อาโลฮ่า !! ฮ่าๆๆๆ แหม หลังจากงานนิยายเสร็จเหลือแต่งานการ์ตูน เราก็มีเวลามาอัพบลอคถี่ๆ แล้วช่างน่ายินดีเสียนี่กระไร มีเรื่องที่อยากเขียนลงบลอคให้เพียบไปหมดเลยค่ะ

จะว่าไปช่วงนี้นอกจากรีวิวเกมแล้ว ก็อยากจะแนะนำเกมตามรายชื่อคนแต่งเรื่องด้วยค่ะ เมื่อก่อนที่ข้าเจ้ายังละอ่อนด้านภาษาอยู่ ก็ดูภาพหน้าปกในการตัดสินใจซื้อ แต่พอมาตอนนี้ที่เริ่มอ่านเป็นผู้เป็นคนกะเขาได้บ้างแล้ว กลับมาสนใจตรงคนแต่งเรื่องแทน เพราะเกมแนวนี้ ถ้าเกิดเนื้อเรื่องไม่ดี มันจะเสียรสชาติไปกว่าครึ่ง แต่ถ้าเนื้อเรื่องดี ต่อให้ภาพไม่สวย เราก็ยังรู้สึกสนุกได้น่ะค่ะ ตามความคิดเรานะ

จะว่าไปแล้วแต่ละคนนี่เลือกเล่นเกมจากอะไรกันเหรอคะ ? แล้วเกมจีบเกมแรกที่เล่นคือเกมอะไรกัน ? ของเราถ้าเกิดเป็นโอโตเมะเนี่ย......เกมอาไรหว่า....เพราะเกมจีบที่เล่นเกมแรกมันจีบสาวซะด้วยสิ อ้อใช่ๆ รู้สึกจะเป็น siesta ของ amedeo ล่ะมั้งคะ เป็นเกมที่ทำให้เกิดลัทธิอินเซสขึ้นในใจข้าเจ้าเลยกร๊าก

ส่วนเกมวายคือสุกิโชค่ะ เป็นเกมที่คนเล่นอายุ 20+ ขึ้นไปส่วนใหญ่ผ่านกันมาหมดแล้ว...ล่ะมั้ง? เพราะในช่วง 7-8 ปีก่อนหน้านี้ (พูดแล้วดักแก่ตัวเองเหลือเกิน) มันเป็นเกมที่ดังระเบิดมากแม้แต่ในไทย ทั้งเกมทั้งนิยายทั้งดราม่า ให้เพียบไปหมด ส่วนเกมวายไม่เรทก็คือ seraphim spiral ของค่าย b-works ที่เป็นค่ายพี่น้องกะ spray ค่ะ

สุกิโชเนี่ยเป็นเรื่องที่ทำให้ข้าเจ้าบ้ามากเลยล่ะค่ะ เก็บนิยายครบโลด ยิ่งดราม่าตอนมารู้มิโดรินพากษ์นี่แสนจะยิปปี้วูปปี้ ไม่ได้ชอบเพราะมีมิโดรินแต่อย่างใด แต่ชอบแล้วมันมีมิโดรินด้วยต่างหาก เนื้อเรื่องเนี่ยถือว่าค่อนข้างดีนะคะ แต่พอมาเทียบกับเกมค่ายไนโตรหรือของอ.ยูระแล้ว มันอาจจะอ่อนไปหน่อย แต่เรียกได้ว่ามีครบทุกรสค่ะ แถมภาพก็สวยนะ ในความคิดเราน่ะค่ะ แต่คนที่มีอาการต่อต้านโชตะนี่ก็.....เอาเถอะค่ะ ฮะๆๆๆ

ส่วนเรื่องเซราฟิมสไปรัลนี่ ข้าเจ้าสครีมไว้เรียบร้อยแล้วในเอนทรี่เก่าๆ ถ้าสนใจก็เชิญเลยค่ะ อยากรู้จังว่าคนเล่นแนวนี้สมัยนี้เขาเริ่มต้นจากเกมอะไรกันนะ แต่ถ้าเกิดเริ่มต้นจากไนโตรเนี่ย อาจกลายเป็นว่ามาตรฐานเริ่มต้นสูงปรี๊ดไปเลยนะนั่น

ก่อนอื่นตอบเมนท์ๆ

ตอบคุณ Aijou~

ยินดีด้วยค่าที่อ่านจนจบเย้ๆๆๆๆ ตอนเราเล่นเนื้อเรื่องแถวของโยก็กรี๊ดจนไม่รู้จะกรี๊ดยังไงเหมือนกันค่ะ โดยเฉพาะตรงสารภาพรักนี่อื้อหือ อยากจะตะโกนว่า ใครยังไม่เล่นหรือฟังโย กรุณาไปฟังเดี๋ยวนี้ด้วยเท้ออออ ไม่ผิดหวังแน่

ตอบคุณ ##YuI-BAKA##

น่ารักใช่มั้ยละค้าๆๆๆๆ น่ารักขนาดต้องบรรยายกันสี่รอบถึงจะหมดแน่ะค่ะ

ตอบคุณ  อมาดาริ[\[@ผัดหมี่

บลอคหลักของเราคือบลอค bluegarden น่ะค่ะ ขอเชียร์ให้เล่นโยเร็วๆ นะค้า แล้วจะรู้ว่าแรงงงงงงงงขนาดไหนค่ะ ของเค้าแรงจริงๆ

ตอบคุณ  wanako_chan

ขอบคุณค่าที่เป็นห่วง จะพยายามรักษาตัวค่ะ อ่ะแหะๆ ไปคุยกับบก.มาเล่มนั้นอาจจะออกเดือนธันวาค่ะ ออกไม่ทันงานหนังสือแหล่ว หึหึ ถ้าพูดถึงว่าเจออะไรบ้าง.....ขอไม่พูดดีกว่าค่ะหึหึหึ แต่เรื่องเนื้อเรื่องเนี่ย สนุกมากค่ะ สุดๆ แปลไปนี่ กรี๊ดดดด โชริวมากๆ ค่ะ โรคุตะก็แบบว่า ขอโทษนะ เจ้าเป็นเจ้าหญิงใช่มั้ย ไม่ใช่กิเลน....(เฮ้ยๆ) อุย เอาไว้แค่นี้ก่อน

นั่นสินะคะ แล้วแต่อาจารย์จริงๆ เราแปลการ์ตูนอีกเรื่องนึงของอาจารย์อุมิโนะ จิกะคนแต่งฮันนี่โคลฟเวอร์ กะอ.ทาจิบานะ ยูทากะแล้ว แบบว่า อ๊อก กะฆ่ากันให้ตายไปข้างเลยใช่มั้ย เคยคุยกับบก.เขาบกว่าความจริงแล้วการ์ตูนผู้หญิงแปลยากเพราะตัวหนังสือเยอะ กับความแสลงเยอะน่ะค่ะ ซึ่งข้อนี้เห็นด้วยในกรณีของอาจารย์บางคนเท่านั้น เพราะตอนแปลของอ.มัตสึสึกิเนี่ย เราไม่เห็นรู้สึกว่าจะโดนฆ่าตายแบบนั้นเลยค่ะ (แต่ไอ้ที่แปลๆ อยู่ก็อ่านสนุกหมดเลยอ่ะนะ จะว่าความโชคดีในความลำบากดีมั้ย)

ความสัมพันธ์ของสามหนุ่ม พอยิ่งมาแปลตอนนี้อยากบอกว่า ฮันนี่บี กรุณาเปลี่ยนแนวเหอะพลีส รับรองดังระเบิดแน่ๆ (นี่หล่อน) แต่แบบว่า เริ่มสำนึกว่าตัวเองออกอาการมากไปหน่อยค่ะ ทีหลังจะระวังพยายามสำรวมให้มากกว่านี้นะคะ

รีเควสนี่ไม่จำกัดเรื่องค่ะ โอโตเมะก็ได้ วายก็ได้ ของอ.อิคุนี่รับแซ่บค่ะ เรากะเล่นของคนนี้เต็มที่อยู่แล้ว รวมทั้งเคอาสุกะด้วย ไม่รู้จะยาวเท่าไหร่นะเนี่ย หวาดเสียวจริงๆ เลยค่ะ

............................................................................................................................................. 

ในที่สุดก็มาถึงตอนจบเสียที ก่อนจะพิมพ์เอนทรี่นี้ก็ดู op ของ ~in spring~ ย้อมใจมาก่อนรอบนึง อ่อก เหล่าหนุ่มๆ ช่างน่ารักอะไรเยี่ยงนี้ โดยเฉพาะโย น่ารักสุดๆ เลยค่ะแม่เจ้า ดังนั้นเอนทรี่นี้ข้าเจ้าจะขอเผยแพร่ความน่ารักของโยคุงจนหยดสุดท้ายเลยนะคะ

เอ วันต่อมาหลังจากสารภาพรักกันแล้ว เราก็จะยังใจเต้นไม่เป็นส่ำอยู่ แถมตอนเรียนก็สนใจสายตาของโยที่มองมาจนไม่มีสมาธิเรียน แล้วพอแอบมองไปทางโยแบบจะไม่ให้รู้ตัวก็สบตากัน พอเป็นแบบนั้นแล้วโยก็ยิ้มให้อย่างดีใจ ทั้งที่เป็นในชั่วโมงเรียนแท้ๆ แต่กลับไม่มองข้างหน้าเลย พอจบชั่วโมงเรียนเราก็จะไปบอกว่าเวลาเรียนให้มองข้าหน้าเถอะ แต่โยจะถามกลับหน้าตาเฉยว่า ทำไมล่ะ  ผมอยากมองหน้าสึกิโกะไปตลอดนะ พอบอกว่าเขิน ก็สวนกลับมาว่า สึกิโกะที่กำลังเขินก็น่ารัก (....อ๊าก) พอเถียงกลับว่าจนถึงเมื่อวานยังไม่เห็นทำแบบนี้เลย

โย -  ก็จนถึงเมื่อวานยังไม่ได้เป็นคนรักกันนี่นา
สึกิโกะ - เพราะอย่างนั้นเลยไม่ทำเหรอ
โย - แน่นอน แต่เพราะสึกิโกะเป็นสมบัติล้ำค่าของผมแล้ว
สึกิโกะ - เอ๊ะ ?
โย - ที่ฝรั่งเศสจะเรียกคนรักด้วยคำที่มีความหมายว่าสมบัติล้ำค่าน่ะ แล้วก็มีวิธีเรียกแบบอื่นอีกเยอะแยะ.... แต่ผมชอบแบบนี้ที่สุด
สึกิโกะ - พูดเว่อร์ไปแล้วล่ะ....
โย - ไม่หรอก สึกิโกะเป็นสมบัติล้ำค่าของผมนะ ? (พูดด้วยรอยยิ้มกว้าง)

เลี่ยนเฟ้ยยยยยยยยยยย หรือถ้าจะให้พูดตามตรงคือ อิจฉาฟ้อยยยยยยยยย จบข่าวค่ะ แต่ขำที่ซุสุยะถามว่า ทั้งสองคนเป็นอะไรเหรอ หน้าแดงยังไม่รู้นะ แบบว่า.....ทั้งสองคน.....หมายความว่าโยก็หน้าแดงใช่มั้ยคะ !? กรี๊ดดดดดดดด ลัลลัลล้า เต้นระบำฮาวาย <<< โปรดทำใจสักครู่ เอ ที่จริงเราก็ตั้งใจจะบอกเรื่องของเรากับโยให้พวกคานาตะรู้อยู่ แต่หาจังหวะไม่ได้ รู้สึกว่าเรื่องแบบนี้มันยากจังเลย เพราะเพิ่งเคยเป็นครั้งแรกด้วย
พอหันไปมองโย โยก็บอกว่าต้องไปเอาเอกสารที่หอ แล้วทำธุระที่ห้องพักครูให้พวกเราไปกันก่อน เราก็จะถามว่าให้เราไปด้วยกันมั้ยแต่โยจะบอกว่าไม่เป็นไร เพราะงั้นสึกิโกะเลยบอกว่างั้นจะไปรอโยก่อน แล้วยิ้มให้กัน ทำเอาอีกสองหนุ่มมองหน้ากันแบบสะกิดใจ

แล้วตอนที่กำลังรอโยอยู่ที่โรงอาหารนั่นแหละ ซุุสุยะก็ถามเลยว่าเรากับโยคบกันอยู่เหรอ พอตกใจว่ารู้ได้ไงก็ได้คำตอบว่าเพราะบรรยากาศระหว่างเรากับโยเปลี่ยนไป บรรยากาศนุ่มนวลลงแล้วก็ใกล้ชิดกันมากขึ้น โดยเฉพาะโยที่ไม่มีท่าทีลังเลอีกแล้ว จนถึงตอนนี้ถึงโยจะพูดกับเราว่าชอบ แต่จะไม่พูดเรื่องที่ทำให้เราต้องต้องกังวลหรือทำให้ลำบากใจเลย แต่ความรู้สึกแบบนั้นมันหายไปแล้ว คานาตะเองก็ถามว่าสรุปแล้วเป็นไง

สำหรับนางเอกการบอกเรื่องนี้กับสองหนุ่มที่โตมาด้วยกันเหมือนพี่น้องมันทำให้รู้สึกเขินอยู่เหมือนกัน แต่เพราะว่าดีใจก็เลยพยักหน้าตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มว่าอืม เริ่มคบกันแล้ว พวกซุสุยะกับคานาตะเห็นเรามีความสุขก็บอกว่าจะคอยเชียร์ คานาตะทำหน้าเหมือนเด็กโดนแย่งของเล่นนิดหน่อย แต่พอเห็นเรามีความสุขก็จะยิ้มให้แบบทำใจได้ ในขณะที่ซุสุยะพูดแสดงความยินดีด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตั้งแต่แรก.......เป็นผู้ใหญ่จริงๆ น่ะแหละ สุซุยะเนี่ย...

สุซุยะก็ถามว่าแล้วไม่เหงาเหรอที่ต้องห่างจากโย ทั้งที่แค่เป็นเพื่อนก็เหงาจะแย่แล้ว ยิ่งเป็นคนรักคงเป็นมากกว่าเดิมใช่มั้ย แต่เราจะตอบกลับไปว่าถ้าให้พูดตรงๆ ก็เหงาแต่เพราะโยเองก็เหงาเหมือนกัน ไม่ได้มีแต่ตัวเองที่เหงาคนเดียวและตัดสินใจแล้วว่าจะพยายามด้วยกันสองคน คานาตะก็บอกว่า ยัยบ้าอย่าทำเป็นเก่งพยายามอยู่คนเดียวเลยน่า มีฉันกับสุซุยะอยู่ด้วยไม่ใช่รึไง แล้วจะเป็นเพื่อนสมัยเด็กไปเพื่ออะไรล่ะ จะบอกว่าเหงาก็ได้นะ ตอนที่เธอเหงาพวกเราจะทำให้หัวเราะเอง

แล้วสุซุยะก็จะต่อว่าโยเองก็คงจะเหงากว่าเราแน่เพราะต้องกลับไปคนเดียว ถึงจะทำเหมือนไม่เป็นอะไรแต่ต้องเหงามากแน่ ให้เราคอยช่วยค้ำจุนโยไว้ ส่วนตัวเราพวกตัวเองจะคอยช่วยเอง เราก็จะซึ้งจนร้องไห้ โฮ ซึ้งค่ะ รอบหน้าจีบสุซุยะดีกว่า (เฮ้ยเกี่ยวเรอะ) แล้วตอนที่เรากำลังร้องไห้.....

โย - เออนี่....อย่าทำให้แฟนคนอื่นร้องไห้จะได้มั้ย ?

ก็หันไปเห็นโยกำลังยืนยิ้มน้อยๆ อยู่ อ๊ายยยยยย บอกว่าแฟนเต็มปากเต็มคำค่ะเป็นปลื้ม โยก็จะถามว่าใครทำให้ร้องเหรอ หรือว่าคานาตะ ? กร๊าก งานเข้าอีกแล้วค่ะ คานาตะก็บ่นว่าทำไมเวลาแบบนี้ ถึงต้องเป็นเพราะฉันหมดเลยล่ะ พอเราจะแก้ต่าง โยก็บอกว่าไม่เป็นไรเพราะได้ยินมาก่อนหน้านั้นนิดนึงแล้ว ความจริงแล้วโยอยากจะบอกสองคนนี้ด้วยตัวเองแต่ดูเหมือนจะโดนแซงหน้าไปก่อนแล้ว โยจะประทับใจคำพูดของสองหนุ่ม และพูดว่า ขอโทษที่เหมือนมาแย่งเอาคนที่ทั้งสองคนปกป้องให้ความสำคัญมาตลอด แต่ผมจะทำให้มีความสุขอย่างแน่นอน สองคนนั้นพยักหน้าพอใจได้ไม่ทันไรมีการสำทับว่า แต่เพราะเป็นแฟนผมแล้ว อย่าคิดแย่งล่ะ

อ๊ากกก โยล่ะก้อ..... แถมสองหนุ่มยังพูดอีกว่าถ้าเกิดโยทำนางเอกร้องไห้จะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด แอ๊ก ความรักทับถมจนจุกเสียดค่ะ

จนถึงวันก่อนที่โยจะกลับฝรั่งเศส นางเอกจะเรียกโยออกมา มีการถามไถ่ว่าเตรียมตัวเสร็จรึยัง โยก็จะบอกว่าสมบูรณ์แบบ แต่ถ้ากิดลืมของ จะใช้เรื่องนั้นเป็นข้ออ้างมาเจอเราได้รึเปล่านะ อะไรประมาณนี้ และมีอีกต่างๆ นานา แต่คำพูดนางเอกไม่ต้องพิมพ์ก็ได้เนอะ ? (เลวล่ะๆ)  หลังจากนั้นก็เป็นงานเลี้ยงส่งค่ะ โยจะดีใจมากเลย เฮ้อ โยดีใจเค้าก็ชื่นใจค่า แต่ในเมื่อกินกันโดยมีกับข้าวของสุซุยะเป็นเดิมพันก็แน่นอนว่าต้องเกิดสงครามแย่งของกิน แพทเทิร์นสามารถย้อนกลับไปดูได้ในเอนทรี่ก่อนๆ เหมือนกันเด๊ะ

แต่ตอนหลังนี่สิคะ คานาตะพูดได้ซึ้งมากเลยว่า ที่ได้มาดูท้องฟ้าด้วยกันสี่คน ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย ถึงจะไม่ได้เจอกันหน้า แต่ที่ฝรั่งเศสเองก็มีท้องฟ้าแบบนี้เหมือนกัน ปลายทางข้างหน้าโน่นมีท้องฟ้าของฝรั่งเศส ท้องฟ้ายามค่ำคืนจะเชื่อมโยงพวกเราเอาไว้ เพราะฉะนั้น โยคือที่ฝรั่งเศส ส่วนพวกเราก็ที่ญี่ปุ่น ถึงสถานที่จะต่างกัน แต่ท้องฟ้าที่แหงนมองเป็นผืนเดียวกัน

ทุกคนก็จะพากันเขินใหญ่เลยต๊ายน่ารัก พากันแซวคานาตะว่าโรแมนติกจังน้า แล้วโยก็จะบอกว่าคานาตะลืมเรื่องสำคัญไป เพราะข้ามพรมแดนประเทศ เวลาก็เลยต่างกันด้วย ตอนที่ญี่ปุ่นมืด ท้องฟ้าของฝรั่งเศสยังสว่างอยู่เลยนะ ? กร๊าก จริงด้วย ฮ่าๆๆๆๆ คานาตะน่าร๊าก แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ชอบความคิดนี้ของคานาตะ

โย - ถ้าเหงา......ก็ให้แหงนมองท้องฟ้า ถ้าทำแบบนั้น พวกเราก็อยู่ด้วยกันใช่มั้ยล่ะ ?
คานาตะ - ชะ ใช่แล้วล่ะ
สึกิโกะ - ฉันจะไม่ลืมท้องฟ้านี้ ท้องฟ้าที่แหงนมองด้วยกันสี่คนนี้

ชอบคำพูดแถวนี้มากเลยค่ะ ซึ้งดี แล้วก็ตัดมาถึงวันส่งตัว....เอ๊ย ส่งโยโลดค่ะ ทั้งสามคนมารอส่งโยกันที่หน้าโรงเรียน คานาตะล่ะก็ร้อนรนกระวนกระวายกว่าใครเขาเพื่อนตามเคยเลยนะจ้า แล้วยังมีการงอนมาช้าจนจะกลับไปก่อนแล้ว โง้นงี้ ทำอวดเก่งไปเรื่อยซะแบบว่า โอ้โน้ว.....ใจเย็นพี่น้อง คานาตะเป็นเพื่อนนางเอก ไม่ใช่นาง.....(เซ็นเซอร์ในฐานที่เข้าใจ)

โย - .........สึกิโกะ สุซุยะ แล้วก็ตัวแถมคานาตะ ขอบคุณจริงๆ....
สุซุยะ - เรื่องปกติน่า
สึกิโกะ - ใช่แล้วล่ะ !
คานาตะ - วะ ว่าไใครเป็นตัวแถมนะ !! บอกแล้วไงว่าฉัน......
โย - เป็นจานหลัก....ใช่มั้ยล่ะ ?

อ๊าก น่ารักสุดชีวิตฮ่ะ งานนี้ แถมสุซุยะยังมีการให้เสบียงเป็นสูตรอาหารของตัวเองให้โยไปด้วย เพื่อที่จะได้กินอาหารญี่ปุ่น แม้จะอยู่ฝรั่งเศส คุณแม่ขาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (ไม่ใช่แล้ว) ตอนที่รับมาโยจะเสียงสั่นหน่อยๆ ด้วย ส่วนคานาตะจะเม้มปาก ทำหน้าเหมือนกำลังทนอะไรสักอย่างอยู่ แต่พอฟังเสียงแล้ว จะร้องไห้อยู่แล้วนี่หว่า พอหยอกล้อกะคานาตะจบแล้ว โยจะมาขอบคุณเราที่ทำให้ช่วงเวลาที่อยู่ในญี่ปุ่นเป็นสิ่งที่ไม่มีอะไรมาแทนได้สำหรับเขา แล้วจู่ๆ โยก็จะกอดเราอย่างกะทันหัน

เราก็จะโวยวายว่า อีกสองคนดูอยู่นะ โยตอบว่าเพราะงั้นน่ะสิ เลยต้องโชว์ให้ดูเพื่อความแน่ใจ (กร๊าก เจ๊ชอบ) แล้วหันไปยิ้มให้สองหนุ่มบอกว่า บอกไว้ก่อนนะว่าสึกิโกะเป็นของผม ไม่ใช่ปลอบสึกิโกะที่กำลังเหงาแล้วคิดว่าสักวันจะเป็นตัวเองล่ะ..... แต่ เอาเถอะ คงไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก

ฮ่าๆๆ แน่นอนว่าคานาตะว้ากตามระเบียบว่า หนอย มาอวดกันเรอะ แต่สุซุยะปลอบว่า น่าน่า เพราะโยเองก็เหงาที่ต้องแยกจากเรา คานาตะก็ยังว้ากต่อว่าแล้วก็เลยกอดเรอะ พวกเรายังอยู่แท้ๆ (อยากถามมากว่าหึงใครกันแน่ <<< เดี๋ยวได้โดนดรอปคิก) โยก็บอกว่าถึงได้บอกไงว่าทำเพราะมีทั้งสองคนอยู่ คานาตะโมโหพูดว่าแย่งมาจริงๆ ซะเลยดีมั้ย โยก็ตอกกลับว่า อ๊ะ เรื่องนั้นไม่มีทางหรอก เนอะ สึกิโกะ โน่นนั่นนี่จนสุซุยะต้องปรามตามประสาคุณแม่ (เป็นคุณแม่ไปเรียบร้อยแล้ว)

พอถึงเวลาโยจะกอดเราอีกรอบแล้วพูดว่า

โย - จะกลับมาอย่างแน่นอน
สึกิโกะ - อืม.....
โย- เพราะสึกิโกะทำหน้าแบบนั้นเลยชักไม่อยากไปขึ้นมาจริงๆ ซะแล้วสิ.....
สึกิโกะ - ....อ๊ะ ขอโทษ
โย - อย่าขอโทษเลย ผมดีใจนะ ......ผม.....

แม้จะไม่มีคำพูด แต่ความคิด ความรู้สึกของโยก็ส่งผ่านมาถึง

สึกิโกะ - ฉันจะรอนะ ถึงจะบอกมาว่าไม่ต้องรอก็ได้ ก็จะรอตลอดไป จะรอให้โยคุงมารับ
โย - เรื่องที่ผมอยากพูด ส่งไปถึงสึกิโกะหมดเลยสินะ.....ชอบนะ ถึงขนาดใช้คำนี้ก็ยังไม่พอเลย ถ้าสามารถกอดสึกิโกะด้วยมือนี้และเดินตรงไปข้างหน้าได้เมื่อไหร่ ก็จะมารับอย่างแน่นอน

อ๊าย ป้าบๆๆๆ อืม แต่ขำที่นางเอกบอกว่าจะคอยเพราะงั้นห้ามนอกใจนะ แล้วโยตอบทันทีว่าไม่มีทางนอกใจหรอก ที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ผมไม่เคยชอบคนอื่นนอกจากสึกิโกะเลย...และจากนี้ไปด้วย....ดวงตาของผมที่สึกิโกะบอกว่าชอบ ไม่สะท้อนอย่างอื่นนอกจากสึกิโกะหรอก จะเชื่อผมได้มั้ย ?

อ๊ายยยยยย แล้วจะให้พูดคำอื่นนอกจากคำว่าเชื่อได้เหรอคะ โยคู้งงงงงงงงงงง แล้วโยก็บอกว่าตอนนี้เราต้องแยกจากกันแป๊บนึงเพื่อที่จำมีความสุขในอนาคต ก่อนจะปล่อยพลางลูบแก้มเรา

โย - ขอบคุณมากทุกคน ที่ผ่านมาผมไม่สามารถเชื่อใจคนได้ แล้วก็ไม่คิดจะไปเกี่ยวข้องกับใครด้วย คนอื่นคือคนอื่น ตัวเองก็คือตัวเอง แต่ทุกคนช่วยทำให้รู้สึกตัวว่า....มันไม่ใช่แบบนั้น เพราะได้เจอทั้งสามคน ผมถึงเปลี่ยนไปได้
คานาตะ - เรื่องนั้นไม่ใช่หรอก
โย - เอ๋ ?
คานาตะ - เดิมที โยชอบคนอยู่แล้วล่ะ แต่เจ็บปวดกับเรื่องตอนเด็ก.....เลยทนเอาไว้ กับการชอบหรือเชื่อใจคนอื่น.....พวกฉันรับรองเลย ว่าโยเป็นเพื่อนที่วิเศษที่สุด เพราะงั้น จากนี้ไปก็เข้าชนตรงๆ ไปเลย ไม่ต้องเกรงใจ
สุซุยะ - .....หรือว่าในบรรดาพวกเรา คนที่คิดถึงโยที่สุดคือ......คานาตะ ?
สึกิโกะ - ฮึๆ ฉันเองก็คิดแบบนั้นนะ
คานาตะ - พวกนายพูดโน่นนี่อะไรกันน่ะ
โย - มาตอนสุดท้าย ก็พูดอะไรดีได้เหมือนกันนี่ ......ขอบคุณ
คานาตะ - โอ้ .....หือ ? เฮ้ย ที่ว่าสุดท้ายมันอะไรกันน่ะ ! บอกแล้วไงว่าไม่ใช่สุดท้าย ? อีกอย่าง ฉันน่ะพูดแต่เรื่องดีๆ ทั้งนั้นแหละเฟ้ย !
สึกิโกะ - เป็นแบบนี้อีกแล้วเหรอคานาตะ ? ........อุตส่าห์พูดเรื่องดีๆ ออกไปแล้วแท้ๆ
สุซุยะ - แต่ไม่รู้สึกเหรอว่า นี่คือคานาะตะน่ะ ?
สึกิโกะ - ฮึๆ.....นั่นสินะ

อ๊ากกกกกกก สุซุย้าๆๆๆๆๆๆๆ พูดอะไรออกมากันคะเนี่ย แล้วนางเอกน่ะ อย่าเห็นด้วยสิยะ เดี๋ยวตำแหน่งก็สั่นคลอนหรอก (เฮ้ยๆ) น่ารักอีกแล้วบ้าเอ๊ย อุตส่าห์พยายามห้ามใจตัวเองนะเนี่ย.... (ห้ามเรื่องไรยะ)

แล้วโยก็จะขอบคุณสุซุยะเรื่องสูตรอาหาร แล้วบอกว่าตอนกลับมาจะทำตามสูตรให้ได้สมบูรณ์แบบเลย ถึงเวลานั้นเขาขอทำอาหารเลี้ยงบ้างนะ สุซุยะก็บอกว่าจะรออย่างใจจดใจจ่อเลย อยากจะบอกว่าเจ๊ก็อยากทานเหมือนกันนะจ๊ะ ของทั้งสองคนเลยน่ะ โยจะกระซิบบอกเราด้วยว่า สัญญานะว่าถ้าเหงาขึ้นมาแล้วจะไม่ทนเก็บเอาไว้ แล้วกอดเป็นรอบที่สามพลางพูดว่า บอกแล้วไง? ว่าผมดีใจที่สึกิโกะคิดแบบนั้น จะอ้อนผมก็ได้นะ ? เพราะสึกิโกะเป็นแฟนผมนี่นา เดี๋ยวก็ได้เจอกันอีก เพราะฉะนั้น ยิ้มเถอะนะ ? ผมรักสึกิโกะและพร้อมทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง

อ๊ากกกก ขอตัดตอนค่ะ ไม่ไหวแล้ว เกิดอาการเบาหวานขั้นรุนแรงมากๆ แฟนหนุ่มแสนดีมากๆ จะบอกว่าไงดี ย๊าก แล้วหลังจากนี้ขอปิดท้ายฉากนี้ด้วย

โย - ถึงไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แต่ผมจะกลับมาอย่างแน่นอน.....คงจะได้มาเจอกันสี่คนแบบนี้อีกสินะ ?
สึกิโกะ - อืม กลับมาให้ได้นะ !
คานาตะ - พูดอะไรน่ะ ของมันแน่อยู่แล้ว
สุซุยะ - พวกเราจะพยายาม เพราะฉะนั้น โยเองก็พยายามเข้านะ
โย - ......อืม !ไปล่ะนะครับ !
คานาตะ&สุซุยะ - อื้อ.......ไปดีมาดีนะ
สึกิโกะ - ไปดีมาดีนะ

ประทับใจมิตรภาพในเกมนี้จริงๆ เลยให้ดิ้น.....(ใจเย็น) คือ นางเอกจืดจางไปเลยค่ะ แต่ก็นะ นี่มันเกมจีบหนุ่ม แต่เกมจีบหนุ่มที่นางเอกจืดจางนี่มันก็ยังไงอยู่นะ เอาเถอะ ไม่ต้องไปสนเรื่องเล็กน้อย (เล็กน้อยเรอะ?) ตัดมางานแต่งเลยค่า แม่เจ้า หลังจากจบจากโรงเรียนได้ 5 ปี โยก็จะกลับมารับเราตามที่บอกไว้ และแต่งงานกันด้วย โยคุงโตขึ้นแล้วหล่อได้อีกค่ะ แถมยัง แถมยัง แถมยัง

โย - นี่ผมมีเรื่องที่อยากทำอยู่อย่างนึงนะ
สึกิโกะ - อะไร ? ......ว้าย

อุ้มเจ้าสาววววววววว กรี๊ดดดดดด ความฝันมากๆ เลยค่ะ บราโวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พอบอกว่าอายนะ

โย - ไม่เห็นมีอะไรน่าอายเลย ผมอยากทำแบบนี้มาตลอดเลยนะ อยากสัมผัสสึกิโกะจนแทบทนไม่ไหว

ป้าบๆๆๆๆๆๆๆๆ ขออภัยค่ะ ประโยคนี้ด้วยเสียงกระซิบข้างหู มันทำให้ข้าเจ้าต้องระบายออกก่อนอะไรสักอย่างมันจะระเบิดออกมา

โย - คนสวยขนาดนี้เป็นเจ้าสาวของผม .......อยากจะอวดให้ทั่วจนแทบทนไม่ไหวแล้ว เจ้าหญิงคนสำคัญของผม หลังจากนี้ พวกเราจะมีความสุขด้วยกัน อาจจะมีเรื่องที่ไม่เข้าใจกันก็ได้ อาจจะทะเลาะกันจนทำให้เศร้าก็ได้ แต่หลังจากนั้นผมจะทำให้มันกลายเป็นรอยยิ้มให้ได้ จากนี้ไป คิดว่าคงไม่ได้มีแต่เรื่องสนุกสนาน จะต้องมีเรื่องเศร้าและขมขื่นรออยู่ด้วยอย่างแน่นอน แต่มือของผมจะเชื่อมโยงกับเธอตลอดไปนะ เพราะความคิดคำนึงของผม......มุ่งหาแต่เธอเท่านั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราก็มาก้ามข้ามมันไปด้วยกันแล้วเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างนั้นให้กลายเป็นความทรงจำที่มีความสุขกันเถอะนะ ผมเชื่อว่าพวกเราสามารถทำได้ เพราะผมจะทำให้สึกิโกะมีความสุขยิ่งกว่าใครทั้งนั้น

คือนางเอกก็อืมๆ เป็นระยะนะคะ แต่แบบว่า อ๊าย โยคุงไม่ไหวแล้ว เค้าเขิลลลลลล พูดประโยคแบบนี้ด้วยเสียงแบบนั้น เฮ้อ มีความสุขจังเลยค่ะ แถมมีการยิ้มเขินก่อนพูดประโยคต่อไปนี้ด้วย

โย - เพราะฉะนั้น.......จากนี้ไป ก็ช่วยทำซุปมิโซะอร่อยๆ ให้ผมด้วยนะครับ

อ๊ากกกกก ได้เลยค่า จัดให้ !! นางเอกก็บอกว่าจะพยายามทำ ส่วนคานาตะก็ตะโกนแซวมาว่าเวลาแบบนี้ช่วยพูดอะไรที่มันเท่กว่านี้หน่อยสิ สุซุยะเลยปรามพร้อมกับอวยพรสึกิโกะกับโย

โย - ขอบคุณ แต่ว่าทั้งสองคน ยังอยู่ระหว่างพิธีเลยนะ เงียบๆ หน่อย
คานาตะ - นั่นมันนายตะหาก !
โย - วันนี้ผมกับสึกิโกะเป็นตัวหลัก เพราะงั้นไม่เป็นไรหรอก

กร๊าก ขนาดวันแต่งยังไม่วายเลยนะ สองคนนี้นี่ แต่เดี๋ยว ห้ามคิดไปฝั่งโน้นนะคะ เตือนไว้ก่อนเผื่อมีคนคิด ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ !! อ่ะ มาโยต่อ

โย - ผมจะทุ่มเทชีวิตทั้งหมดเพื่อถ่ายทอดความรักให้เธอ ช่วยรับ......ความรู้สึกนี้ไว้ได้มั้ย ? ต่อจากนี้ก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงไป.....สึกิโกะ เชอแตม ผมรักคุณ......

ตบท้ายด้วยเสียงจุ๊บอีกตะหาก กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด บันไซมิโดรินบอมบาเย่ โอเย้ เกรททททททท (ปล่อยให้บ้าไปสักพักนะคะ)

หึหึ ถ้าเกิดนึกว่าหมดแล้วขอบอกว่ายังมีต่อ !! เพราะถ้าเกิดตอนท้ายเราตอบถูกไม่หมด จะเป็นจบอีกแบบนึง ซึ่งมาคิดอีกที จบแบบนี้ก็แสนจะ.......สุดยอดในหลายๆ ความหมายเลยค่ะ !! เพราะในวันจบการศึกษา โยจะมาขอแต่งงานที่หน้าโรงเรียนค่า กรี๊ด

อยากแอบหยอดความน่ารักของคานาตะว่า ตานี่ร้องไห้ตอนมีพิธีจบการศึกษาด้วย กร๊าก ทำไมน่ารักอย่างนี้นะ พ่อหนูเอ๊ย แถมโยยังแอบมาเพราะ..... "คิดว่าคานาตะต้องร้องไห้แน่ๆ เลยแอบมา" ป้าบบบบบบบบ ใครก็ได้มาห้ามหัวสมองชั้นทีๆๆๆๆๆ แล้วก็อีกอย่างคือถ้าบอกทุกคนก่อน เดี๋ยวโยจะรอไม่ไหวซะเอง

สุซุยะก็บอกยินดีต้อนรับกลับตามธรรมดานะ ส่วนคานาตะ หึหึหึหึหึหึหึ (เวลายัยนี่หัวเราะแบบนี้ทีไรมันต้องมีเรื่อง)

คานาตะ - ยินดีต้อนรับกลับ แต่ฉันไม่ได้รอหรอกนะ
โย - ครับๆ คานาตะอยากเจอผมขนาดนั้นเชียวเหรอ
คานาตะ - มะ ไม่ใช่เฟ้ย ไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย ?
สุซุยะ - คานาตะนี่ปากไม่ตรงกับใจเลยน้า
คานาตะ - กะ กระทั่งสุซุยะ.... อะ...เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้น จะถือว่าเป็นแบบนั้นก็ได้
โย - ครับๆ
คานาตะ - ว่าแต่ โย น่าผิดหวังจังเลยนะ ที่ไม่เห็นจะเปลี่ยนไปสักเท่าไหร่เลย นึกว่าจะเป็นผู้ใหญ่ขึ้นบ้าง.....
โย - มีแต่คานาตะนี่แหละ ที่ไม่อยากให้มาพูดแบบนี้

อ๊าก พระเจ้า ช่วยบอกให้ฮันนี่บีไปเปลี่ยนแนวทีได้มั้ยคะ (จะบ้าเรอะ) ก็แหม โยไปหยอกล้อกับคานาตะก่อนหันไปพูดว่ากลับมาแล้วกับนางเอกนี่นา แล้วโยก็ขอเราแต่งงานต่อหน้าสองคนนั้นว่า

โย - ......สึกิโกะ กรุณามาทำซุปมิโสะให้ผมไปตลอดชีวิตนะครับ

ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกก สุดยอดดดดด ไม่นึกว่าจะมามุกนี้ พอนางเอกเหวอ โยยังไม่รู้ตัวถามาอีกว่า เอ๊ะ ผมพูดอะไรแปลกเหรอ เลยโดนสองหนุ่มหัวเราะเข้าให้ ที่จริงทั้งนางเอกทั้งคนเล่นด้วยอ่ะนะ อ๊าย หน้าตอนเขินของโยน่ารักสุดยอดเลยค่ะ โอย ปวดท้อง

สรุปว่า โยโดนพ่อหลอกค่ะ จะว่าหลอกหรือว่าไงดีล่ะ พ่อโยบอกว่าเป็นคำขอแต่งงานนี่เป็นคำพูดเด็ดที่พิชิตหัวใจของแม่ แต่หลอกแหงๆ เลยถ้ายิ้มแสยะตอนบอกเนี่ย แต่รู้สึกจะได้ผลนะคะ เพราะนางเอกจะไปจับมือโยแล้วบอกว่า

สึกิโกะ - ถ้าไม่รังเกียจซุปมิโซะที่ฉันทำล่ะก็....

กรี๊ดๆๆๆ จุ๊บแก้มๆ (หล่อนเป็นเด็กประถมเรอะ) คานาตะก็บอกว่าถ้าทำให้เพื่อสมัยเด็กคนสำคัญร้องไห้จะไม่ยกโทษให้ แต่ถ้าเป็นโยก็วางใจได้ สุซุยะก็พูดว่าพวกเราเหมือนพ่อที่ส่งลูกสาวไปเป็นเจ้าสาวเลยนะ โยจะบอกรักเรา แต่พอเราจะบอกบ้าง โยก็เอานิ้วมาแตะปากเราแล้วบอกว่า ต่อจากนี้เอาไว้อยู่กันตามลำพังนะ ด้วยเสียง ด้วยเสียง ด้วยเสียงงงงงงงงงงงง อา ชื่นใจค่ะ จบข่าวค่ะ ไม่มีอะไรจะเขียนแล้วค่ะ เย้

..................................................................................................................................................

แต่เหมือนคนเขียนจะยึดติดกะซุปมิโซะจังเลยแฮะมีความหลังอะไรรึเปล่านะ รู้สึกว่างานนี้ประเด็นที่กรี๊ดมันเบี่ยงเบนไปหลาย ผู้ใดรับไม่ได้ก็อภัยให้ด้วยนะคะ และตอนนี้หึหึหึ มีเพื่อนผู้แสนดีที่เขาจะไรท์ฤดูใบไม้ร่วงให้เราด้วยค่า กรี๊ดดดดดด เจ้าค่า รอเราก่อนนะค้าอ.อิคุ 郁先生、今会いに行きます！！

เอาล่ะๆ ต่อไปๆ เราจะทำอะไรดี ระหว่างลาเมนโต้ (ดอง) ลัคกี้ด็อก (สงสัยรายต่อไปจะเป็นจูลิโอ้) กะเมงาเนะ (ต้องเป็นคู่หัวหน้าฝ่ายแหงๆ)  หรือแนะนำเกมเก่าๆ (ที่ดักแก่) ดีหว่า......