงของมิโดรินเข้าไป แล้วช้านจะจีบหนุ่มฤดูอื่นได้เหรอเนี่ย โฮะๆๆๆๆ

อืม ต่อมาพวกนางเอกกับซุสุยะ คานาตะสามคนจะวางแผนกันจัดงานเลี้ยงส่งโย  ซุสุยะทำกับข้าว (อยากกินเว้ย) คานาตะหาสถานที่ ส่วนนางเอกคิดว่าจะทำให้ประหลาดใจยังไงดี แล้วตอนที่พยายามคิดแผนการอยู่ นางเอกขึ้นไปเปลี่ยนบรรยากาศบนดาดฟ้า พอขึ้นไปถึงก็มาคิดว่าอีกเท่าไหร่ก็จะไม่ได้มองท้องฟ้าด้วยกันกับโยแล้วเหงาจังเลย  ทั้งที่พยายามจะคิดบวกแล้ว แต่ก็อดคิดถึงเรื่องที่โยจะไม่อยู่แล้วไม่ได้อยู่ดี แต่โยกลับดูปกติมาก หลังจากวันนั้นที่มาบอกว่าชอบแล้ว ก็ไม่ได้มีท่าทางกระอักกระอ่วนและไม่ยอมห่างจากเราแม้จะอยู่ต่อหน้าคนอื่นเหมือนเคย พอมาทำแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกเหงาเข้าไปใหญ่

โย - (ตอนนี้ ความรู้สึกของสึกิโกะอยู่ที่ไหนกันเหรอ.....?)
สึกิโกะ - ความรู้สึกของเรา.....อยู่ที่ไหนกันนะ ?
โย - อยู่นี่เอง
สึกิโกะ  -โยคุง......
โย - ตามหาตั้งนาน......
สึกิโกะ - ตามหาฉัน ? ทำไมเหรอ ?
โย - เพราะอยากเห็นหน้าสึกิโกะยังไงชอบกลน่ะ
สึกิโกะ - โยคุง......

อ๊ากกกกกก ใจหายหมดตาเอ๊ง แล้วทีนี้โยจะเห็นว่าเราไม่ค่อยร่าเริงเลยถามเหตุผล ทีนี้เราเลยพูดว่าอีกเดี๋ยวโยก็จะกลับไปแล้วสินะ โยก็จะมีท่าทางดีใจนิดหน่อยว่าที่เราซึมไปนี่เพราะเขาจะกลับงั้นเหรอ พอเราตอไปว่าเหงา โยก็ซึมลงนิดหน่อยว่าอืม เหงานะแต่เพราะสัญญาไว้แล้ว

แต่เดิมเวลาที่อยู่ที่นี่ได้ก็ถูกจำกัดไว้อยู่แล้ว มันแค่เร็วขึ้นมาหน่อยเท่านั้นเอง การย้ายโรงเรียนแบบมีกำหนดเวลา นั่นเป็นเงื่อนไขตอนที่โยย้ายมาเรียนที่นี่ เพราะหลังจากนี้ถ้าทำการค้นคว้ากับพ่อก็จะโดนการค้นคว้าเอาเวลาไปจนใช้เวลาของตัวเองอย่างอิสระไม่ได้ แน่นอนว่าก็จะไม่ค่อยได้ไปโรงเรียน และไม่มีช่วงเวลา "วัยรุ่น" ที่น่าจะเป็นเรื่องธรรมดาของทุกคนในสมัยนักเรียน เขาเคยคิดว่าแบบนั้นดีแล้วเพราะไม่สนใจอยู่แล้วด้วย และเพราะว่าการทำการค้นคว้าดาราศาาสตร์ร่วมกับพ่อแม่ที่เคารพเป็นความฝันของเขาอยู่แล้วด้วย แต่ว่าเขามีสิ่งที่ค้างคาใจอยู่อย่างเดียว

โยจะเอานิ้วแตะหน้าผากเราแล้วบอกว่านั่นคือ เรื่องของเรา ความทรงจำในสมัยเด็กกับเรา เพราะการได้พบกับเราเป็นของขวัญชิ้นใหญ่สำหรับเขา ดังนั้น ไม่ว่ายังไงก็อยากจะขอบคุณ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยพูดเอาแต่ใจตัวกับพ่อแม่เลย แต่ก็บอกว่านี่เป็นความเอาแต่ใจครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ทำให้พ่อแม่ยอมรับฟัง แม้จะต้องทุ่มเทช่วงเวลาอิสระทั้งหมดที่เหลืออยู่ เขาก็อยากจะอยู่กับเรา ต่อให้นั่นจะเป็นช่วงเวลาที่แสนสั้นขนาดไหนก็ตาม

นางเอกก็จะถามว่า โยมาหาตัวเองด้วยความรู้สึกแบบนั้นเองเหรอ โยจะตอบว่า ถึงจะไม่สามารถอยู่ข้างๆ ได้ แต่ถ้าได้แน่ใจแล้วว่าเราหัวเราะอย่างสนุกสนานทุกๆ วัน เพียงแค่นั้น...ก็สามารถมุ่งมั่นกับการค้นคว้าได้อย่างไม่ลังเลแล้ว เขาคิดแบบนั้น แต่พอมาที่นี่ก็เจอกับความผิดคาดที่น่าดีใจคือการที่ได้อยู่ห้องเดียวกับเรา โยคิดว่านี่คือช่วงเวลาสุดท้ายที่พระเจ้าได้มอบให้เขา เพราะสัญญาเกี่ยวก้อยที่เคยแลกเปลี่ยนกับเราตอนเด็ก เขาถึงได้เข้มแข็งขึ้น สัญญาที่ "คราวหน้า ผมจะเป็นคนปกป้องสึกิโกะเอง จะเข้มแข็งขึ้น"

โยพูดว่าเพียงแค่อยากจะบอกขอบคุณเท่านั้นเอง.....จะโลภมากไปกว่านี้ไม่ได้สินะ เพราะโยยิ้มด้วยท่าทางดีใจเหลือเกิน นางเอกเลยเผลอถามไปว่า ไม่เหงาเหรอที่ต้องจากทุกคนไป

มาตอนนี้อยากตบกะโหลกนางเอกเหลือเกินค่ะ โยบอกไปกี่รอบแล้วยะว่าเหงา ยังมีการมาถามแบบนี้อีก อยากได้ยินคำพูดอะไรกันแน่หา แต่โยกลับตอบว่า

โย - เพราะได้ความทรงจำที่แสนวิเศษจนไม่มีเวลาเหงามาแล้ว สึกิโกะเหงามั้ย ?
สึกิโกะ - แน่นอนสิ ฉันเหงามากเลย
โย - ......จะให้รับของขวัญมามากกว่านี้นี่ดีแล้วรึเปล่านะ เพียงแค่คำพูดนั้น ผมก็มีความสุขแล้วล่ะ
สึกิโกะ - เว่อร์น่ะ
โย - อีกนิดเดียว จนกว่าจะกลับประเทศ ไม่ต้องเป็นพิเศษก็ได้ ถ้าได้ความทรงจำที่สนุกสนานตามปกติอย่างที่ทุกคนมี อย่างที่ที่ไหนก็มี แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ
สึกิโกะ - โยคุง.....เรามาสร้างความทรงจำกันเถอะ

สึกิโกะไม่รู้จะพูดอะไรได้มากไปกว่านั้น เพราะโยคิดถึงเธอยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือตอนนี้ สึกิโกะมองท้องฟ้ายามเย็นและพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างเต็มที่

โอ๊ย โยคุง แค่นี้ความรู้สึกของโยคุก็จุกอกไปหมดแล้วล่ะค่า แบบว่าบรรยายไม่ถูกเลย ความรักที่มีต่อนางเอกของสามหนุ่มก็แตกต่างกันไป แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่า ความรู้สึกของโยมันลึกซึ้งเหลือเกิน ทำให้เริ่มคิดว่า ที่โยพูดกับนางเอกว่าชอบประจำนั่น ความจริงแล้ว มันอาจจะไม่มีทางถ่ายทอดความรู้สึกของโยที่มีต่อนางเอกออกมาได้หมดแน่

ต่อไปเป็นเวลาสารภาพรักแล้วเย้ รอมานานแล้ว (คาดว่าคนอ่านก็คงรอมานานเหมือนกัน เพราะยัยนี่เขียนยืดเหลือเกิน) วันนึงตอนเรากำลังจะกลับหอ โยก็จะโทรมาบอกให้ช่วยรออยู่ที่ห้องเรียนหน่อย เพราะว่าเขามีเรื่องจะพูดด้วย นางเอกก็จะคิดถึงคำพูดของโยบนดาดฟ้าในวันนั้น มันยังติดตรึงอยู่ในใจของสึกิโกะ แน่นอนว่าเหงาที่โยจะไม่อยู่แล้ว แต่ว่านั่นเพราะอะไรล่ะ เพราะเป็นเพื่อนเหรอ ? หรือว่า..... สึกิโกะเลยกลับไปที่ห้องเรียนเพื่อยืนยันถึงความรู้สึกนั้น

แบบ่วาไม่ไหวแล้วค่ะ คือโยน่ะเหงามาก แต่พยายามไม่คิดถึงเรื่องนั้น เพราะกลัวว่าจะอยากอยู่ที่นี่ต่อ เพราะที่นี่มีเรา มีซุสุยะ มีคานาตะ ทุกๆ วันสนุกมากเกินไป แต่เพราะตัวเองยังเป็นเด็ก ยังยืนด้วยขาของตัวเองไม่ได้ เพราะฉะนั้นเลยต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้ เพราะฉะนั้น จะมายอมแพ้ความเหงาตรงนี้ไม่ได้

นางเอกบอกว่าแค่คิดแบบนั้นได้ก็เป็นผู้ใหญ่แล้วล่ะ โยก็ตอบว่า มันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่ต้องคิดตอนนี้ แต่ว่าเขามีคนที่อยากทำให้มีความสุขอยู่ เพราะฉะนั้นต้องเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวเร็วๆ นางเอกจะตกใจมากแล้วถามว่าคนคนนั้นอยู่ที่ฝรั่งเศสเหรอ แบบว่าขอโทษค่ะ ตบกบาลนางเอกสักทีคงไม่เสียหายใช่มั้ยคะ ?

พอได้ยินคำพูดของนางเอกโยก็งงไปแป๊บนึงก่อนจะหัวเราะแล้วจับมือนางเอกดึงมากอดไว้จากด้านหลัง

โย - นั่นน่ะพูดจริงเหรอ ? คนคนนั้น.....ต้องเป็นสึกิโกะอยู่แล้วสิ ? (ขอเวลากลิ้งไปมากับเสียงมิโดรินสัก 1 นาที)
สึกิโกะ - ......จริงเหรอ ?
โย - แน่นอนสิ คนที่ผมอยากทำให้มีความสุขด้วยมือนี้มีแค่สึกิโกะเท่านั้น
สึกิโกะ - โยคุง...
โย - นอกจากนั้น ตัวตนของสึกิโกะยังช่วยสอนผมด้วยว่า
สึกิโกะ - เอ๊ะ ฉัน ?
โย - คนเรา ไม่ว่าใครก็จำเป็นต้องมีสิ่งที่คิดว่าสำคัญกว่าตัวเอง อย่างเช่น คนที่ทำให้คิดว่าอยากปกป้อง แค่คิดว่าคนคนนั้นกำลังพยายามอยู่ ตัวเองก็พยายามไปด้วยได้ คิดได้ว่าจะมุ่งหน้าไปตามทางที่ตนเองเชื่อ สามารถพยายามเข้มแข็งขึ้นได้เพื่อตอนที่คนคนนั้นจะร้องไห้ จะได้ยื่นมือเข้าไปช่วยได้ทันที เพื่อคนสำคัญแล้วก็สามารถมีชีวิตอยู่โดยไม่ละทิ้งชีวิตของตนเอง เพราะอยากยืนยืดอกต่อหน้าคนคนนั้นได้อย่างภาคภูมิ
สึกิโกะ - โยคุง.....
โย - สำหรับผมแล้ว .....สึกิโกะคือตัวตนแบบนั้น
สึกิโกะ - แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรที่ควรได้รับความรู้สึกแบบนั้นของโยคุงเลย
โย - ผมได้รับมามากมายเลยนะ ? สึกิโกะแค่ไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง
สึกิโกะ - เรื่องแบบนั้น.....
โย - ไม่ใช่แค่ผมเท่านั้น ทั้งซุสุยะและคานาตะเอง.....ก็ต้องเหมือนกันแน่ๆ เพราะสึกิโกะ ผมถึงสามารถชอบสีตาและสีผมที่เคยเกลียดมาตลอดนี้ได้ นอกจากนั้น ที่คนที่พยายามไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่นอย่างผมมีเพื่อนแบบซุสุยะและคานาตะได้นี่ก็เพราะสึกิโกะ
สึกิโกะ - ฉันไม่ได้.....
โย - สึกิโกะช่วยเปลี่ยนแปลงผมในขณะที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัว เพราะมีสึกิโกะอยู่ ผมถึงใช้ชีวิตโดยก้าวไปข้างหน้าได้ ......คิดว่าเพียงแค่นั้นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ผมคิดถึงสึกิโกะได้แล้วล่ะ

แล้วโยก็จะซบหน้าลงกับไหลเราแล้วบอกว่า ความจริงเขากลัวมาตลอดเลยว่าความรู้สึกของเขาจำทำให้เราเดือดร้อนรึเปล่าแต่ก็คิดว่าจะกลัวไม่ได้ เพราะอยากเผชิญหน้ากับสึกิโกะด้วยความรู้สึกที่ตรงไปตรงมา หลังจากนี้ ตอนที่เดินไปตามชีวิตอันแสนยาวนาน ผมอยากให้สึกิโกะอยู่เคียงข้างผม เธออาจจะคิดก็ได้ว่าพูดอะไรออกมาน่ะทั้งที่จะกลับไปอยู่แล้ว นอกจากนั้น ยังต้องให้สึกิโกะคอยจนกว่าผมจะกลายเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวด้วย อาจจะทำให้รู้สึกเหงา ความจริงแล้ว ไม่ได้ตั้งใจจะพูดถึงขนาดนี้เลย ตั้งใจว่าจะบอกแค่ความรู้สึกของตัวเองแล้วค่อยกลับ แต่กลับคิดไปซะแล้วว่าอยากจะอยู่ด้วยกันกับสึกิโกะ พอคิดแบบนั้นแล้วก็ทนไม่ไหว.... ความรู้สึกมันเอ่อล้นออกมาจนอดใจบอกให้สึกิโกะได้รับรู้ไม่ได้ แม้จะอยู่ห่างไกลกัน ผมก็มั่นใจว่าจะชอบสึกิโกะตลอดไป ผม.....ชอบสึกิโกะนะ บางทีอาจจะตั้งแต่เจอกันครั้งแรกก็ได้ ตลอดมา......ชอบแค่สึกิโกะมาตลอด ถึงขนาดไม่รู้วิธีที่จะชอบคนอื่นเลย อยากให้คบหากับผม นี่คือความรู้สึกที่แท้จริงของผม

........ขอเวลาตบหมอนสักครึ่งชี่วโมงนะคะ ไม่ไหวแล้ว......ในที่สุด โยก็เอาจริง คือปกติก็เอาจริงนะคะ แต่นี่เอาจริงสุดชีวิต ตอนฟังนี่หน้าชาไปหมดเลย ไอ้คำว่าชอบนี่ได้ยินจนชินแล้วล่ะ ทั้งที่คิดว่าชินแล้วนะ แต่พอมาเจอตอนสารภาพรักเข้าจริงๆ นี่ อานุภาพมันผิดกันจมเลยค่ะ มิโดรินขา (เฮ้ย)

แล้วโยจะบอกว่าไม่ขอคำตอบทันทีหรอก แต่วันที่ 24 จะมีงานดูดาวใช่มั้ย ถ้าได้ฟังความรู้สึกของสึกิโกะตอนนั้นก็จะดีใจมาก เราก็จะบอกว่าอืม เข้าใจแล้ว ขอบคุณ เพราะได้ฟังความรู้สึกของโยมาแล้ว เพราะงั้นเราเองก็จะตั้งใจคิดเหมือนกัน โยจะบอกอย่างดีใจว่าเรายอดมากจริงๆ ด้วย ที่เขาชอบเราไม่ใช่ความบังเอิญ ให้ไม่ชอบเราเป็นเรื่องยากกว่าอีก พอตอบไปว่าพูดเกินไป โยก็จะบอกด้วยรอยยิ้มว่า ไม่หรอก เขาคิดว่าเขารู้ถึงข้อดีของเรานะ  หลังจากนั้น โยจะขอบคุณที่เรารับฟังความรู้สึกของเขา และบอกว่าจะรอฟังความรู้สึกของเรา และตอนที่กำลังจะออกไปนอกห้องก็หันกลับมาอีกบอกว่า ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจ.....แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ตัดใจไม่ลงจริงๆ เพราะจะต้องจากไปไกลน่ะแหละ ถึงได้ไม่อยากปล่อยเราไป เพราะฉะนั้น......ดีแล้วล่ะที่ได้พูดออกไปขอโทษนะที่จู่ๆ ก็เรียกมา ขอบคุณ

แอ่ก ไม่ได้เป็นการรบกวน ทำให้เดือดร้อน หรือทำให้ลำบากใจเลยค่า ตอบตกลงไปตอนนี้ทันทีเลยไม่ได้เหรอ ต้องรอไปวันที่ 24 โน่นเหรอ ป้าทนไม่ได้ (เฮ้ย) แถมอิจฉานางเอกเว้ย โยคุงกอดซะแน่นขนาดนั้น มีการมานึกถึงความหลังอีก ว่าโยคุงที่จู่ๆ ก็มาหอมแก้มงี้ หรือโยคุงที่เข้ามากอดอย่างทะนุถนอม นึกแต่ละตอนแบบว่า ฮึ่ยๆ

แล้วพอถึงวันที่ต้องให้คำตอบ เราจะไปเจอกับโยบนดาดฟ้า โยจะพยายามพูดล้อเล่นไม่ให้เราเครียดหรือรู้สึกกดดัน แล้วยังบอกว่าที่เขาอยากรู้คือความรู้สึกของเรา เพราะฉะนั้น ไมอยากให้แคร์ความรู้สึกของเขาจนโกหกใจตัวเอง และถามว่าสำหรับสึกิโกะแล้ว ผมเป็นตัวตนแบบไหนเหรอ นางเอกก็จะบอกว่า

สึกิโกะ - คิดว่ารักทางไกลเนี่ยคงลำบากกว่าที่คิดไว้มากเลยนะ
โย - อืม (อย่าเพิ่งซึมอีหนู ใจชื้นๆ !!)
สึกิโกะ - คงจะเหงาและหงุดหงิดท้อแท้กับระยะทางที่ไกลจนทำให้โยคุงลำบากใจก็ได้
โย - ...... (โอ๊ก อย่าถอนหายใจแบบนั้น เค้าจะเป็นลม)
สึกิโกะ - แต่ถ้าเป็นกับโยคุง ฉันรู้สึกว่าสามารถข้ามผ่านมันไปได้ คิดว่าสามารถพยายามด้วยกันได้ ฉันเองก็ไม่อยากเสียใจภายหลังเหมือนกัน ไม่อยากลบความรู้สึกนี้เพราะระยะทาง.....โยคุง......ฉันเองก็ชอบคุณค่ะ
โย - เอ๊ะ.....จะ จริงเหรอ......? (น่ารักสุดใจขาดดิ้นเลยอีหนูเอ๊ย)
สึกิโกะ - จริงสิ ขอฉันอยู่เคียงข้างโยคุง...ได้มั้ย ?
โย - ไม่น่าเชื่อเลย..... ไม่นึกเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้ จากนี้ไป ผมก็ยังคงความรู้สึกนี้ต่อไปได้ใช่มั้ย ? เดินไปกับสึกิโกะได้สินะ
สึกิโกะ - อืม ไม่ว่าจะไกลกันขนาดไหน ใจของฉันจะอยู่ข้างโยคุงเสมอนะ
โย - อืม ถึงพวกเราจะอยู่ห่างไกลกัน แต่หัวใจจะอยู่ใกล้กันกว่าใครทั้งนั้น

หลังจากนั้นโยจะเดินมาใกล้เราแล้วถามว่า นี่พูดจริงๆ นะ ? ผมไม่อยู่แล้วจะเหงารึเปล่า ? แล้วเราก็ตอบไปว่า แน่นอนอยู่แล้วสิ แต่ห้ามไม่ได้หรอก เพราะความฝันของโยคุงก็เป็นความฝันของฉันเหมือนกัน พอโยขอบคุณ เราก็จะบอกต่อว่า ถึงอยู่ไกลกัน เราสองคนก็อย่ายอมแพ้ต่อความเหงากันเถอะนะ ? เพราะฉันไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเราต้องพังลงเพราะเรื่องแบบนั้น

โย - แน่นอน แต่ก่อนหน้านั้น ผมจะไม่ยอมปล่อยหรอกนะ

อ๊ากกกกกก เสียงตอนพูดประโยคนี้โต๊ะเกือบหักค่ะ แม่เจ้า แบบว่ามันแบบว่ามัน..... โยจะกอดเราแล้วบอกว่าชอบนะ ถึงขนาดแค่คำพูดนี้ก็ยังไม่ไม่เพียงพอเลย พอเราบอกว่าใกล้จัง

โย - แน่สิเรื่องนั้น เพราะหลังจากนี้ก็ตั้งใจว่าจะเข้าไปใกล้กว่านี้อีก
สึกิโกะ - เอ๊ะ ?
โย - จูบ.....ได้มั้ย ?
สึกิโกะ - ฉะ...ฉันอายนะ แล้วยังต้องเตรียมใจ....
โย - ผมจะคอยนะ จนกว่าสึกิโกะจะเตรียมใจเสร็จแล้ว จะกอดรออยู่อย่างนี้
สึกิโกะ - โยะ....โยคุง
โย - ถ้าเตรียมเสร็จแล้วก็บอกนะ ? เมื่อไหร่ถึงจะไม่เป็นไรเหรอ ?
สึกิโกะ - เอ เมื่อไหร่นะ......?

อ๊ากกกกก ทำใจได้สักทีเด้ คนหน้าจอนี่ทั้งลุ้น ทั้งใจเต้นกับเสียงโยคุงจนไม่เป็นอันทำอะไรแล้วเจ้าข้าเอ๊ย ไม่ต้องมาใจเต้นจนไม่รู้จะทำยังไงดีเลย ทำใจเร็วๆ เข้าซะ !!! (เฮ้ย ใจเย็น) แล้วตอนนั้นเองโยก็พูดว่า

โย - น่ารักจัง แต่น่าเสียดายยะ หมดเวลาแล้ว อยากจูบตอนนี้เลย ทำให้เชื่อได้มั้ย ? ว่าชั่วเวลานี้ไม่ใช่ความฝัน.....
สึกิโกะ - ถ้าพูดแบบนั้นก็มีแต่ต้องพูดว่าอืมไม่ใช่เหรอ โยคุงขี้โกง....
โย - นั่นน่ะ ตีความว่าตกลงได้ใช่มั้ย ?
สึกิโกะ - .......ไม่รู้ด้วยแล้ว
โย - .......ไม่ได้เหรอ ? (ได้สิค้า เอาเล้ย โกๆๆ ถามด้วยเสียงแบบนี้ใครจะปฏิเสธลงค้าพ่อคุณ)
สึกิโกะ - อย่าถามสิ ฉันอาย.....
โย - ฮึฮึ.......เจ้าหญิงผู้น่ารักของผมคนเดียว ......หลับตาสิ ?

พอเราหลับตาตามที่บอกว่า โยก็พูดว่า

โย - ผมรักคุณ......

เสร็จแล้ว โยก็จะจูบนางเอก ไม่กล้าใช้คำว่าเราค่ะ กระดากปาก อายเป็นบ้า กร๊าก เก่งจริงๆ ทำเราอายขนาดนี้ได้

โย - ขอบคุณ......ขอบคุณที่ชอบผม จะไม่ทำให้เสียใจเด็ดขาด แม้จะอยู่ห่างไกล ความรู้สึกก็ไม่เปลี่ยนไป จะทำให้มีแต่ผมจนมองไม่เห็นคนอื่นเลย ความทรงจำในชั่วเวลานี้ วันนี้จะทำให้ผมเข้มแข็งขึ้น จะไม่ลืมวันนี้เด็ดขาด นี่ช่วยบอกอีกทีได้มั้ย ? ว่าคนที่สึกิโกะชอบคือใคร ?
สึกิโกะ - ฉันอาย....
โย - ไม่เห็นน่าอายเลย ? แค่ถามความรู้สึกของสึกิโกะเอง
สึกิโกะ - .......ชอบโยคุง
โย - ขออีกอย่างนึง แค่ตอนนี้......อยากให้เรียกว่าโย
สึกิโกะ - .....โย.....
โย - ครับ
สึกิโกะ - ฉัน...ชอบ โย
โย - .....ขอบคุณ ผมก็ชอบสึกิโกะ

..................................................................................................................................... 

/me ป้าบๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ๊าก ทนไม่ไหว กะว่าจะย่อแล้วนะ แต่ทนไม่ไหว～♪ต้องแปล～♪ <<<<บ้าไปแล้ว ภาพซีจีตอนจูบนี่เก็บไว้สักภาพเหอะ ลงหมดเดี๋ยวคนไม่เล่นเกม เค้าอยากได้คนเมาท์ แต่คราวนี้ก็ท่าทางจะพิมพ์ยาวไปอีกแล้วล่ะค่ะ เพราะฉะนั้นตอนจบคราวหน้านะคะ อภัยให้หนูด้วยที่หักห้ามใจไม่ได้ พอแปลของคนที่ชอบมากทีไรเป็นแบบนี้ทุกทีเลยเรา ต้องหัดย่อซะบ้างแล้ว

วันนี้หมดแรงกับเสียงและคำพูดของโยค่ะ หรือจะบอกว่าไม่รู้จะหาคำพูดอะไรมาบรรยายความรู้สึกนี้ดี หรือจะว่าอิ่มแล้วดี มันอิ่มไปหมดเลยค่ะ เอิ๊ก (มีเรอแถม) เอาเป็นว่าช่วงท้ายของรีวิวนี้ส่งผลอันตรายต่อหัวใจมากค่ะ อ๊ายอาย

อ๊ะ พอดีไปดูสถิติคนเข้าบลอกแล้วพบว่า โอ้ว แม่เจ้า คนเข้ากันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ดีใจค่ะ เลยอยากจะทำอะไรขอบคุณทุกคนที่อุตส่าห์เข้ามาอ่าน เลยจะทำแผนการระยะยาว (เพราะไม่รู้จะได้อัพเมื่อไหร่) ว่า ห้าคนแรกที่มาเมนท์เอนทรี่นี้ จะรีเควสให้ทำรีวิวคู่ไหนก็ได้ค่ะ คือคนไหนเมนท์แล้วไม่รีเควสก็ไม่นับนะคะ คนที่เมนท์ด้วยรีเควสด้วยจะนับเป็นหนึ่งคนค่ะ

อยากอ่านคู่ไหน ยังไง ขอมาได้เต็มที่ค่ะ ขอทำเต็มที่เลย แต่อาจจะรับประกันไม่ได้นะคะ ว่าจะลงเมื่อไหร่ แต่รับรองว่าจะให้สิทธิ์รีเควสอัพขึ้นบลอกก่อนแน่ๆค่ะ 

แล้วเจอกันในเอนทรี่ตอนจบของโยคุงนะคะ รับรองว่าทั้งหวาน ทั้งน่ารัก ทั้งชวนใจเต้น และซึ้งแน่ๆ