สวัสดีค่า ปล่อยบลอคทิ้งร้างไปตั้งนานแน่ะ แหะๆ พอดี เนื่องจากช่วงนี้งานเยอะมาก เกมให้เล่นก็เยอะ (อันหลังนี่มันยังไงยะ) บวกกับไม่มีเวลาเลยไปสครีมใส่เพื่อนจนไม่ค่อยเก็บกด ก็เลยไม่มีเวลาอัพบลอคนี่แหละค่ะ อะแหะ (เรอะ)

 

Merry Christmas !! 

 

วันนี้ถือเป็นฤกษ์ดี วันคริสมาสต์ก็เลยถือโอกาสหาข้ออ้างให้ตัวเองอัพบลอคซะเลย แล้วก็คุยเรื่องเกมที่เล่นในช่วงที่หายๆ ไปหน่อย

ก่อนจะเล่าเรื่องเกม ขอพูดเรื่องลาเมนโต้ก่อนนะคะ คือเนื่องจากปัจจัยด้านต่างๆ ไม่อำนวยเลยคิดว่าคงจะแปลเต็มๆ ไม่ได้แล้ว แต่ว่าจะยังทำรีวิวอยู่นะคะ แบบที่ทำประจำแหละ (นั่นก็เกือบแปลแล้วไม่ใช่เรอะ) แต่เพราะว่าแปลตอนสามไปบางช่วงแลว เพราะฉะนั้นจะเอาส่วนนั้นลงก่อน แล้วค่อยทำรีวิวแบบธรรมดาต่อ สำหรับคนที่ชอบแบบแปลเต็มๆ ก็ต้องขอโทษด้วยค่ะ

ถามว่าเล่นเกมอะไรบ้างเหรอ ? เอ่อ อย่าถามเลยค่า เล่นเยอะมากจนนับไม่หมด แต่ยังพอจำเกมที่เล่นแล้วมีความรู้สึกหลงเหลือสามอย่างได้

* เรื่องที่พูดต่อไปนี้เป็นความเห็นส่วนตัวของข้าพเจ้าล้วนๆ เน้อ การใช้คำพูดบางทีอาจจะมีรุนแรงไปบ้าง ระดับความแรงแล้วแต่คนอ่านจะคิด ถ้าเกิดคิดว่ายังรับได้ก็อ่านนะ แต่คนที่คิดว่ารับไม่ได้ก็อย่าอ่านเลย

ก็มีเกมที่เล่นแล้วรู้สึกว่าไม่สนุกหรือไม่สนุกเท่าที่คิด

新婚さん～Sweet Sweet honeymoon～ (Shinkonsan ~Sweet Sweet honeymoon~)

อืม เกมนี้นะ เห็นรีวิวคนญี่ปุ่นบอกกันว่าสนุก แถมยังมี คิชิโอะ ไดสุเกะที่กำลังชอบในช่วงนี้ กับคนโปรดอย่างสุสุกิ จิฮิโระอยู่ด้วย แล้วจะให้เราพลาดได้ยังไง๊ ก็เลยลองเล่นดู

เกมนี้สำหรับคนที่ไม่ได้เป็นพวกโชตะนี่อาจจะลำบากใจในการเล่นนิดหน่อย เพราะภาพออกแนวนั้น แล้วก็มีตัวละครที่เหมือนผู้หญิงเยอะด้วย แล้วก็จะแบ่งคู่ออกเป็นสามคู่กำหนดไว้แล้ว ถ้าเกิดรับตัวละครได้ก็เล่นสนุกล่ะ แต่ถ้าเกิดชอบตัวละครข้ามคู่กัน อันนี้ก็ช่วยไม่ได้ 

แถมเนื้อเรื่องนี่บางทีๆ เล่นๆ ไปก็เริ่มคิดว่านี่ตรูเล่นเกม H อยู่ ไม่ใช่เกม Y ใช่มั้ยเนี่ย เนื่องจากคู่หลักเมะจะมีห้วงความคิดแบบสาวน้อยจัด อะไรก็เอาอีกฝ่ายเป็นที่ตั้ง คอยกังวลเรื่องอีกฝ่ายจนไม่เป็นอันทำอะไร ทุ่มเทให้อีกฝ่ายแล้วก็มีการหึงหวงทั้งแบบแอบๆ และเปิดเผย แล้วเคะนี่ออกจะสมชายแต่ใสซื่อเรื่องแบบนั้น เจอคนกอดกันนิดเดียวก็เข้าใจผิดไปโน่น ถ้าแมนจริงต้องคิดอย่างใจเย็น หรือไม่ก็แย่งมาเลยซี่ แต่ก็นะ ความรู้สึกของตัวเองเฮียยังไม่เข้าใจเลยนี่หว่า

ส่วนอีกคู่นี่บ๊ายบาย เนื่องจากแต่ละคนประสบการณ์สูงลิบฟ้า บางครั้งเดี๊ยนตามความคิดพวกเจ้าไม่ทันฮ่ะ ไฮเสปคเกิน

ส่วนคู่ที่เหลือ.... ไม่ชอบโชตะเล่นคู่นี้ไม่ได้เด็ดๆ เพราะเป็นคู่เด็กที่อยากเป็นผู้ใหญ่เร็วๆ (แต่ก็ไม่ได้ทำตัวเด็กเท่าไหร่นะ) กับผู้ใหญ่แหยๆ ที่จะตอบรับหรือปฏิเสธก็เอาสักอย่างสิเฟ้ย อย่าไปหักอกเค้าแล้วมานั่งเสียใจกับตัวเอง หรือไม่ก็หาข้ออ้างที่จะปฏิเสธให้ตัวเองไปเรื่อยทั้งที่ชอบเขาขนาดนั้น ถึงเราจะชอบแนวปากบอกว่าไม่แต่ใจมันรัก แต่แบบนี้มันไม่ช่ายยยยยยย พูดอีกอย่างคือ มันไม่แมนอ่ะ เลยไม่ชอบ คือเกมนี้แต่ละคู่มันจะต้องมีตัวไม่แมนอยู่ ก็เลย....อารมณ์ไม่เข้าถึงฮ่ะ

สรุปคือแล้วแต่รสนิยม...แต่ถ้าจะถามว่าเนื้อเรื่องสนุกมั้ย ก็โอเคนะ เพียงแต่เนื้อเรื่องส่วนสองมันเป็นเรื่องตอนที่พวกนี้เขาเลิฟๆ กันแล้วก็เลยออกจะมีแต่แบบนั้น แบบนั้น แล้วก็แบบนั้น ซึ่งข้าพเจ้าสุดแสนจะไม่นิยมอีกนั่นแหละ ตัดไป

S.S.D.S～刹那の英雄～ (S.S.D.S ~Setsuna no eiyuu)

โคตรจะไม่สนุกเลย นักพากษ์หรูมาก แต่เราเล่นไม่สนุกเลยสักนิดเดียว ไปฟังดราม่าเอาท่าจะดีกว่า ภาพก็ไม่สวย ระบบก็ไม่ดี เนื้อเรื่องอย่าไปถามมันเลย ไปฟังดราม่าเอาน่าจะรู้เรื่องมากกว่า เสียงก็ทำออกมาไม่ดี หรือไฟล์มันมีปัญหาก็ไม่รู้ เอาเป็นว่า เล่นจบคนเดียวแบบ skip โลด แล้วก็ทนเล่นต่อไม่ได้ อาจจะเหมาะสำหรับพวกมาเนียอ่ะ แต่เฮาไม่ไหวเจ้าค่า จบข่าว

メイド★はじめました～ご主人様のお世話いたします～ (Maid★hajimemashita ~Goshujinsama no osewaitashimasu)

เกมเมดค่าเกมเมด ถึงจะบอกว่าเมดก็ผู้ชายอ่ะนะ เกมของค่าย Vivid Color ที่ทำซีรีย์ Siver Chaos หรือ Hanamachi monogatari (อันนี้ก็กำลังมีเกมที่เนื้อเรื่องเป็นในเวลาหลังจากนั้น) ที่ขึ้นชื่อว่าภาพสวย เสียงดี ระบบเยี่ยม พลอตใช้ได้ แต่อย่าไปเอาอะไรกะเนื้อเรื่องมันเลย (อ้าว)

อืม อันนี้ก็แบ่งเป็นคู่ๆ เหมือนกันหลัก 3 คู่ ซับ 2 คู่ ภาพของทาคาสึกิ โนโบรุต้องสวยปิ๊งอยู่แล้ว เพลงก็โอเค นักพากษ์เนี่ย ทุกคนชื่อดังทั้งนั้นค่ะ ถึงจะใช้ชื่อปลอม แต่เกมนี้นักพากษ์หรูบาดตาบาดหูม้ากกกกกก แถมมีมิโดรินอยู่ด้วยอะเหยๆ (เฮ้ย คนเขารู้หมดว่าทำไมเล่นเกมนี้)

แต่ด้านเนื้อเรื่อง....ทั้งที่หวังไว้นิดหน่อยเพราะเอาอาจารย์โมริโมโตะ อากิมาแต่งเรื่อง....ก็งี้แหละนะ เกมของ vivid color ถ้าเล่นเอาบรรยากาศ หนุ่มๆ สาดคำหวานใส่กัน หรือมีเหตุการณ์น่ากรีีดต่างๆ เช่นนอนหนุนตัก บังคับจูบ ป้อนข้าว รักต้องห้าม เฉียดหลอกเด็ก เลี้ยงต้อย (เฮ้ย หลังๆ มัน....) สำหรับคนที่ชอบแบบนั้นถือว่าเกมนี้ทำได้ดีล่ะ

 

แต่อย่าคาดหวังเรื่องเนื้อเรื่องเด็ดขาด

 

ถ้าคาดหวังเรื่องนั้น เกมนี้จะไม่สนุกเท่าที่คิดอ่ะนะ เพราะมันเบาโหวงมากๆ

ที่จริงช่วงแรกๆ เปิดเกมมาก็สนุกดีนะ ตัวเอกน่ารักมาก แถมเสียงคุณยามากุจิ คัปเปพากษ์ได้น่ารักเข้ากับบุคลิกตัวละครสุดๆ นอกจากนั้นเวลาที่พวกลูกเศรษฐีสามคน หรือคนรอบข้าง (รวมทั้งบรรดาเศรษฐี) เผยความคิดผิดปกติสามัญชนขึ้นมา ก็ยังเถียงในใจได้อย่างสนุกสนานและตรงกับใจคนเล่นมาก เลยทำให้เล่นสนุกมาก เพราะตั้งตาดูว่าคุณคัปเปจะเถียงออกมาตรงกับเราอีกรึเปล่า แต่พอไปหลังๆ......สาวน้อยค่อดๆ....วงจรความคิดสาวน้อยค่อดๆ......เริ่มอยากจะร้องขอว่า เอาอีหนูคนเดิมกลับมาเท้อ แบบนั้นน่ารักกว่าเยอะเลย แถมเนื้อเรื่องจบไม่เคลียร์อีกให้ตายสิ ส่วนอีกสองคู่ที่เหลือ......คู่นึงไม่สเปค กับอีกคู่มันไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว เนื้อเรื่องเลยไม่ค่อยมีอะไรมาก ภาพส่วนใหญ่ก็ยังเป็นภาพแบบนั้น แบบนั้น แบบนั้น (เอคโค่) ข้ามไป....

เพราะฉะนั้น เราเลยเล่นเพื่อดูคู่ของมิโดรินกับคุณฮิราคาว่าเท่านั้นแล้ (ขอร้อง ช่วยจำชื่อตัวละครที) ซึ่งก็เหมือนเดิม อย่าคาดหวังกับเนื้อเรื่อง เอาพล็อตกับสถานการณ์เป็นที่ตั้งก็พอ มิโดรินน่ารักก็พอแล้วเฟ้ย (สุดท้ายก็อย่างงี้เรอะหล่อน)

比翼は愛薊の彼方へ～連理の夢～ (Hiyoku wa azami no kanata e ~Renri no yume~) 

อันนี้เป็นแนวเน้นเจ้านายลูกน้อง นอกจากเจ้านายกับลูกน้องแล้วมันจับแบดเอนด์หมด เกมที่เล่นแล้วอยากย้อนกลับไปเล่นภาคแรกๆ มากกว่า (อันนี้ภาคสาม) ก็แบบว่าตัวละครภาคก่อนมันดูดีกว่าอ้า สเปคกว่าด้วย

ตัวเอกเป็นแบบที่อันตรายสุดๆ อันตรายแบบไหนน่ะเหรอ? เลือกพลาดไปนิดเดียว อีหนูอาจจะกลายร่างเป็น "ยันเดเร่" ได้ เอ คำนี้หมายถึง คนที่ปกติออกแนวเรียบร้อย ขี้อาย แต่บางครั้งออกจะมีแนวความคิดขั้วลบไปทางโหดๆ หรือไม่ก็ร้ายอย่างคาดไม่ถึงล่ะมั้ง ? เอ ถ้าจะยกตัวอย่างแบบรูปธรรมที่เห็นได้ชัดก็.... โลโล่ในกีอัสล่ะมั้ง? 

แต่ลูทที่เล่นแล้วชอบที่สุดดันกลายเป็นลูทที่ตัวเอกกลายร่างเป็น "ราชินียันเดเร่" ไปซะได้ โฮ่ รสนิยมตรูเป็นอะไรไปแล้ว ถ้าจะร้ายมันต้องให้ร้ายขนาดนี้เลยซี่ ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ใกล้ชิดองค์ชายที่รัก และกำจัดศัตรูของคนที่ชอบ ใช้ทุกวิถีทางเพื่อดันเขาให้ได้ขึ้นเป็นราชา แต่ขอโทษค่ะ อีกฝ่ายเขาไม่ได้ต้องการให้ทำเล้ย และไม่ได้มีความสุขกับการกระทำตัวเอกด้วย แต่แบบว่าอีหนูคิดว่าตัวเองทำดีแล้วทำไมเขาไม่เข้าใจ ก่อนจะคิดว่า มาถึงขั้นนี้ถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว มีแต่ต้องไปให้ถึงที่สุด โอเค ดีมาก !! แบบนี้ก็โอเค แต่ช่วยเขียนไปจนจบปู๊นเลยเซ่ ตายตอนจบก็ไม่เป็นไร แต่อย่ามาตัดกลางตอนแบบนี้ มันคาใจเฟ้ย มันค้าง มัน....(พอเหอะ)

ส่วนความหงุดหงิดขอเอาไปลงกะเจ้าชายนี่ พอพี่ชายตัวเอกที่เป็นเพื่อนรักของตัวเองตายไปเพราะปกป้องตัวเอง ก็ปฏิเสธคนรอบข้างทุกคน ปฏิเสธได้ปฏิเสธดี ความคิดขั้วลบ หัวใจปิดตาย กะให้คนมาฆ่าตาย และอีกหลายๆ อย่าง ซึ่ง....เอาเหอะ แต่เพราะเจ้านี่มันทำตัวใจร้ายกะตัวเอกเหลือเกิน (พอดีตัวเอกภาคนี้ ค่อนข้างเป็นเด็กดีแนว เด็กฉลาด ชาติเจริญ มีความสามารถ เลยชอบค่ะ) ทำให้เกิดอาการหมั่นไส้ตะหงิดๆ

อันนี้อยู่ในแนวไม่สนุกเท่าที่คิด เพราะเนื้อเรื่องตอนหลังเกือบจบนี่แล้ๆๆๆๆ ไอ้เจ้าชายนี่มันมาชอบตัวเอกตอนไหนฟระ มาบอกว่าชอบเฉยเลย ไม่มีแววแห่งความรักโผล่ขึ้นมาตรงไหนเลย (ถ้าแววมิตรภาพล่ะมีเพียบ) ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยก็เล่นกันข้างนอกเลยเรอะ จู่ๆ ทำไมคาแรคเตอร์เฮียเปลี่ยนไป๋ เดี๊ยนไม่เข้าใจ รวบรัดดีมาก ที่จริง ถ้าเกิดตอนก่อนที่คุณพี่ชายจะตาย ทำเนื้อเรื่องให้เห็นถึงความสัมพันธ์และพัฒนาการได้ดีกว่านี้ มันอาจจะเป็นเกมที่สนุกก็ได้

เรื่องภาพก็สวยมั่งไม่สวยมั่ง ไม่ได้คาดหวังเลยไม่ได้รับดาเมจอะไรมาก ส่วนเรื่องเสียงพากษ์ก็โอเค แต่ไม่ถึงกับเลิศเลอล่ะมั้ง แต่ทุกคนอยู่ในระดับที่เรียกได้ว่าเก่ง 

 

เกมกลางๆ เล่นแล้วโอเค แต่ไม่ถึงกับสนุกมาก

放課後の怪談 彼らの棲む場所 (Houkago no kaidan Karera ga sumu basho)

โดจินเกมของค่าย 【Ritz】 อ่า ตามชื่อเรื่อง คือเรื่องสยองขวัญหลังเลิกเรียน มีหลายคนบอกว่มันน่ากลัวไม่ควรเล่นตอยกลางคืน แต่ว่าคนปอดแหกอย่างเราก็เล่นได้ ถึงจะเจอเรื่องผีแล้วก็ยังเล่นได้ เลยคิดว่ามันน่ากลัวตรงไหนหว่า หรือปอดเราจะแข็งแรงขึ้น !? ไม่ค่อยเข้าใจระดับความน่ากลัวของคนญี่ปุ่นแฮะ....

ตัวเอกป็นประธานชมรมหนังสือพิมพ์ (ตั้งตัวเอง) เพราะประธานคนก่อนย้ายลัทธิไปเป็นโอตาคุ และกำลังหาเรื่องมาเขียนลงหนังสือพิมพ์ก่อนจะตัดสินใจเลือกทำคอลัมภ์เรื่อง 7 สยองขวัญในโรงเรียน เนื้อเรื่องก็ประมาณนี้

เนื้อเรื่องสนุกใช้ได้เลย แต่อันที่รู้สึกว่าทำออกมาได้ดีที่สุดคงเป็นของเพื่อนสมัยเด็กที่ชื่อิโอริ (โห จำชื่อตัวละครได้ด้วยวุ้ย) แบบว่าพัฒนาการความรู้สึกของตัวเอกทำออกมาได้ดี ส่วนอิโอริน่ะเหรอ เอ่อ โผล่มาตอนแรกดูก็เห็นออร่าเลิฟๆ ที่แผ่ออกมาอย่างไม่เกรงใจแล้ว มีซึนนิดๆ ขี้แกล้งหน่อยๆ แต่ส่วนใหญ่เรื่องที่ทำที่พูดก็เพราะคิดถึงตัวพระเอกเกือบทั้งนั้น (ที่เหลืออีกนิดหน่อยเพื่อความสนุกของตัวเอง)

คำพูดที่โดนสุด "ทำไมถึงไม่เชื่อฉัน ทำไมไม่ฟังที่ฉันพูด" <----- เชื่อก็ไม่มีเรื่องให้เขียนสิค้า

ส่วนคนอื่นก็เนื้อเรื่องไม่ค่อยโดนมั่ง คาแรคเตอร์ไม่ค่อยโดนมั่ง แต่เสียงของอิโอริ (ฮิยามะ โนบุยูคิ) กับอาจารย์ห้องพยาบาล (ที่ตัวเอกเรียกว่า ไอ้ครูหื่น) โดนใจมากค่ะ ท่านผู้ชม โดยเฉพาะเสียงอิโอริสสมควรฟังเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเสียงข้างหู จะละลายซะให้ได้ค่า

ทั้งที่เป็นโดจินแต่ตัวเกมทำออกมาดีพอสมควรในระดับโดจินอ่ะนะ แถมเป็นเกมเมื่อหลายปีก่อนด้วย ซิสเต็มเลยค่อนข้าง.....เอาวะ ศรีทนได้

 

ひとつや物語 (Hitotsuya Monogatari)

เกมนี้ไม่ 18 อัพ ออกแนวน่ารักอบอุ่น สบายๆ ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเท่าไหร่ มีผู้ใหญ่ 3 เด็ก(กว่า) 3 แต่ละคนจะมีปัญหาที่ตัวเองแบกรับต่างกันไป แต่ส่วนใหญ่แล้ว ดูเหมือนปัญหาที่เกิดจะมีพระเอกเป็นสาเหตุทั้งน้าน

ปีกดำคนน้อง เจอหินที่พระเอกให้เป็นของขวัญทำพิษ
ปีกขาวคนพี่ กรณีเดียวกับคนน้อง
จูล (ม้าที่ภายนอกดูยังไงก็คนชัดๆ) พอเจอพระเอกแล้วชอบเลยเข้าช่วงฤดูติดสัตว์ที่ร้อยวันพันปีไม่เคยเกิดขึ้น แถมเจ้าตัวดันไม่รู้ตัว เลยทำให้คนรอบข้างเป็นห่วงกันใหญ่

ว่าแต่เซทเทย์ของเกมนี้ออกจะกะทันหันไปหน่อยแฮะ แบบโผล่มาก็เจอพวกเผ่าคนครึ่งสัตว์อยู่ในโลกนี้เหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา ไม่มีการอธิบายอะไรทั้งนั้น แล้วก็มีการมาพูดถึงทีหลังบ้างในเกม ซึ่งก็เป็นแบบกะทันหันไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยอีกเช่นเดียวกัน ทั้งที่ตรงนั้นออกจะมีอิทธิพลต่อเรื่องอยู่เหมือนกัน

แต่ที่จะทำให้รู้สึกห่อเหี่ยวกับเกมนี้ก็มีตรง "มีให้ตัวละครที่เราจีบคู่กันเองนี่ดิ" พอมาลองคิดว่า ตัวที่เราก็จะสอยโลด ไปคู่กะคนอื่นที่เป็นตัวที่กะสอยโลดเหมือนกันเนี่ย ......มันเศร้าน่าดูเลยนะ (แต่แปลกที่คันนางิไม่ค่อยรู้สึกอะไร) เพราะฉะนั้น คนที่ไม่อยากเจอความรู้สึกเหมือนโดนปล่อยเกาะแบบนั้น กรุณาหาบทสรุปด่วน ไม่งั้นอาจจะคู่ที่ไม่คาดฝัน ฮืออออออ

ถึงจะไม่ 18 อัพ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่อะไรเลย ฮ่าๆๆๆๆ (หัวเราะทำไม) แต่มันจะไปมีตรงก่อนและหลัง ตรงกลางไม่มี และพวกคำพุดที่ทำให้รู้ว่า ใครเมะใครเคะ อะไรประมาณเนี้ย

คำเตือน...... เกมนี้เล่นแล้วหิวเหมือนคาเฟ่ ลินด์เบิร์กเลย อย่าเล่นตอนท้องว่าง ไม่งั้นจะอดใจไม่ไหวเอา

 

それが僕等の恋愛生活～温泉に行こう～ (Sore ga bokura no renai seikatsu ~onsen ni ikou~) 

ก็เหมือนกับแฟนดิกส์ของเมนี้ ไม่มีอะไรมากเลย เล่นประมาณ 1 ชั่วโมง ก็อ่านของทุกคนครบหมด เรียบร้อย ถ้าเกิดเคยเล่มสองแผ่นแรกของเกมนี้มาก็โอเคดีน่ะนะ จะว่าไปคราวนี้มันก็มีอะไรที่คาดไม่ถึงอีกแล้วล่ะค่า เจ้าประคุณ ถ้าจะให้พูดชัดๆ ว่าเล่นแล้วรู้สึกยังไงล่ะก็ "หวานเลี่ยน น้ำตาลทราย น้ำตาลก้อน น้ำตาลปึก เป็นบ้า"

 

AM2：00～猫と月夜のブランコ～ (AM2:00 ~Neko to Tsukiyo no buranko~)

เป็นแนวอบอุ่นให้กำลังใจชีวิตมาก เหตุการณ์ไม่มีอะไรหวือหวา ก็แค่คนที่มีปัญหาชีวิตต่างๆ กันไป ก็มาปรับทุกข์หรือเล่นกับแมวในสวนสาธารณะแห่งนึงมาเจอกัน คุยกัน ชอบกัน จบ.....ไม่มีอะไรจริงจริ๊ง แต่อ่านแล้วรู้สึกว่าเนื้อเรื่องดี สบายๆ เป็นเกมที่ให้ความรู้สึกดีๆ น่ารัก แค่จะมีบางคู่ที่ดูเหมือนยูรินิดหน่อยเท่านั้นแหละ (ด้านภาพ)

คาแรคเตอร์แต่ละตัวก็มีบุคลิกชัดเจน ปัญหาที่แต่ละคนมีก็เป็นปัญหาที่พบได้ทั่วไปเลยทำให้มีความรู้สึกร่วมได้ง่ายด้วยล่ะมั้ง หรือจะพูดอีกอย่างคือ เกมนี้อาจจะไม่เหมาะกับคนที่อ่านญี่ปุ่นไม่ออก หรือคนที่ชอบเนื้อเรื่องหวือหวาก็ได้ เพราะมันแทบไม่มีอะไรจริงๆ

 

紅色天井艶妖綺譚 (Beniiro tenjou Ayakashi kitan)

เอ อันนี้ท่าจะพูดจริงๆ แล้ว ตอนแรกไม่กล้าเล่น เพราะมันค่ายเดียวกับ tsukigami ซึ่งทำเราแทบคว่ำโต๊ะคอมมาแล้ว (เนื่องจาก เนื้อเรื่องกับแต่ละตัวละคร ที่ไม่ใช่เรื่องหลัก "เห่ยมาก") แต่เพราะว่าภาพมันสวยกว่าเยอะ (เมื่อเทียบกับสึคิงามิ) และนักพากษ์หรู (สงสัยสาเหตุใหญ่คืออันนี้แหละ) ก็เลยเล่นหน่อยซิ แล้วผลที่ได้คือ

 

"สนุกผิดคาดมากๆ เลยแฮะ"

 

พลอตโอเค คาแรคเตอร์โอเค ภาพโอเค เพลงโอเค เสียงโอเค๊โอเค แถมยังขำกับความต่างระหว่างภายนอกกับภายในของรันมารุตัวเอกมากเลย  ดูภายนอกออกจะคูลบิวตี้ คุณชายสุภาพบุรุษที่เก่งทั้งบุ๋นบู๊ อะไรประมาณนั้น แต่ขอโทษค่ะ มันเพราะภูติที่เลี้ยงดูรันมารุมาโอ๋เกินไปหน่อย "จะเปลี่ยนเสื้อเองยังทำไม่ได้เล้ย ให้ตายสิ อีหนู" ตอนที่รู้ข่าวลือตอนแรกก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งนะ แต่พอเห็นฉากตอนกลับบ้านแล้ว

ไรโอ - รันมารุหันหลังมาสิ ข้าจะถอดเสื้อนอกไปเก็บ
โคจิโร่ - รันมารุ ยื่นเท้ามาสิ ข้าจะถอดรองเท้าให้

 

เจ้าเป็นขุนนางศตวรรษที่ 18 เรอะ !?

 

อ่านแล้วนึกถึงเคาทน์เคนขึ้นมาติดหมัด (เกี่ยวเรอะ) ตอนตื่นก็มีคนปลุกให้ ใส่เสื้อให้ หวีผมให้ อะไรมันจะประคบประหงมกันขนาดน้านนนนนน

ตอนแรกก็เป็นเรื่องที่รันมารุตามสืบเรื่องคดีลึกลับที่เกิดขึ้นในเอโดะ ก่อนที่ไปๆมาๆ เรื่องมันจะลุกลามไปถึงชาติกำเนิดของตัวเอง ตัวที่จีบได้ก็มีหลายรูปแบบมากอย่าง

สัตว์เทพที่ทำตัวเหมือนพ่อเงี้ย (ผู้ดูแล 1)<-----เอ่อ เขาก็เลี้ยงมาตังแต่เด็กอ่ะนะ 
จิ้งจอกเก้าหางที่หวังงาบอย่างเห็นได้ชัดเงี้ย (ผู้ดูแล 2)
นักฆ่าซึนเดเร่เงี้ย
เจ้าชายขี่ม้าขาวที่มาช่วยตอนคับขันลงล็อกได้ตลอดซะจนเริ่มสงสัยว่าเฮียเป็นสโตรกเกอร์รึเปล่าฟระเงี้ย (ทำไมคนนี้มันยาวนักฟระ)

ที่จริงยังมีตัวที่รับผิดชอบแบดเอนด์อีกตัวชื่อนาราคุ......ซึ่งเจอแล้วบอกได้คำเดียวจริงๆ

 

โทริอุมิสุดยอด !!

 

จริงๆ นะ ภาพพจน์ของอากิระปลิวกระจายหายไปโน่น พากษ์เจ๋งสุดๆ สติแตกยิ่งกว่ากุนจิอีกในหลายๆ ความหมาย ทั้งยันเดเร่ ฮิสทีเรีย โรคจิต ซาดิสต์ คลุ้มคลั่ง ยังจะเอาอะไรมากกว่านี้อีกเร้อออออออออออออ

การดำเนินเนื้อเรื่องค่อนข้างดี เห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในความรู้สึกของตัวเอกได้ชัดเจนดี รวมทั้งความสัมพันธ์กับตัวละครที่เปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย จนไปถึงความรัก พร้อมๆ กับความจริงของคดีที่เปิดเผยทีละน้อยไปจนถึงจบ เรียกได้ว่ากู้คะแนนคืนจากสึคิงามิได้เพียบเลย

 

เกมนี้สนุกจังเลยแฮะ ดีจังที่ได้เล่น

ピヨたん～ハウスキーパーはCuteな探偵～ (Piyotan~housekeeper wa cute na tantei~)

桜坂一丁目一番地 (Sakurasaka icchoume ichibanchi)

スクエアな関係～ぼくらの恋愛心理学3～ (Square na kankei ~Bokura no renai shinrigaku 3~)

夜の帝王 (Yoru no teiou)

หมวดนี้ท่าทางจะยาว ขอยกยอดไปคราวหน้าดีมั้ยเนี่ย เพราะถ้าเกิดชอบมันจะย๊าวยาว แต่ทุกเกมเป็นเกมที่ดีนะคะ ทั้งเนื้อเรื่อง ภาพ เสียง อ๊ะ ยกเว้น 夜の帝王 ไม่มีเสียง เพราะเป็นโดจินเกมฮ่ะ แต่สนุกมาก เป็นเกมไม่มีเสียงที่เล่นได้หลายรอบมากในรอบหลายปี เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าต่อให้ไม่มีเสียง แต่ถ้าเนื้อเรื่องดี ภาพสวย ก็ไปโลด ปิโยตันมีบางภาพที่ตัวละครดูไม่ดีเท่าไหร่แต่ก็ถือว่าโอเค ซากุระซากะเนื้อเรื่องออกเรื่อย แสควร์ก็ด้วย เพราะเป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตประจำวัน แต่ความสัมพันธ์ของคนที่อยู่ร่วมกันซึ่งก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เนี่ย อ่านแล้วเข้าถึงได้ง่าย แล้วยังมีองค์ประกอบโมเอ้อยู่เพียบ ประทับใจมากเลยค่ะ

และขอเผยลำดับพิเศษ ม้ามืดคาดไม่ถึง แบบว่าตอนเล่นไม่ได้คาดหวังอะไรทั้งนั้น แต่มันกลับกลายเป็นที่เกมที่สนุกที่สุด จากในบรรดาที่เล่นมาทั้งหมดนี้ (ยังไม่นับ sweet pool)

invisible sign－イス－ (Invisible sign -is-)

invisible sign－イス－ 眠れる森 (Invisible sign -is- nemureru mori)

พูดตามตรง มันไม่ใช่เกม Boy's love ด้วยซ้ำ ไม่มีฉากจบกับตัวละครไหนทั้งสิ้น แต่จะมีฉากจบที่เป็นบทสรุปของเรื่องแตกต่างกันไป ทั้งแบบวิญญาณ คดีฆาตกรรมในปัจจุบัน แล้วก็คดีลักพาตัวในอดีต

ถึงจะมีฉากที่ทำให้รู้ว่ามีความสัมพันธ์แบบนั้น แต่เพราะไม่ได้บรรยายออกมาโดยตรง เพราะฉะนั้นเกมนี้ไม่ใช่ 18 อัพนะคะ แถมยังเป็นเรื่องวิญญาณ คดีฆาตกรรม เพราะฉะนั้น โคตรน่ากลัวเลย น่ากลัวมาก เล่นตอนกลางคืนแล้วไม่กล้าขึ้นไปนอนอ่ะ (เป็นหลักฐานว่าปอดไม่ได้แข็งแรงขึ้นเลย)

เป็นเกมที่สนุกอย่างบริสุทธิ์ใจมากๆ ไม่ได้นึกถึงมันในแง่นั้นเลย เรียกได้เป็นนิยายภาพน่าจะดีกว่า อ่านแล้วหยุดไม่ได้จนกว่ามันจะจบ..... พอพูดก็รู้สึกว่าน่ากลัวเหมือนกันนะเนี่ย เป็นเกมที่ทำให้ข้าพเจ้าโต้รุ่งได้ สุดยอด

แน่นอน เกมนี้นักพากษ์หรูมากค่ะ เซกิโทโม อิชิดะ โทริอุมิ นาริตะ ไซงะ นาคาอิ โดยเฉพาะคุณเซกิโทโม ภาคตัวสองบุคลิกออกมาได้เก่งมาก กับอิชิดะที่ได้ยินเสียงทีไรเป็นต้องตบโต๊ะด้วยความโมเอ้สุดชีวิต

ไปๆ มาๆ ก็ล่อซะยาวพอตัวแฮะ แล้วคราวหน้ามาคุยกันเรื่องเกมสนุกๆ นะคะ ตอนนี้กำลังเล่น Sweet pool อยู่ คาดว่าอีกไม่นานคงมีสครีม (ที่ไม่ใช่รีวิว) ออกมาแหงๆ